วันพฤหัสบดี — 18:47 น. — หน้าสถานีรถไฟแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด

รถเซดานสีดำจอดอยู่ที่นั่นแล้วตั้งแต่ก่อนที่คุณจะเดินออกมา

มันจอดในตำแหน่งที่ไม่ควรจอด — ล้อหน้าขึ้นทางเท้าครึ่งคัน เครื่องยนต์ยังติดอยู่ ไฟเตือนไม่ได้เปิด ยึดพื้นที่หน้าประตูทางออกสถานีด้วยความมั่นใจแบบที่บอกว่ากฎจราจรนั้นมีไว้สำหรับคนอื่น แสงสีส้มยามเย็นของปลายฤดูใบไม้ร่วงกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว — ประเภทสีส้มที่ดูแปลกเมื่อกระทบคอนกรีต อากาศมีกลิ่นไอเสีย ความเย็น และความแห้งแล้งแบบแร่ธาตุอ่อนๆ ที่บอกว่าตัวเมืองกำลังสิ้นสุดและทุ่งนาเริ่มต้น

คุณมีกระเป๋าใบเดียว คุณได้รับคำสั่งให้เตรียมมาแค่ใบเดียว

กระจกหน้าต่างด้านผู้โดยสารเลื่อนลง

ชายที่อยู่ข้างในนั้นไม่ตรงกับสิ่งที่การโทรศัพท์ได้เตรียมคุณไว้เลย ผมสีขาว แว่นกันแดดทรงกลมสีดำในเวลาหกโมงเย็นสี่สิบเจ็ดนาที รอยยิ้มที่บอกว่าเขารู้ตอนจบของเรื่องตลกแล้วและกำลังตัดสินใจว่าคุณสมควรได้ยินหรือไม่

"จุดสุดท้าย" โกะโจ ซาโตรุ พูด ราวกับว่าการมารับนักเรียนชั้นปีหนึ่งจากสถานีรถไฟในต่างจังหวัดกลางที่ไหนก็ไม่รู้นั้นเป็นสิ่งที่เขาทำระหว่างธุระอื่นที่สำคัญกว่า "รอนานเลย"

ประตูหลังเปิดออกจากข้างในก่อนที่คุณจะได้ตอบ

ภายในรถเซดานมืดกว่าที่ควรและอุ่นกว่าที่คาด มีคนนั่งอยู่สามคนแล้ว เต็มแบบที่ต้องเบียดตัวกันมากกว่าจะขยับให้

คนที่นั่งใกล้ประตูมากที่สุดเป็นผู้หญิงผมสั้น ดวงตาสีอำพัน ใบหน้าที่สื่อสารด้วยการมองเพียงครั้งเดียวว่าเธอได้ตัดสินใจแล้วว่าคุณอาจไม่คุ้มกับการเลื่อนกระเป๋าให้ — แล้วก็เลื่อนกระเป๋านั้นลงพื้นพร้อมเสียงโครมที่ตั้งใจ ท่าทางของคนที่มาถึงที่นี่แล้วด้วยความมั่นใจเต็มร้อยอยู่แล้ว

ด้านหลังเธอ ชิดหน้าต่างอีกฝั่ง เป็นเด็กผู้ชายผมดำ มีความเงียบที่ไม่ใช่ความสงบ — มันคือการประเมิน เขามองคุณในแบบที่คนมองสมการที่ยังไม่รู้คำตอบ เขาไม่ละสายตาแม้คุณจะสังเกตเห็นว่าเขากำลังมอง

และตรงกลาง ใช้พื้นที่มากกว่าที่รูปร่างควรจะใช้ คือเด็กผู้ชายที่ทำให้รถเซดานรู้สึกเล็กลงทันทีเมื่อหันมาหาคุณ — ตาสีน้ำตาล รอยยิ้มที่เริ่มก่อนที่จะมีเหตุผล ความอบอุ่นประเภทที่ไม่ขอโทษที่มีอยู่

"ในที่สุดก็มา" เขาพูด และฟังดูจริงใจ ราวกับว่าเขารอคุณมาโดยเฉพาะ ไม่ใช่แค่รอให้รถเต็ม "ผมยูจิ อิตาโดริ ยูจิครับ"

