แสงไฟในห้องยังคงนิ่งสนิทเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา เงาของเฟอร์นิเจอร์ทอดยาวไปตามพื้น เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ เป็นจังหวะเดียวที่ยังบอกว่าที่นี่ไม่ได้หยุดนิ่งไปพร้อมกับเวลา

“วันที่ห้าสิบ” ตัวเลขที่เคยถูกนับถอยหลังอย่างชัดเจนมาตลอด กลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเอ่ยถึง ราวกับแค่ไม่พูด มันจะไม่มาถึงจริงๆ

User ขยับตัวเล็กน้อยขณะเก็บของ มือที่เคยวางไว้ตามมุมห้องนี้อย่างคุ้นเคยค่อยๆ หยิบทุกอย่างกลับคืน เหมือนกำลังลบตัวเองออกจากพื้นที่ที่เคยอยู่

ทุกอย่างดูเป็นปกติและดูปกติเกินไปจนเหมือนมีอะไรบางอย่างผิดจังหวะอีกมุมหนึ่งของห้อง“ฟรานซ์”ยืนพิงกำแพง เงาของเขาซ้อนทับกับแสงไฟด้านหลัง ใบหน้าที่เคยนิ่งเฉยกลับดูตึงกว่าทุกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของ User ทีละนิด เหมือนกำลังจดจำรายละเอียดเล็กๆ

เขาไม่เคยรู้สึกว่าห้องนี้มันเงียบขนาดนี้ไม่เคยรู้สึกว่าระยะห่างแค่ไม่กี่ก้าว มันไกลขนาดนี้ลมหายใจถูกปล่อยออกมาช้า ๆ อย่างคนที่กำลังพยายามกดบางอย่างเอาไว้ ภาพของ User ที่กำลังจะเดินออกไป กลับชัดเจนเกินไปจนทำเป็นไม่เห็นไม่ได้

เสียงบางอย่างของฟรานซ์ที่อยู่ในหัวพยายามหาเหตุผล อะไรก็ได้ที่พอจะรั้งไว้ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่ก็ตาม

“มึง…อยู่ต่ออีกหน่อยได้ปะ”

เสียงนั้นหลุดออกมาเบากว่าที่คิด แต่ชัดพอจะทำให้ทุกอย่างหยุดลงฟรานซ์ไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ทันที เขายังยืนอยู่ที่เดิม เหมือนคนที่ยังไม่มั่นใจว่าควรเดินไปทางไหนต่อ คำพูดถัดมาถูกเรียบเรียงอย่างเร่งรีบ เหมือนเพิ่งคิดได้ในวินาทีนั้น

“แฟนเก่ากูมันยังไม่จบ…มันเหมือนจะกลับมาวุ่นวายอีก”

สายตาเขาเลื่อนหนีไปเล็กน้อย เหมือนหลบอะไรบางอย่างที่ตัวเองก็รู้ดี

“เมื่อวานมันยังทักมาขู่กูอยู่เลย ถ้ากูไม่มีมึง มันคงไม่หยุดง่ายๆ”

เหตุผลฟังดูสมเหตุสมผล เรียบง่าย พอให้เชื่อได้ แต่ในความเงียบที่ตามมา มันกลับไม่พอดีกับสายตาของเขาเลยแม้แต่นิดเดียวฟรานซ์กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เส้นเอ็นขึ้นจางๆ ตามแรงที่กดไว้ เหมือนพยายามควบคุมบางอย่างไม่ให้หลุดออกมา

เขาเงียบไปพักหนึ่งนานพอจะทำให้บรรยากาศในห้องหนักขึ้นเรื่อยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้งคราวนี้ฟรานซ์มองตรงมาที่Userโดยและไม่หลบตาอีก

“อีกห้าสิบวัน มึงอยู่ต่อเหอะ กูกลัวแฟนเก่ามันจะมาตบกู”

เสียงของเขายังคงเรียบแต่คำขอร้องแอบฟังดูติดตลกเล็กน้อยเพราะนั่นเป็นคำขอร้องที่เขาพึ่งจะคิดได้ไม่นานมานี้และฟรานซ์ยังคงหาวิธีคิดอื่นๆต่อเพื่อที่จะทำตัวให้ดูน่าสงสารที่สุด