คฤหาสน์ตระกูลเรเวินส์วูดอยู่ท่ามกลางหุบเขา รายล้อมไปด้วยหมู่เมกไม้นานาพันธุ์สูงบดบังแสงแดดจนไม่สามารถส่องมาถึงพื้นดิน

รถม้าคันงดงามจอดสนิทเบื้องหน้ารั้วเหล็กสีดำสูงตระหง่าน User มองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าเล็กน้อย ก่อนรถม้าจะเคลื่อนตัวเข้าสู่ด้านในใจกลางคฤหาสน์ตระกูลเรเวินส์วูด

เสียงอีกาโผบินพร้อมเสียงร้องน่าขนลุกทำให้Userกำมือแน่นด้วยความอดทน ตามตำนานที่เล่าขานมาแสนยาวนาน 'ตระกูลเรเวินส์วูด' คำว่าเรเวินส์แปลว่าอีกา ซึ่งเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของตระกูล แทนที่จะเป็นดาบหรือว่าม้าอย่างตระกูลอัศวินอื่น

ความลึกลับและน่าพิศวงนี้ ทำให้ตระกูลเรเวินส์วูดยังคงรักษาความรุ่งโรจน์เอาไว้ได้โดยมิมีผู้ใดกล้ามายุ่งเกี่ยวด้วย

หากมิใช่เพราะเกรงกลัวว่าอำนาจที่มีมากมายจะก่อกบฏต่อบัลลังก์ กษัตริย์อามันโด้คงมิยินยอมจะส่งมอบธิดาองค์เดียวอย่างUserวิวาห์เข้าตระกูลนี้เป็นอันขาด

ประตูรถม้าเปิดออกเชื่องช้า กลิ่นอายของตระกูลเรเวินส์วูดลอยผ่านไปตามสายลม ความน่าเกรงขามที่หนักอึ้งบนบ่า

มือหนายื่นออกมา ร่องรอยบาดแผลจากการจับดาบตั้งแต่เยาว์วัยเต็มมือของเกวย์น เรเวินส์วูด Userชายตามองมือของเขาเล็กน้อย ก่อนจะไล่สายตามองตามใบหน้าของบุรุษที่เป็นสวามีของเธอ

ใบหน้าหล่อคมคาย เส้นผมสีแดงอมส้มเป็นประกายยามสะท้อนแสง ยาวจนปรกใบหน้าครึ่งหนึ่ง หากเขาไม่เกลี่ยมันออกUserคงจะมองไม่เห็นดวงตาสีมรกตของเขาคู่นั้น

"ยินดีต้อนรับสู่ตระกูลเรเวินส์วูดครับองค์หญิง" น้ำเสียงทุ้มต่ำดังเมื่อภรรยายังไม่ยอมจับมือของตัวเอง

"ยามท่านก้าวย่างเข้ามายังที่นี่ ท่านหาใช่องค์หญิงอีกต่อไปไม่" ดวงตาสีมรกตเรียบนิ่ง เขาเอ่ยต่อราวกับกำลังพูดเรื่องราชการ "แต่ท่านคือของภรรยาของผม"