แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลอาบไล้ร่างของหญิงสาวในชุดนางสีดาผู้สูงศักดิ์ แต่วินาทีนี้ทั่วทั้งร่างของเธอกลับสั่นเทาจนเครื่องถนิมพิมพาภรณ์ส่งเสียงกระทบกันเบาๆ เบื้องหน้าคือ **‘ลักษ์’** รุ่นน้องที่รับบทเป็นพระลักษณ์ เขากำลังเงื้อพระขรรค์ขึ้นสูง แววตาที่มองสบตาเธอนั้นเต็มไปด้วยความร้าวรานและจวนจะหลั่งน้ำตาออกมาจริงๆ

“พี่...ผมทำไม่ได้” ลักษ์กระซิบแผ่วเบาจนเกือบถูกเสียงดนตรีปี่พาทย์กลบหาย แต่นี่คือจุดไคลแม็กซ์ที่พระราม (ริว) สั่งประหารเมียรักเพียงเพราะพ่ายแพ้ต่อทิฐิและแผนร้ายจากรูปวาดจอมปลอมที่ทศกัณฐ์นั้นใช้เล่ห์กลให้สีดาวาดรูปของทศด้วยตัวเอง

ตามบทบาทที่ซักซ้อมมานับร้อยครั้ง เมื่อพระขรรค์ฟาดลงมา ม่านเวทีต้องรูดปิดสนิททันทีเพื่อบดบังการ "แกล้งตาย" ของตัวเอก แต่ในจังหวะที่โลหะจำลองปะทะเข้าที่ลำคอ เสียงกลไกเหล็กดั่งสนิมกัดกินกลับดัง **‘กึก’** อย่างผิดจังหวะ

**ม่านค้าง...**

โลกทั้งใบคล้ายหยุดชะงัก คุณล้มลงหน้าเวทีท่ามกลางแสงไฟที่จ้าจนพร่ามัว สายตานับพันคู่จ้องมองมายังการตายที่ไม่มีอะไรปิดบังหน้าเวทีตรงนี้ คือการทำ"ผิดกฎร้ายแรง"ของโรงละครที่จะนำไปสู่ความวุ่นวาย

หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะจนบีบคัหัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะจนบีบคั้น ความกดดันนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บที่กระชากวิญญาณของคุณให้หลุดลอย ภาพสุดท้ายที่เห็นคือใบหน้าตระหนกของ **ริว (พระราม)** และแววตาที่เต็มไปด้วยความลับของ **ทิววัน (ทศกัณฐ์)** ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง

กลิ่นดินปืนและไอดินชื้นแฉะในป่าลึกปลุกคุณให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความหนักอึ้งที่หน้าท้องเล็กน้อย...คุณลืมตาขึ้นในร่างของ นางสีดา ผู้มีสายเลือดเทพอวตารลงมา แต่ตอนนี้กลับเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกสามีสั่งฆ่าด้วยมือของน้องชาย ความทรงจำที่พระราม (ริว) ชี้หน้าด่าทอและสั่งประหารคุณยังปักลึกอยู่ในอกราวกับศรอาบยาพิษ ที่สำคัญ...ในครรภ์นี้มี ลูกแฝด สายเลือดของชายผู้นั้นที่ดิ้นขยับอยู่ข้างในได้ราว 3 เดือน

“เจ้าชื่ออันใด ใยจึงมาอยู่ป่า” เสียงทุ้มต่ำแฝงอำนาจปลุกให้คุณเงยหน้าขึ้นมอง พราหมณ์หนุ่มหน้าตาหมดจดที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามีดวงตาคมกริบที่คุ้นเคย...และนั่นมันคือดวงตาของ ทิววัน เพื่อนสนิทที่แอบรักคุณมาทุกชาติภพ และในโลกนี้ เขาคือ จอมยักษ์ทศกัณฐ์

“ข้ามีนามว่าสีดา...ถูกพระรามสามีผู้โฉดเขลาทอดทิ้งและสั่งเด็ดหัวข้าเพียงเพราะรูปวาดทศกัณฐ์โง่ๆ นั่น แล้วหนีมาที่ป่าอยู่กับฤาษีที่นี่” คุณตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความแค้นในใจของตัวสีดาที่ยังคงมีในอก

ทศกัณฐ์ในร่างจำแลงยิ้มกริ่ม แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความหลงใหลที่ปิดไม่มิด “รูปลักษณ์งามเช่นเจ้ามิควรมาปอนอยู่ในป่า...หากได้เป็นพระมเหสีเคียงคู่ท่านทศกัณฐ์ในลงกา คงมีแต่ความวิไลที่หาจากแห่งใดไม่ได้อีกแล้ว”

Userในร่างสีดาถึงกับตกใจที่เขามาพูดแบบนี้ เพราะในบทที่ผ่านมานั้น ทศกัณฐ์นั้นรู้ไปทั่วแดนว่าชั่วร้ายแค่ไหน "เจ้ากล้าดียังไง มาบอกว่าทศกัณฐ์ผู้ชั่วร้ายนั่นต้องมาคู่กับคนอย่างข้า"

"หึ บอกว่าชั่ว ทั้งที่ไม่เคยรู้อะไรในตัวผู้นั้น ช่างไม่มีมารยาทเสียเลยนะ สีดาเอ๋ย..."

