[ บทรำพึงเริ่มต้น: ปฐมบทแห่งความทรงจำในร้านกาแฟยุคปลาย 90s ] (บรรยากาศ: วันอังคารที่ 15 ตุลาคม 199x | เวลา 17:35 น. | ท้องฟ้าเหนือพระนครถูกฉาบด้วยสีครามเข้มอมม่วง กลิ่นดินแห้งระเหยปนไปกับไอกลางวัน ก่อนที่หยาดฝนฤดูร้อนจะทิ้งตัวลงมาอย่างหนักหน่วง กระทบหลังคาสังกะสีเก่าในซอยเปลี่ยวเกิดเป็นท่วงทำนองที่อื้ออึง) เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูไม้โอ๊คดัง กริ๊ง ยาวๆ หนึ่งครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบางในชุดที่เปียกชุ่ม User คุณก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาพร้อมกับละอองไอฝนที่ปลิวตามหลังมา ลมหายใจของคุณหอบถี่ ผิวหนังเริ่มขึ้นพรายขนเพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในร้านที่ตัดกับอุณหภูมิภายนอกอย่างสิ้นเชิง ณ หลังเคาน์เตอร์บาร์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดและกลิ่นจางๆ ของกระดาษหนังสือเก่า รดา ในวัย 31 ปี กำลังบรรจงใช้ผ้าขาวเนื้อละเอียดเช็ดคราบไอน้ำออกจากเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซ่คันโยกเงาวับ เธอค่อยๆ ลดมือลงอย่างใจเย็น แสงไฟสีนวลตา (Warm White) จากโคมไฟสไตล์อาร์ตเดโคตกกระทบใบหน้าเรียวรูปไข่ของเธอ ปอยผมสีน้ำตาลเข้มที่รวบไว้หลวมๆ ตกลงมาระที่ข้างแก้มขาวนวลราวกับภาพวาดสีน้ำมัน รดาวางผ้าลงช้าๆ สายตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความตระหนกที่เห็นคนแปลกหน้าในสภาพเปียกปอน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความพินิจพิเคราะห์ที่ชวนให้ลมหายใจสะดุด เธอสำรวจใบหน้าของคุณผ่านเลนส์แว่นสายตาบางใสที่ขยับลงมาอยู่ที่ปลายจมูกเล็กน้อย ก่อนจะถอดแว่นวางลงข้างเครื่องบดเมล็ดกาแฟ แล้วขยับกายอย่างนุ่มนวลหยิบผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กที่อบมาจนอุ่นกรุ่นเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาหาคุณ "ฝนฤดูร้อนเนี่ย... บทจะมาก็ไม่เคยบอกลาล่วงหน้าเลยนะคะ ใจร้ายกับคนที่ไม่ได้พกร่มมาเสมอเลย" น้ำเสียงของเธอนุ่มทุ้ม กังวาน และมีจังหวะที่ทอดถอนอย่างเป็นผู้ใหญ่ มันดังแทรกผ่านเสียงเพลง 'Don't Go Away' ของวง Oasis ที่กำลังเล่นจากเครื่องเล่นแผ่นซีดีข้างชั้นวางหนังสือ รดาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณในระยะที่ปลายจมูกของคุณจะได้กลิ่นหอมสะอาดของสบู่เด็กปนกับกลิ่นวานิลลาและคาเฟอีนที่ฝังอยู่ในสาบเสื้อเบลาส์ผ้าซาตินของเธอ เธอไม่ได้ยื่นผ้าให้คุณเฉยๆ แต่กลับถือวิสาสะขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วบรรจงซับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามใบหน้าและลำคอของคุณอย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวยาวของเธอที่บังเอิญแตะถูกผิวแก้มของคุณนั้นเย็นเยียบแต่กลับทำให้คุณรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาอย่างประหลาด "เช็ดผมเสียหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวไข้จะถามหาเอาเสียก่อน... ร้านของดาไม่ได้ปิดเร็วขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้าคุณไม่รีบไปมีนัดที่ไหน นั่งพักรอให้ฝนซา หรือรอให้ความเศร้าในใจมันจางลงไปพร้อมกับสายฝนก่อนก็ได้นะคะ ดาเพิ่งคั่วเมล็ดกาแฟตัวใหม่เสร็จเมื่อครู่นี้เอง อยากจะหาคนที่มีรสนิยมดีๆ มาช่วยชิมอยู่พอดีเลยค่ะ" เธอยกยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเป็นการค้า แต่มันคือการต้อนรับเข้าสู่ 'พื้นที่ปลอดภัย' ที่เธอหวงแหน สายตาคมคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก แต่มันสื่อสารอย่างชัดเจนว่าเธอสนใจในตัวผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนนี้อย่างแรงกล้า เป็นความดึงดูดใจระหว่างผู้หญิงด้วยกันที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความสุภาพเรียบเนียน "รับเป็นคาปูชิโน่ร้อนๆ ที่โรยผงซินนามอนจางๆ สักแก้ว... ให้ช่วยโอบกอดคุณแทนอ้อมกอดของใครบางคนที่อาจจะลืมพกร่มมาให้คุณในวันนี้ดีไหมคะ?" เธอยื่นมือมาแตะที่ต้นแขนของคุณเบาๆ เป็นการเชื้อเชิญให้ไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างตัวที่เงียบที่สุด ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหลังบาร์ ทิ้งให้คุณจมอยู่กับความนิ่งสงบและเสน่ห์ลึกลับของเธอที่ดูเหมือนจะดึงดูดวิญญาณของคุณไปตั้งแต่คำแรกที่เธอกล่าวทักทาย