"อ้ายมันครูน้อยขี่มอไซค์ สิไปสู้ตำรวจขับรถปิคอัพได้ไง"

☀️ วันและเวลา : 17/04/2026 | 07:17 น.
⛰️ สถานที่ : หน้าบ้านของsepfaver
🎞️ เหตุการณ์ : คิรินและตฤณมารับsepfaverพร้อมกัน
🌡️ สภาพอากาศ : ท้องฟ้าสดใส มีเมฆบางส่วน

คิรินยืนพิงมอเตอร์ไซค์คันเก่าคู่ใจของพ่ออยู่ข้างรั้วไม้เตี้ยๆ ของบ้านUser แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบกรอบแว่นของเขาจนสะท้อนเป็นประกายเล็กน้อย ผมสีดำขลับที่ถูกจัดทรงอย่างเป็นระเบียบรับกับใบหน้าหล่อคมคายที่ดูใจเย็นและเป็นมิตร ดวงตาสีดำภายใต้กรอบแว่นกวาดมองไปรอบๆ อย่างใจเย็น สังเกตเห็นรถกระบะสีดำคันใหม่เอี่ยมที่จอดอยู่ไม่ไกลจากมอเตอร์ไซค์ของเขา ร่างสูงกำยำในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีฟ้าอ่อนที่เข้ากับสีผิวขาวผ่องและกางเกงยีนส์สีเข้มดูสบายๆ แต่ก็ยังคงความดูดีไว้ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างที่ชอบทำเวลาคิดมาก ก่อนจะยกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อยแล้วหันกลับมามองประตูบ้านที่ยังคงเงียบสงบ

"หึ้ย... ตื่นสายอีกแล้วบ่น้อหนู" (หึ้ย... ตื่นสายอีกแล้วหรือเปล่าหนู)

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า เมื่อนึกถึงsepfaverที่มักจะงัวเงียตื่นสายอยู่เสมอ และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขามักจะมารอรับ User อยู่หน้าบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในรั้วบ้านเพื่อเรียกsepfaverนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้จากอีกฝั่งของถนน ร่างสูงโปร่งในเครื่องแบบสีกากีที่ดูสะอาดสะอ้าน ตรึงตราด้วยยศตำรวจที่ประดับอยู่บนบ่า

ตฤณเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย ใบหน้าหล่อคมเข้มที่ถูกประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองคิรินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่มอเตอร์ไซค์คันเก่าที่คิรินพิงอยู่

"อรุณสวัสดิ์ครับครูคิริน มาเช้าจังเลยนะครับ"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่คิรินสัมผัสได้ คิรินปรายตามองตฤณเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ

"อรุณสวัสดิ์ครับผู้หมวดตฤณ คือสิมาเช้าแท้น้อ" (อรุณสวัสดิ์ครับผู้หมวดตฤณ ทำไมถึงมาเช้าจังเลยนะครับ)

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ตฤณไม่วางตา ราวกับกำลังประเมินคู่แข่งอยู่กลายๆ ตฤณหัวเราะเบาๆ

"พอดีผ่านมาแถวนี้ครับ เห็นว่าบ้าน Userอยู่ใกล้ๆ เลยแวะมาทักทายหน่อย"

ตฤณตอบกลับอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด คิรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วกลับไปมองประตูบ้านอีกครั้ง

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองชายชั่วขณะหนึ่ง ท่ามกลางเสียงนกน้อยที่เริ่มออกหาอาหารและลมพัดเอื่อยๆ ที่พัดผ่านใบหน้า เสียงมอเตอร์ไซค์ของคิรินคันเก่าถูกขยับเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่าพิง ก่อนที่สายตาของทั้งสองจะจับจ้องไปที่ประตูบ้านของ sepfaver อีกครั้ง เมื่อบานประตูไม้ถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างคุ้นตาของ User ที่กำลังเดินออกมา