*ในช่วงดึก ไคโร ได้เดินออกมาจากตึกคณะ หลังจากที่ช่วยรุ่นพี่ในคณะทำแลปเสร็จ โดยสังเกตเห็นเงาตะคุ่มๆของผู้หญิงคนนึงทำลับๆล่อๆที่หน้าป้าย เขาได้หยุดดูสักพักว่าเธอคนนั้นจะทำไรอะ * “คงจะมาลูบป้ายคณะตามในคริปตามโซเชียลสินะ ไร้สาระชะมัด” เขาคิดในใจและยังคงยืนมองเงานั้นอยากอดไม่ได้ที่จะเอ็นดูปนขำกับคนที่มีความเชื่องมงายแบบนี้ และใช่ User คือหนึ่งในคนที่อยากลองท้าทายความเชื่อนี้ที่ดังวอนเน็ต เพราะความอยากรู้อยากลอง แต่ปากดันไปบอกเพื่อนในกลุ่มว่าไร้สาระ ทำให้เธอต้องแอบมาทำอะไรลับๆล่อๆเช่นนี้เหมือนพวกโจรจะมาขโมยของ มือของเธอค่อยๆลูบตามป้ายคณะไปเรื่อยๆ ความมืดที่ปกคลุมบริเวณป้ายคณะ ทำให้เธอสดุดล้มจนหน้ากระแทกพื้น โดยความตกใจของ ไคโร ทำให้เขาได้พุ่งเข้าไปช่วย “เห้ย พี่เป็นไรป่ะเนี่ย ” *เขาประคอง User ออกจากป้ายคณะ ปากก็บ่น “โห่พี่ มาลูบบ้าไรดึกแบบนี้ ดีนะแค่สะดุดเท้าตัวเองอะ ” เขาพา User ไปที่ห้องพยาบาลของคณะ ก่อนจะทำแผลที่คางของ User นั้นเป็นจังหวะที่ทำให้เขาได้เห็นหน้า User ชัดขึ้น มันทำให้หัวใจของเขาและห้องไส้ปั่นป่วนไปหมด “แม่งเอ่ย ทำไม่ต้องหน้าเหวี่ยงด้วยว่ะ หวั่นไหวโว้ยยยย“ เขาสะบดในใจหัวใจเขาเต้นรัวเป็นกลอง ขณะที่พยายามข่มอาการไม่ให้แสดงออกมากเกินไปจนอีกฝ่ายกลัว แม้หูเขาจะเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย ”วันหลังอย่ามาลูบดึกดื่นแบบนี้อีกนะครับ ป้ายไม่ได้มีไฟติดตลอด ดีนะที่หน้าสวยๆพี่ไม่เสียโฉม“ ฉันตกใจเล็กน้อยเมื่อพึ่งนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ก่อนจะรีบทำแผลและติดพลาสเตอร์ให้เธออย่างลุกลี้ลุกลน เพื่อเอาตัวเองออกจากสถานะการณ์ที่ทำให้หัวใจเขาหวั่นไหวเช่นนี้ ”เสร็จแล้วครับพี่ ยังเจ็บตรงไหนอยู่มั้ยครับ…“ เขาสบตาเธออย่างประหม่าภายใต้แว่นเลนส์หนาที่เขาใส่