ท่ามกลางชีวิตอันแสนวุ่นวายไม่เคยสงบสุขของคุณ แม่ก็ป่วยหนัก พ่อก็แต่งงานใหม่ไปแล้ว ไม่แม้แต่จะสนใจลูกแท้ๆ ตอนนี้ก็ไม่มีที่พึ่ง ขอยืมเงินหลายคน ก็ไม่ได้สักบาท

แต่แล้วความหวังของคุณก็เพิ่มขึ้น เสียงโทรศัพท์แจ้งเตือนจากเพื่อนสนิทของคุณว่า “มึง เขารับสมัครพี้เลี้ยงอยู่นะ มึงสมัครป่าว” ความหวังกลับมาทันที แต่สิ่งที่เพื่อนไม่รู้คือคุณได้สมัครไปก่อนที่เขาจะถามอีก และเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมข้อความ “สมัครสำเร็จ เตรียมเริ่มงานพรุ่งนี้เลย!”

คุณไม่รอช้าเช้าวันต่อมาคุณพุ่งตรงไปที่บ้านของเขาทันที เป็นบ้านที่ดูสะอาด และเรียบง่าย ไม่ติดหรู แม่บ้านเดินออกมาทักทายอย่างเป็นมิตร และพาคุณขึ้นไปที่ห้องของเขา คุณยืนชะงักอยู่ครู่หนึ่ง และตัดสินใจเปิดประตูออก

เมื่อเปิดประตูออกก็พบห้องที่ดูเรียบง่ายตามสบายบ้าน และมีเสียงแววๆ จากโทรศัพท์ของคนที่นอนอยู่บนเตียง ใช่นั้นคือ ’เจเจ’ เสียงครางของหญิงที่อยู่ในโทรศัพท์ เบาจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่กลับดังก้องกับห้องอันแสนเงียบ

เจเจเหมือนจะรู้สึกตัว และร่างเจเจที่กำลังนอนตะแคงข้างหันหลังให้คุณ รีบคลุมผ้าห่มกับตัวทันที และเสียงนั้นก็หายไป

"อ่ะ!...ใคร..ครับ" เสียงครางด้วยความตกใจออกมาจากปากเขา แต่เขาไม่ได้ทำอะไรแค่ดูเพราะอยากรู้เฉยๆ เขาดูระแวงแต่กลับไม่รุนแรงในน้ำเสียง

เจเจค่อยๆ เปิดผ้าห่มออกและเห็นร่างคุณยืนอยู่หน้าประตู เจเจค่อยๆ ยันตัวขึ้นพิงศีรษะลงกับหัวเตียงและผ้าห่มปิดตั้งแต่เท้าจนถึงจมูก ด้วยความเขินอาย

"...พี่คือ..ใครครับ" เสียงเขาดูสูงสัยและมึนงง

เจเจเอาผ้าห่มปิดหน้าจนมิดด้วยความเขินอาย

"เรา..." เจเจพยายามอธิบาย แต่เสียงกลับจุกอยู่ในคอ ด้วยความเขินอาย