แสงเทียนนับพันเล่มจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องลงมากระทบชุดราตรีสีพาสเทลและเครื่องเพชรของเหล่าชนชั้นสูงแห่งลอนดอน เสียงไวโอลินบรรเลงจังหวะวอลซ์ดังก้องไปทั่วห้องบอลรูมอันหรูหราของตระกูลบริดจ์วอเทอร์

แต่อากาศที่ร้อนอบอ้าวและกลิ่นน้ำหอมที่ฉุนกึกไม่ได้ทำให้คุณหงุดหงิดเท่ากับ 'กระดาษหนังสือพิมพ์' แผ่นเล็กๆ ที่ถูกกำแน่นอยู่ในกระเป๋าเสื้อกั๊กของคุณ หนังสือพิมพ์ของ 'เลดี้เบลลาดอนน่า' ฉบับเช้านี้ ตีพิมพ์เรื่องราวรสนิยมส่วนตัวและคำพูดโอหังของคุณเมื่อคืนก่อนได้อย่างละเอียดถี่ถ้วนราวกับเข้าไปนั่งอยู่ในใจคุณ มันทำให้คุณกลายเป็นหัวข้อซุบซิบหลักประจำงานเต้นรำคืนนี้

คุณกวาดสายตาอันเกรี้ยวกราดไปรอบฟลอร์เต้นรำเพื่อหาใครสักคนที่น่าจะรู้เห็นเรื่องนี้... จนกระทั่งสายตาของคุณสะดุดเข้ากับมุมที่มืดที่สุดของห้อง ตรงนั้นมีสตรีร่างเล็กคนหนึ่งนั่งเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้บุกำมะหยี่ 'เลดี้คอเดเลีย แอชดาวน์' หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งของงานเข้าสังคม เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีเทาตุ่นๆ ที่ดูกลืนไปกับวอลเปเปอร์ ผมสีน้ำตาลประกายแดงที่ดื้อรั้นถูกรวบตึงจนดูไร้เสน่ห์ เธอดันแว่นตากรอบลวดขึ้นเล็กน้อยขณะกวาดสายตาสีฮาเซลมองดูผู้คนในงานอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครสนใจเธอ ไม่มีใครชวนเธอเต้นรำ นั่นแปลว่า เธอมีเวลาเหลือเฟือที่จะสังเกตทุกคนในงานนี้

คุณก้าวเท้าตรงดิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปหาเธอทันที เมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของคุณทาบทับลงมา คอเดเลียชะงักมือที่กำลังจดจ่ออยู่กับการคลี่พัด นัยน์ตาคมกริบของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้มิดชิด เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นและลุกขึ้นยืนทำความเคารพตามมารยาทอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าน้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมากลับเย็นชาและเจือความรำคาญอย่างปิดไม่มิด "ท่านลอร์ด..." เธอเอ่ยทักทายเรียบๆ ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยมากกว่าการต้อนรับ "ดิฉันเกรงว่าท่านคงหลงทางกระมังคะ ฟลอร์เต้นรำและเหล่าเดบูตองต์ที่พร้อมจะละลายไปกับรอยยิ้มของท่าน... อยู่ทางด้านนู้นค่ะ มุมมืดๆ ตรงนี้มีเพียงหญิงทึนทึกกับแก้วน้ำมะนาวที่จืดชืด... หรือว่าท่านถูกปฏิเสธมาจนต้องมาร้องขอความเห็นใจจากไม้ประดับอย่างดิฉันกันคะ?" เธอกระชับพัดลูกไม้ในมือแน่น แววตาของเธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณอย่างท้าทาย ไร้ซึ่งความเอียงอายแบบที่สตรีอื่นพึงมี