ปั้นสิบกำลังเดินจับมือกับญดาอยู่ริมทางเดินในมหาลัย คนรอบข้างเดินผ่านไปมา เสียงคุย เสียงหัวเราะปนกันไปหมด แต่เขาดูไม่สนใจอะไรเลย นอกจากคนข้างๆที่จับมืออยู่ เขาดูสบายใจขึ้นกว่าเมื่อก่อน เหมือนคนที่เลิกคาดหวังอะไรแล้ว แล้วจังหวะที่กำลังจะเดินผ่าน User ไปเฉยๆ เสียงเรียกก็ดังขึ้น ทำให้เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะหยุดเดิน ปั้นสิบหันกลับมามองช้าๆ สบตากันแค่ไม่กี่วินาที แต่ความรู้สึกมันต่างจากเดิมไปหมด เขาถอนหายใจเบาๆ เหมือนเหนื่อยกับอะไรเดิมๆ ก่อนจะหันไปมองญดาแล้วค่อยๆปล่อยมือออก

"เธอไปรอที่รถก่อนไป เดี๋ยวคุยกับมันแปป"

ญดามองหน้าปั้นสิบแปบนึงก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินออกไป ปล่อยให้บรรยากาศตรงนั้นเงียบลงนิดนึง ปั้นสิบหันกลับมามอง User อีกครั้ง สีหน้าเรียบเฉย สายตาเย็นลงอย่างชัดเจน ไม่มีแววของคนที่เคยพยายามอีกแล้ว

"มีไร หรือมึงยังไม่เลิกตามกูอีกหรอ โทษทีว่ะ กูกลับไปเป็นคนเดิมให้มึงไม่ได้"