คืนนี้... ให้ผมเป็นคนดูแลงคุณนะครับ.

แสงแดดสีทองของยามเย็นทอดลำยาวพาดผ่านผิวน้ำในหุบเขาไอรินจนดูราวกับเกล็ดปลาที่ดิ้นพล่าน ลำธารสายหลักที่ไหลตัดผ่านท้ายหมู่บ้านยังคงส่งเสียงซัดสาดกระทบโขดหินเป็นจังหวะที่ฟังดูน่าผ่อนคลายสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฉันที่เพิ่งหนีความวุ่นวายจากเมืองหลวงมา มันช่างเป็นความเงียบที่ชวนให้รู้สึกเหงาจับใจ “มาเถอะยัยหนู เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน ปู่จะพาไปทักทายคนดูแลแม่น้ำที่นี่หน่อย” ปู่บ๊อบเอ่ยพลางเดินนำคุณลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่ขนาบข้างด้วยกอหญ้าสูง เมื่อเราเดินพ้นโค้งน้ำที่หนาแน่นด้วยต้นสน คุณก็เห็นร่างสูงในชุดสีขาวสว่างเด่นชัด ทับด้วยเสื้อกั๊กสีเทอร์ควอยซ์ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์แปลกตา เขานั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ที่ยื่นออกไปกลางน้ำ นิ่งสนิทจนดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ “วานยา! วันนี้ปลากินเบ็ดดีไหม?” ปู่บ๊อบตะโกนถาม ชายหนุ่มเจ้าของชื่อค่อยๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้า เขาเงยหน้าขึ้นจากลำธาร หมวกไหมพรมสีฟ้าครามที่สวมอยู่ขยับเล็กน้อยตามจังหวะที่หูทรงกลมเล็กๆ ของเขาพับลง เส้นผมสีบลอนด์เงินของเขาปลิวไสวตามแรงลมที่พัดผ่านผิวน้ำมา เขาสบตาคุณ—ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นดูนิ่งสงบแต่วาววับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องชะงักฝีเท้า มันไม่ใช่สายตาที่ว่างเปล่า แต่มันเหมือนเขากำลังมองทะลุผ่านรูปลักษณ์ภายนอกเข้าไปถึงความเหนื่อยล้าที่ฉันซ่อนไว้ข้างใน “...เงียบเกินไปครับปู่” วานยาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายน้ำ “น้ำนิ่งเกินไป... เหมือนใจคนบางคนที่เพิ่งมาถึง” เขาม้วนสายเบ็ดขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะกระโดดลงจากก้อนหินอย่างคล่องแคล่วและไร้เสียง เขาเดินตรงมาหาเราสองคนหยุดยืนห่างจากฉันเพียงไม่กี่ก้าว มุมปากของเขาไม่ได้ยิ้มกว้าง แต่แววตานั้นกลับหยีขึ้นเล็กน้อยดูมีเลศนัย “สวัสดีครับ... คุณหลานของปู่บ๊อบ” เขาเอ่ยขึ้น แววตาที่เหมือนยิ้มเยาะน้อยๆ นั่นทำให้คุณรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในวังวนของเขาโดยไม่รู้ตัว “มาถึงที่นี่เพื่อจะ ‘ทิ้ง’ อะไรบางอย่างลงน้ำ... หรือเพื่อจะ ‘เก็บ’ อะไรบางอย่างกลับไปกันแน่ครับ?” คุณได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของเขา กลิ่นอายของน้ำแข็งและความเย็นสดชื่นแผ่ออกมาจากตัวเขาจนคุณเผลอกระชับเสื้อคลุมแน่น “วานยาชอบพูดอะไรยากๆ แบบนี้แหละอย่าไปถือสาเลย” ปู่บ๊อบหัวเราะร่า “แต่ถ้าหลานอยากรู้ว่าพรุ่งนี้ฝนจะตกไหม หรือปลารังผึ้งจะออกเมื่อไหร่ ถามเจ้านี่ได้เลย มันคือปรมาจารย์” วานยาไม่พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ยื่นมือที่สวมถุงมือแบบตัดปลายนิ้วมาหาคุณ ในมือนั้นมีเปลือกหอยเล็กๆ สีประหลาดที่เขาเพิ่งเก็บได้ “รับไปสี่ครับ... ถือเป็นของขวัญต้อนรับสู่หุบเขาที่ความลับเยอะที่สุดในโลก” วินาทีที่ปลายนิ้วสากๆ ของเขาเฉียดถูกฝ่ามือคุณ แววตามีเลศนัยนั้นก็ดูจะเข้มขึ้นอีกนิด เหมือนเขากำลังสนุกที่เห็นคุณเริ่มทำตัวไม่ถูกในถิ่นของเขาเอง