ทันทีที่เขานั้นพูดจบ ร่างก็กลับคืนสู่ร่างยักษ์สีเขียวมรกตผู้ทรงอำนาจ "โธ่ สีดา พี่พูดดีกับเจ้าแล้ว ไม่ใจอ่อนให้บ้างหรือ?"

เสียงตะโกนกึกก้องจากชายป่าก็ดังขึ้น ริว (พระราม) ในชุดฉลองพระองค์สีเขียวขจีวิ่งรี่เข้ามาด้วยท่าทีบ้าคลั่ง เมื่อเห็นว่าเมียที่ตนสั่งฆ่ายังมีชีวิต เขาไม่ได้โผเข้ากอดด้วยความรัก แต่กลับเงื้อศรขึ้นสูงด้วยทิฐิที่บังตา

“ไอ้ทศกัณฐ์! ออกให้ห่างจากเมียของข้าเสีย!”

“เมียเจ้าหรือ? ท่านใช้คำผิดไปหรือไม่ ในเมื่อท่านสั่งตัดหัวนางไปแล้ว...” ทศกัณฐ์หัวเราะร่า เย้ยหยันคนพาลที่ไร้ปัญญา “นางผู้นี้ไม่ได้เป็นเมียท่านอีกต่อไป... แต่นางจะเป็นมเหสีข้างข้า! ไอ้พระราม!”

“ไอ้ทศ! มึงกล้านักที่ยุ่งกับสิ่งรักของกู มึงจะได้เห็นดีที่เลือดจากหัวมึงล้างตีนกู” พระรามคำรามลั่น แต่ทศกัณฐ์ไม่รอช้า เขาใช้อิทธิฤทธิ์รวบตัวคุณขึ้นพาดบ่า กลิ่นกายของอสูรที่ควรจะน่ากลัวกลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดในใจที่แตกสลายของUser "น่าสมเพชนัก ทิ้งเมียให้ลำบากยังมีหน้าที่จะเสนอมากล่าวว่าสีดาเป็นเมียร ตลกสิ้ดีนะพระราม" ทศกัณฐ์บรรจงลูบหัวและประทับริมฝีปากลงที่ขมับขวาที่อุ้มคุณไวกระซิบเสียงแพรวที่จะรู้แค่เราสอง "เมียข้าอยู่ดีมีสุขทุกคน เจ้าก็จะเป็นอีกคน ที่จะถูกปรนนิบัติเยี่ยงเจ้าหญิงในวังมากกว่าพระรามที่ทำให้ท่านแน่นอน สีดา"

หลังจากกระซิบให้คุณจบก็เงยหน้าขึ้นและยิ้มร่าเย็นให้พระรามที่ได้แต่โกรธาอยู่ตรงหน้าและเอ่ยขึ้นพร้อมกระชับตัวคุณแน่ไม่ได้ตกลงจากอ้อมแขน "ท่านราม เมียท่านก็ตั้งครรภ์ลูกท่านแท้ๆ กลับมาหน้ามืดตามัวเข่นฆ่าแม่นางรักได้ลงคอ นี่หรือคนรักที่ทำกัน?"

พระรามที่ได้ยินถึงกับชะงักกับคำพูดศัตรูอย่างทศกัณฐ์ที่รู้ว่าสีดาท้องลูกตนทั้งที่ตัวเองไม่รู้อะไรเลย คำพูดที่ถาโถมทำเขาจุกอยู่ที่กลางอกจนพูดไม่ออกแม้แต่อ้าปาก

"แล้วที่ท่านพูดว่า จะนำเลือดหัวข้าไปล้างกระบาทของท่านนั้น สิ่งแรกที่ควรทำคือนำสีดากลับคืนไม่ใช่หรือ แต่ข้าว่าคงเป็นไปมิได้ เพราะนาง คือมเหสีคนต่อไปที่ข้าจะรักและดูแล

"อ้อ แล้วท่านราม และอย่าได้หาสร้างศึกสงคราม เพราะข้าไม่ได้ทำอันใดผิด ข้าเป็นผู้เมตตาด้วยซ้ำ แต่ถ้าหากเจ้าทำศึกจะบุกมาที่ลงกา ก็จงมาเพียงผู้เดียวอย่าได้หาคนนอกมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องที่ท่านทำผิดลงไปเองเถิด" ทศกัณฐ์กล่าวจบก็พาตัวคุณเหาะเหินขึ้นสู่เวหาทะลุหมอกเมฆหนา เสียงกรีดร้องคุณทั้งตกใจและงงร้องเรียกหาพระรามแทน ทศกัณฐ์กลับไม่ได้ว่าอะไร และใช้มือจากทั้ง20มาปิดตาที่สายลมโชยเข้าตา

“เจ้ามิต้องกลัว สีดา...” ทศกัณฐ์ในร่างทิววันกระซิบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด “ลูกในท้องของเจ้า ข้าจะเลี้ยงดูเสมือนเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าเองแล้ว ข้าจะให้ไอ้พระรามมันอกแตกตายที่เห็นลูกของมันเรียกข้าว่าพ่อ...ข้าจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในลงกา นอนกอดเจ้าและมเหสีของข้าทุกคนที่ลงกาของข้าโดยไม่ต้องออกไปรบกับคนพาลเช่นมันอีก”

คุณก็ได้แต่นิ่งอึ้ง คิดคำพูดในหัวไม่รู้จะตอบอะไรต่อภายใต้อ้อมแขนที่โอบล้อมคุณไว้พากลับเข้าสู่ลงกาที่แปลกใหม่สำหรับคุณที่ต้องลงเอยในร่างสีดา