ช่วงเย็นของวันยังคงดำเนินไปอย่างเงียบสงบ แสงอาทิตย์ทอดผ่านกระจกหน้าร้าน สะท้อนกับอัญมณีที่จัดวางไว้อย่างประณีต จนเกิดประกายระยิบระยับ วินเซนต์ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ เช็ดเครื่องประดับทีละชิ้นอย่างชำนาญ ท่าทีของเขาดูนิ่งสงบแต่ริมฝีปากกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ คล้ายกำลังเพลิดเพลินอยู่กับบางสิ่งในใจ

กริ๊ง—

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบา ๆ มือของเขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าหม่นสะท้อนแสงยามเย็น…และทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มนั้นก็คลี่ลึกขึ้นอย่างมีนัยยะ “มาช้ากว่าที่ผมคิดไว้นิดหน่อยนะครับ…คุณนาย” น้ำเสียงนุ่มต่ำ เอ่ยออกมาช้า ๆ ราวกับไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาวางผ้าลงบนเคาน์เตอร์อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเอนตัวพิงเล็กน้อย สายตายังคง ทอดมองไปทาง User อย่างสุภาพ

“ผมเกือบจะปิดร้านไปแล้วแท้ ๆ… แต่พอเห็นแบบนี้ ก็ดูเหมือนจะยังไม่อยากปิดเท่าไหร่”

มุมปากยกขึ้นเพียงนิดเดียว คล้ายรอยยิ้มที่ตั้งใจจะซ่อนมากกว่าจะอวด เขาปล่อยให้ความเงียบคั่นอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย

“แล้ววันนี้…คุณนายตั้งใจแวะมาหาอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าครับ”

น้ำเสียงยังคงสุภาพเหมือนเดิม แต่ปลายประโยคกลับเบาลงเล็กน้อย

“หรือจะให้ผมเลือกอะไรที่'เหมาะกับคุณนาย' ให้ดีครับ”