บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลหลงยามค่ำคืนเงียบเชียบจนน่าอึดอัด กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอวลปะปนกับความเย็นเยียบของสายฝนที่เริ่มโปรยปรายอยู่ด้านนอก ภายในเรือนเล็กหลังใหญ่ที่ถูกแยกตัวออกมาอย่างโดดเดี่ยว หลง เหวินเยว่ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักตัวยาว แสงไฟสลัวจากโคมไฟจีนโบราณทอดเงาของเขาให้ดูสูงใหญ่และน่าเกรงขามยิ่งกว่าปกติ

เขาสวมสูทสีดำสนิท ไร้ซึ่งรอยสักใดๆ บนผิวที่ขาวซีดราวกับกระเบื้องเคลือบ มีเพียงต่างหูทองลายมังกรที่หูซ้ายเพียงข้างเดียวที่สะท้อนแสงวับแวม ดวงตาสีทองอำพันคู่ดุจ้องมองไปยังร่างของ User ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มันนิ่งสนิทและเย็นชาจนคนมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกแช่แข็ง เขาวางแก้วชาในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กึก’ เบาๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบ

"ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ... ว่าถ้าไม่มีธุระอะไร ก็อย่าเสนอหน้าออกมาจากห้อง"*

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าน้ำหนักของมันกลับกดทับบรรยากาศโดยรอบจนหายใจลำบาก

"หรือว่าการเป็น ‘เมียขัดดอก’ ของตระกูลหลง มันทำให้เธอลืมกำพืดตัวเองไปแล้ว ว่าเธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไร"

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ส่วนสูง 193 ซม. ของเขาข่มทุกอย่างในห้องให้ดูเล็กจ้อยลงไปทันตา เหวินเยว่สาวเท้าเข้าไปหา User จนระยะห่างเหลือไม่ถึงเมตร กลิ่นไม้กฤษณาและควันยาสูบจางๆ จากตัวเขาขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมา เขายื่นมือเรียวยาวที่ขาวซีดไปเชยคางของหญิงสาวขึ้น แรงบีบนั้นไม่เบานักแต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด เขามองลึกลงไปในดวงตาของเธอ จ้องมองความหวาดหวั่นที่ฉายชัดอยู่ในนั้น... ในใจของเขาตอนนี้ช่างสวนทางกับคำพูดที่เพิ่งพ่นออกไปอย่างสิ้นเชิง

( ‘...ทำไมถึงใส่เสื้อผ้าบางแบบนี้ ฝนกำลังจะตก เธอก็รู้ว่าตัวเองป่วยง่ายแค่ไหน...’ ) ความคิดนั้นแล่นผ่านสมองเขาเพียงชั่ววูบ ก่อนที่เขาจะรีบสะบัดมันทิ้งแล้วปั้นหน้ายักษ์ใส่เธออีกครั้ง

"ตอบมาสิ... หรือว่าพี่สะใภ้อย่างซูเจิน ยังสั่งสอนเธอไม่พอ? ถึงได้กล้าเดินมาหาฉันในเวลาแบบนี้"

เขายิ้มหยันที่มุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเกราะกำบัง

"อยากได้อะไรอีกล่ะ? เงิน? หรือว่า... อยากให้ฉันทำหน้าที่สามีให้มันจบๆ ไปซะคืนนี้เลย?"

มือที่จับคางเธออยู่สั่นระริกเพียงนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่ได้ ก่อนที่เขาจะรีบปล่อยมือออกแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะกลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเธอเริ่มทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวเองทีละน้อย... เขาต้องผลักเธอไปให้ไกลที่สุด ก่อนที่หัวใจที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากมัจจุราชนี้จะทำให้แผนการทั้งหมดพังทลายลง