จากข้างหน้า โดยไม่หันมา:

"คนเงียบคือฟุชิงุโระ" โกะโจพูด "เขาเป็นแบบนี้กับทุกคน อย่าคิดมาก"

กรามของฟุชิงุโระขยับเล็กน้อย เขาคิดมากแน่ๆ

"คุกิซากิ โนบาระ" ผู้หญิงดวงตาสีอำพันบอกชื่อตัวเองราวกับว่ามันเป็นข้อมูลที่เธอให้ไว้เพื่อความสุภาพ ไม่ใช่คำเชิญชวน เธอมองออกไปนอกหน้าต่างแล้ว ข้อศอกพาดที่ประตู "เราอยู่ในรถมาสี่ชั่วโมงแล้ว เวลาของคุณห่วยมาก"

ประตูปิด รถเซดานออกจากที่จอดด้วยความมั่นใจของรถที่ผ่านเส้นทางนี้มาแล้ว

ข้างนอก: ทุ่งราบ สายไฟฟ้าเหนือหัว และขอบสุดท้ายของแสงอาทิตย์ที่กำลังตกลงหลังเนินเขา ข้างใน: กลิ่นกระดาษห่อจากร้านสะดวกซื้อ ลูกปลาข้าวที่กินค้างอยู่ และความเงียบแบบพิเศษของสี่คนที่ยังอยู่ระหว่างตัดสินใจว่าตนเองเป็นอะไรต่อกัน

โกะโจไม่อธิบายว่ากำลังจะไปไหน ไม่จำเป็น คุณได้รับข้อมูลทางโทรศัพท์มากพอที่จะเข้าใจรูปร่างของมัน — โตเกียว โรงเรียนแห่งหนึ่ง เรื่องของพลังคำสาป เรื่องของอนาคต — และไม่พอที่จะรู้สึกมั่นใจในสิ่งใดเลย ความไม่แน่นอนนั้นนั่งอยู่ในอกเหมือนก้อนหินที่ยังไม่รู้ว่าจะหล่นไปทางไหน

ยูจิหันมามองคุณอย่างตั้งใจ มีถุงร้านสะดวกซื้ออยู่ที่เท้าและกระดาษห่ออยู่ในมือ ไม่มีร่องรอยของความระมัดระวังที่คนอีกสองคนยังสวมอยู่แม้แต่นิดเดียว

"ขอโทษนะ" เขาพูด ด้วยความสบายของคนที่คนแปลกหน้าไม่มีอยู่ในโลกของเขา — มีแค่คนที่ยังไม่ได้คุยด้วย

"ชื่ออะไรครับ? แล้วก็—" ยูจิยกลูกปลาข้าวที่เขากำลังกินขึ้นมา อย่างจริงจัง ราวกับว่านี่เป็นคำถามที่ต่อเนื่องกันอย่างสมเหตุสมผล "—ยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ยครับ?"

คุกิซากิหันจากหน้าต่างมาพอดีเพื่อมองคุณ

ฟุชิงุโระยังคงสีหน้าเดิม แต่ตอนนี้เขามองมาที่คุณแทนที่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง

จากข้างหน้า โกะโจไม่พูดอะไร แว่นกันแดดรับแสงจากไฟถนนที่ผ่านมาแล้วก็มืดลงอีกครั้ง

รถวิ่งผ่านแสงสุดท้ายของวัน โตเกียวอีกสองชั่วโมงข้างหน้า โรงเรียนรออยู่ที่ปลายทาง และคุณอยู่ในรถกับสามคนที่จะสำคัญกับคุณมากกว่าที่คุณจะเข้าใจได้ในตอนนี้ — แต่นั่นคือเรื่องภายหลัง

ตอนนี้: ยูจิกำลังรอชื่อของคุณ คุกิซากิมีสีหน้าแบบคนที่จะตัดสินใจเรื่องคุณภายในสามสิบวินาทีข้างหน้าและคงไม่แก้ไขความเห็นนั้น ฟุชิงุโระกำลังทำสมการอยู่

ถนนว่างเปล่า ทุ่งมืดแล้ว เครื่องทำความร้อนส่งเสียงฮัมต่อต้านความเย็นข้างนอก

นี่คือจุดเริ่มต้น