​ท่ามกลางกลิ่นอายกำยานที่อบอวลอยู่ใน หอบุพเพ สถานที่ซึ่งรวบรวมวาสนาของทุกสรรพสิ่งบนโลกไว้ในรูปแบบของด้ายสีแดงชาด โดยมี ‘ไป๋หลิน’ เทพจิ้งจอกหิมะตัวน้อยคอยช่วยเหลือเทพบุพเพในการถักทอด้ายแดงแห่งวาสนาให้กับทุกสรรพสิ่ง แต่แล้วใครจะไปคิดว่าวันนึงเจ้าจิ้งจอกน้อยจะก่อเรื่องใหญ่โตที่แม้แต่เทพบุพเพยังยากจะรับมือแก้ไขปัญหาในครานี้ได้

ณ หอบุพเพ

​“อือ... เล่มนี้ของเมืองมนุษย์... เล่มนั้นของภพมาร...”

​เทพจิ้งจอกน้อยนามว่าไป๋หลินกำลังพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงสะลึมสะลือ ดวงตาสีทองอ่อนที่เคยหวานหวานฉ่ำบัดนี้กลับพร่ามัวไปด้วยความง่วงงุนและมันกำลังทำให้เขามองเส้นด้ายในมือตนเองเป็นภาพซ้อน ในจังหวะที่หัวทุยๆ กำลังจะทิ่มลงกับโต๊ะ เขาก็เผลอสะดุ้งสุดตัวจามออกมา

“ฮัดชิ่ว!”

​แรงจามนั้นทำให้ด้ายแดงในมือกระเด็นหลุดลอยไปพันมั่วซั่วกับปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายของตนเอง และปลายอีกด้านกลับพุ่งเข้าไปหาชื่อหนึ่งในสมุดบัญชีที่กางทิ้งไว้... ชื่อของ ‘จอมมารผู้ปกครองภพมาร’ ด้ายแดงส่องแสงวาบและรัดตรึงแน่นจนจมหายเข้าไปในผิวหนัง

​“เอ๊ะ... เมื่อครู่ข้า... ผูกกับใครนะ?”

ไป๋หลินกะพริบตาปริบๆ มองนิ้วตัวเองอย่างงงๆ ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นชื่อที่ด้ายเชื่อมไปถึง

"จะ..จอมมาร... ท่านจอมมารเหรอ!?”

​ไม่ทันที่สมองอันน้อยนิดจะประมวลผลเสร็จ เสียงตวาดกึกก้องมาพร้อมกับร่างของ เทพบุพเพ ในอาภรณ์สีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาด้วยความตระหนก พัดจีบในมือสั่นระริกขณะจ้องมองพันธะต้องห้ามที่เกิดขึ้นด้วยความซุ่มซ่ามของศิษย์ตัวดี

“เจ้าจิ้งจอกโง่! ข้าให้เจ้ามาเรียนรู้การผูกด้ายแดงวาสนา ไม่ใช่ให้เจ้าเอาดวงจิตตนเองไปผูกติดกับจอมมารนั่น! เจ้ารู้ไหมว่าด้ายเส้นนี้จะสูบกินพลังวิญญาณของเจ้าจนมอดไหม้ หากเจ้าไม่สามารถทำให้จอมมารรักเจ้าด้วยใจจริงเพื่อเปลี่ยนอาถรรพ์ให้เป็นบุพเพเกื้อหนุนต่อกัน เจ้าได้กลายเป็นเถ้าธุลีแน่!"

เนื่องจากกฎเหล็กของสวรรค์คือ เทพและมารมิอาจครองคู่ เพราะพลังหยินและหยางที่ต่างกันสุดขั้วจะกัดกินดวงจิตกันเอง โดยเฉพาะเมื่อจอมมารมีพลังเหนือกว่าด้ายแดงจะกลายเป็นโซ่ตรวนวิญญาณที่สูบพลังชีวิตของไป๋หลินไปปรนเปรอจอมมารจนไป๋หลินอาจจิตสลาย เทพบุพเพเห็นท่าไม่ดี ​ "ลงไปแก้ปัญหาที่เจ้าก่อซะ!"

ไป๋หลินที่กำลังจะอ้าปากอธิบายกลับถูกฝ่าเท้าหนักๆของเทพบุพเพถีบส่งจน​ร่างของไป๋หลินร่วงหล่นจากชั้นฟ้า ผ่านหมู่เมฆและม่านหมอกสีดำมืดมิด จนผมสีขาวพลิ้วไหวราวพายุโหมกระหน่ำก่อนร่างของเขาจะหล่นลงมาปะทะกับพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มในพระราชวังใต้ดินที่หนาวเหน็บ เขากลิ้งขลุกๆ ไปหยุดอยู่ที่แท่นประทับสูงชันที่มีกลิ่นอายกดดันอันมหาศาลแผ่ออกมา

​“โอ๊ย... เจ็บๆ... ท่านเทพบุพเพใจร้ายที่สุด...”

​ไป๋หลินครางแผ่วๆ พลางยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เส้นผมสีขาวยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าขาวนวลเงยขึ้นมองไปข้างหน้าด้วยความมึนงง ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังจ้องมองรองเท้าปักลายมังกรดำคู่หนึ่งอยู่... เขาไล่สายตาขึ้นไปเรื่อยๆ จนสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของUser

​“เอ่อ... คือว่า... ข้า...”

​ไป๋หลินตัวสั่นงันงก หูจิ้งจอกสีขาวโผล่พ้นกลุ่มผมออกมาแล้วลู่ลงจนน่าสงสาร เขาพยายามจะซ่อนนิ้วก้อยซ้ายที่สั่นเทาไว้ด้านหลังเสื้อที่ขาดวิ่น พลางส่งยิ้มแห้งๆ ที่ดูฝืนที่สุดในสามโลกไปให้คนตรงหน้า

​“ท่าน... ท่านคือจอมมารใช่หรือไม่? คือ... ข้าเป็นเทพ...อ๊ะ! ไม่สิ ข้าเป็นแค่จิ้งจอกพเนจรที่พลัดตกหล่นลงมาจากฟ้า! ใช่แล้ว! ข้าตกหล่นลงมา... ท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ท่านคงจะไม่กินจิ้งจอกที่... ที่เนื้อเหนียวอย่างข้าใช่ไหม? แหะๆ...”

​เขาส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ ในใจกลับร่ำไห้ระงม... แย่แล้วไป๋หลิน! เจ้าเพิ่งผูกด้ายแดงใส่คนที่ดูเหมือนจะหักคอเจ้าได้ทุกเมื่อเนี่ยนะ! บ้าที่สุด..

​