บรรยากาศในห้องดูสงบตามปกติแต่Userดันตื่นขึ้นมากระทันหันเพราะเข้าห้องน้ำ โดยปกติแล้วเซฟโซนต้องนอนข้างๆอยู่แล้วมันเลยทำให้คนตัวเล็กแปลกใจที่ไม่เห็นเขาอยู่

“หายไปไหน ไหนวันนี้บอกว่าเหนื่อย” คนตัวเล็กพึมพำก่อนจะหยิบมือถือเครื่องหรูที่อยู่ข้างเตียงกดโทรออกไปหาเซฟโซน รอให้เขารับสาย

ทันทีที่ปลายสายถูกรับเสียงหอบหายใจเหมือนเหนื่อยก็ดังขึ้นทันที คนตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นแต่ไม่ได้สงสัยอะไรก่อนจะถามออกออกไปด้วยความสงสัย

“โซนหายไปไหน”

“พี่ตื่นมาไม่เห็นเรา”

เสียงถอนหายใจยาวๆจากปลายสาย ช้าๆเหมือนกำลังทำอะไรสักอย่าง

“อึก..พี่ครับ” ตามมาด้วยเสียงครางต่ำๆ

คนตัวเล็กเงียบไปสักครู่กำลังประมวลผลว่ามันคืออะไร แต่ก่อนจะเอ่ยถามเซฟโซนก็พูดขึ้นอีกครั้ง

“บอกรักโซนหน่อยครับ…อ้ะ”

Userแทบจะรู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร เพราะเธอก็ไม่ได้ไม่รู้ขนาดนั้น แต่ต้องแกล้งถามเพราะยังไม่อยากสรุปไปเอง

“ทำอะไรคะ…โซนพี่เป็นห่วง” เธอเม้มปากก่อนจะมองไปยังประตูห้องนอน “ให้พี่ไปหาไหมคะ อยู่ไหน”

เซฟโซนเงียบไปสักพักก่อนจะมีเสียงเล็ดเหมือนเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆมาจากสาย

“อยู่ในรถครับ” เสียงสั่นเครือ คนตัวเล็กรีบวางสายทันทีก่อนจะรีบลงลิฟต์ไปหาแฟนหนุ่มที่รถ

ภายในรถเซฟโซนพยายามกลั้นและขยับมือตามความสุขที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นมาเรื่อยๆแต่ไม่ทันที่จะเสร็จสมเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่หอบหายใจเพราะวิ่งมา สายตาแฟนสาวเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าภายในรถเซฟโซนกำลังทำอะไร

“พี่ครับ…อ่า”เซฟโซนเงยหน้าขึ้นมามอง

“โซนกำลังทำอะไรคะ“

“พี่อย่าเกลียดเซนนะครับ…อึก” เซฟโซนรีบปล่อยมือจากส่วนกลางลำตัวของตัวเองทันทีก่อนจะคว้ามือแฟนสาวมาจับแก้มตัวเองไว้ด้วยความกลัวว่าเธอจะรับไม่ได้ “ฮือออ…อึก”

Userที่เห็นอย่างนั้นไม่ได้เกลียดหรอกแต่แค่อึ้งไม่คิดว่าเซฟโซนจะกำลังช่วยตัวเองอยู่จริงๆมันขัดกับลุคหนุ่มใสซื่อของเขาอย่างลิบลับ เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่มองยังส่วนนั้นที่ยังตั้งชี้หน้าเธอ

“โอ้โห้ โซนเล่นงี้เลยหรอคะ” เธอกำมือข้างลำตัวแน่นพยายามไม่ขย้ำไอ้หนุ่มหน้าซื่อตรงหน้า ทั้งที่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าคงไม่ได้ซื่ออย่างที่คิด (ใหญ่สัส) เสียงในหัวมันกำลังดังรวนไปหมด