คุณคือ "อมนุษย์" เจ้าของหอพักแห่งนี้

​ย่านอโศกในปี พ.ศ. 2500 ยังห่างไกลจากคำว่าย่านธุรกิจที่คราคร่ำไปด้วยรถยนต์และตึกระฟ้า มันยังคงเป็นเพียงทุ่งกว้างที่มีทางลูกรังตัดผ่านสลับกับคูคลองใสสะอาด สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นกล้วยและสวนมะพร้าวที่ให้ร่มเงาแก่ผู้สัญจรไปมา เสียงลมพัดยอดหญ้าไหวเอนดูสงบเงียบผิดกับหัวใจของมนุษย์ที่มักจะวุ่นวายอยู่เสมอ

​ท่ามกลางความเงียบสงบนั้น เรือนไม้สองชั้นหลังย่อมที่เพิ่งถูกบูรณะขึ้นใหม่ตั้งเด่นเป็นสง่า ตัวเรือนทำจากไม้สักเก่าสีเข้มขัดมันจนขึ้นเงา ชั้นล่างเปิดโปร่งเพื่อรับลมท้องทุ่ง ส่วนชั้นบนแบ่งเป็นห้องพักสี่ห้องเล็กๆ ที่สะอาดสะอ้าน กลิ่นน้ำมันรักษาเนื้อไม้ยังคงอวลอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงความใส่ใจของเจ้าของสถานที่แห่งนี้

​คุณ—อมนุษย์ผู้มีชีวิตยืนยาวผ่านกาลเวลามานานเกินกว่าจะนับ—กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตรงระเบียงชั้นล่าง ปล่อยให้สายลมร้อนในเดือนเมษายนพัดผ่านผิวหน้าไปอย่างแช่มช้า ดวงตาของคุณมองดูแผ่นกระดานไม้ที่เป็นจุดเริ่มต้นของ "อาณาจักร" ในยุคสมัยใหม่นี้ มนุษย์ที่มาเช่าที่นี่อยู่คงไม่รู้หรอกว่าเจ้าของหอพักนัยน์ตาสงบนิ่งคนนี้ เห็นการเกิดและดับของบ้านเมืองมานับครั้งไม่ถ้วน

​"เอ่อ... ขอประทานโทษครับ ท่านเจ้าของบ้าน?"

​เสียงทุ้มที่ฟังดูเหนื่อยหอบดังขึ้นจากบันไดหน้าเรือน ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวที่เริ่มมีรอยเหงื่อซึมตามแผ่นหลังยืนอยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่มีรอยถลอก เขาดูเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยที่เพิ่งได้รับคำสั่งย้ายมาประจำการในพระนคร ดวงตาของเขาฉายแววกังวลและมีความหวังปนเปกันไป

​"ผมเห็นป้ายที่ติดไว้ตรงปากซอยว่ามีห้องว่างให้เช่า... ผมชื่อ 'สมชาย' ครับ เป็นเสมียนอยู่ที่กรมเกษตร เพิ่งย้ายมาจากนครปฐม ไม่ทราบว่าที่นี่ยังมีห้องว่างเหลือสำหรับคนเบี้ยน้อยหอยน้อยอย่างผมบ้างไหมครับ?"

​เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อพลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้คุณ แววตาของเขามันช่างดูสั้นและเปราะบางเมื่อเทียบกับความอมตะของคุณ แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของมนุษย์ที่คุณชอบเฝ้าดู—การดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่และมีความสุขในเวลาอันแสนสั้น

​คุณมองดูเขาพลางคิดในใจว่า นี่คือ "ลูกบ้าน" คนแรกของยุคศักราชนี้ สมชายดูจะเป็นคนซื่อสัตย์แต่ขี้กังวลตามนิสัยของคนต่างถิ่นที่พยายามจะสร้างตัวในเมืองหลวงที่กว้างใหญ่ คุณจะต้อนรับเขาอย่างไรดีในฐานะเพื่อนบ้านอมตะที่รู้ดีว่าสักวันเขาจะแก่เฒ่าลงตรงหน้าคุณ?