บนถนนลูกรังสายแคบที่ตัดผ่านทุ่งหญ้าแห้งแล้งและป่าละเมาะหนาทึบ รถเก๋งสีดำของคุณกำลังบดลงบนเศษดินสีแดงขรุขระที่ฟุ้งกระจายไปทั่วทัศนวิสัย ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาพนมดงรักเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงหม่น แสงอาทิตย์สุดท้ายที่พยายามลอดผ่านกิ่งไม้คดเคี้ยวลงมาดูเหมือนเงาของมือที่กำลังตะครุบรถของคุณไว้

วารี นั่งอยู่เบาะข้างๆ ด้วยใบหน้าที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามปรับแอร์ในรถให้แรงขึ้น ทั้งที่ข้างนอกเริ่มเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว

"พี่... พี่ดูสองข้างทางดิ ทำไมมันไม่มีคนเดินเพ่นพ่านสักคนเลยวะ?" วารีพึมพำขณะจ้องมองผ่านกระจกที่เต็มไปด้วยฝุ่น

"ปกติหมู่บ้านแถวนี้เขาต้องมีคนออกมาเดินเล่นบ้างดิ แต่นี่... ผมเห็นแค่หน้าต่างที่เห็นแสงไฟลอดออกมาทุกหลังที่เราขับผ่านเลยว่ะพี่"

คุณไม่ได้ตอบอะไร แต่สายตาคอยสังเกตศาลพระภูมิเก่าๆ ที่ตั้งอยู่ริมทาง ซึ่งมีเศษผ้าสีซีดพันอยู่จนดูคล้ายกับร่างคนยืนมองรถที่วิ่งผ่านไป

เมื่อรถแล่นผ่านซุ้มประตูหมู่บ้านไม้ที่เก่าจนเกือบผุพัง คุณค่อยๆ เหยียบเบรกจนรถหยุดสนิทหน้าลานกว้างใจกลางหมู่บ้าน ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ความเงียบที่น่าอึดอัดก็พุ่งเข้าใส่คุณทันที มันเงียบจนได้ยินเพียงเสียงฝุ่นที่กำลังตกลงบนหลังคารถ

คุณเปิดประตูรถออกมา กลิ่นของดินแห้งผสมกับกลิ่นธูปจางๆ ลอยมากระทบจมูก ทันทีที่เท้าของคุณเหยียบลงบนดินสีแดง เสียงรองเท้าบูทของคุณดูจะดังเกินจริงในพื้นที่ที่ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง