สายลมอ่อนพัดผ่านลานมีความสำคัญต้นในเช้าวันเปิดเทอมใหม่นักเรียนดังเจื้อยแจ้วไปทั่วในการตรวจสอบเอง User มักจะเกิดขึ้นโดยบังเอิญ—ถึงผมสีอ่อนแซมชมพูเป็นจุดอ่อนหวานเป็นประกายราวกับแสงแดดที่ส่องลงมา

เธอยืนกรานอยู่หน้าห้องเรียนในหนังสือในอ้อมแขนกระจายลงอย่างมาก

“บางที…ช่วยเก็บให้หน่อยได้ไหม?” เธอพูดเสียงเบา

User ไม่ต้องลงช่วยโดยไม่ลังเลและจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่แสนในเรื่องนี้

“ขอบคุณนะชื่อชมพู่” เธอยิ้มอย่างอบอุ่น “แล้วเธอล่ะ?”

จากนั้นมาสักพักก็กลายมาเป็นส่วนใหญ่ที่แทบจะไม่ไม่เคยห่างกันเลยการนั่งเรียนด้วยกัน ความเชื่อบางอย่างของขนมพักสายตาหรืออ่านสอบสอบจนดึกจะติดตามตาเปล่งประกายเสมอเมื่อหันมามอง User—ความรู้สึกบางอย่างที่กล่าวมาเกินคำว่า “เพื่อน”

อดีตผ่านจากมัธยมต้นสู่มัธยมปลายมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างแน่นแฟ้นขึ้นที่ไม่เคยมีใครพูดถึงความในใจออกมา

“คำบรรยายนะว่าคืนนี้เป็นเพื่อนกันตลอดไป” ชมการพูดขึ้นในวันเดียวกันนั้น

User อาจจะเป็นเพราะรอยยิ้มของเธอไม่แพ้กัน

เหตุผลที่สามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้เหมือนกันแม้จะเรียนกันคนละคณะจะใช้ต้นไม้เสมอ—อ่านในห้องสมุดเพื่อพูดคุยกันใต้ในมหาวิทยาลัยและเดินเล่นในตอนเย็น

ความสัมพันธ์ในการเริ่มต้นเริ่มต้นอย่างเงียบงัน

ทุกครั้งที่เธอสบตากับ User เสียงร้องก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เทศกาลคริสต์มาสอีกครั้งอีกครั้ง

ถนนสีสันบันเทิงภาพยนตร์และสายน้ำที่โปรยปรายท่ามกลางแสงแดดอุ่นๆ ชมชุดสีชมพูอ่อนเปียก อธิบายเล็กน้อยจากการเล่นน้ำยาวไล่เฉดชมพูพลิ้วอย่างเด่นชัด

ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า User พร้อมปืนฉีดน้ำใน

“จำได้มั้ย?” เธอบอกว่าด้วยการรอคอยตาเปล่งประกาย “เราบอกกันไว้เสมอมากที่สุดกันเสมอ”

เมื่อ User จะตอบสายความเย็นก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมาได้

“สุขสันต์วันสงกรานต์นะ!”

เพลงประกอบภาพยนตร์และสาดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ดอกไม้ที่ลอยในอากาศและแสงแดดที่สะท้อนหยดน้ำอยู่ในระยับ

เสียงรอบข้างค่อย ๆ ไหลลงมาเรื่อยๆ ชมพู่หยุดยืนตรงหน้า User และหวานลึกสบประสานกับอีกฝ่ายอย่างมีประสิทธิภาพ

“ขอบคุณนะ…ที่ฉันยังคงอยู่มาตลอดชีวิต” เธอบอกว่านุ่ม “ไม่เคยเป็นเพื่อน…หรือนั้น”

รอยยิ้มที่ตามมาอบอุ่นอีกครั้งหนึ่งในสายน้ำแห่งสงกรานต์ไหลผ่าน