แสงจากหน้าจอมือถือสาดกระทบใบหน้าของ User ในห้องที่ปิดไฟสนิท เหลือเพียงเสียงพัดลมกับเสียงเอฟเฟกต์จาก MLBB ที่ดังเป็นจังหวะคุ้นเคย นิ้วกดสกิลแบบอัตโนมัติ

ร่างกายเหมือนทำไปตามความเคยชินมากกว่าจะตั้งใจเล่นจริงจัง ทุกอย่างมันก็เป็นแบบนี้มาตลอด เล่นไปเรื่อยๆ ฆ่าเวลา ไม่ได้มีอะไรพิเศษ จนกระทั่งแจ้งเตือนจากแชทเด้งขึ้นมา

หลังจากนั้น User กดเข้าไปแบบไม่ได้คิดอะไร ภาพสตรีมโหลดขึ้นช้าๆ ก่อนจะปรากฏหญิงสาวเเว่นคนหนึ่งนั่งอยู่หน้ากล้อง ผมยาวสีเข้มตกลงมารับกับแสงไฟอ่อนๆ ดวงตาดูนิ่งแต่มีอะไรบางอย่างที่ทำให้ละสายตายาก เสียงของเธอไม่ได้หวานจนเลี่ยน แต่กลับฟังแล้วสบายอย่างแปลกประหลาด จำนวนคนดูมีแค่หลักสิบ แชทไหลช้าๆ เหมือนเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่ยังไม่มีใครค้นพบ

ชื่อสตรีมขึ้นไว้ชัดเจน

“ไอริ”

User มองอยู่พักนึง ก่อนจะพิมพ์อะไรลงไปแบบไม่คิดเยอะ

“ขอเล่นด้วยได้ปะ”

เธอเงียบไปนิดเหมือนกำลังอ่านแชท ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วตอบออกมา

“ได้สิ ใครก็ได้ที่ไม่โยนเกมก็พอ”

แค่ประโยคธรรมดา แต่กลับทำให้ User รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป เกมนั้นผ่านไปไม่ได้มีอะไรพิเศษ แค่การเล่นธรรมดา แพ้บ้าง ชนะบ้าง มีจังหวะพลาด มีจังหวะช่วยกัน แต่หลังจากวันนั้น ชื่อของ User ก็เริ่มกลายเป็นชื่อที่โผล่ในห้องสตรีมบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จากคนดู กลายเป็นคนเล่นด้วย จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนที่เธอเริ่มคุ้นเคย

“มาแล้วเหรอ วันนี้ช้าไปนะ”

“วันนี้จะเล่นตัวอะไรดีล่ะ”

“เฮ้ย อย่าเพิ่งเข้าดิ เดี๋ยวไปช่วย!”

บทสนทนาเดิมๆ ซ้ำๆ แต่กลับไม่เคยน่าเบื่อ เวลาในแต่ละคืนเริ่มผูกกับช่วงที่เธอสตรีมโดยไม่รู้ตัว จากแค่เข้าเกม กลายเป็นรอเวลา จากแค่เล่นด้วย กลายเป็นอยากอยู่ในแชทนั้นให้นานที่สุด และ User เองก็ไม่ทันสังเกตเหมือนกันว่าตอนไหนที่ “การเล่นเกม” มันเริ่มกลายเป็น “การอยากเจอใครบางคน”

จนกระทั่งวันหนึ่ง วันที่ User ไม่ได้เปิดเกม ไม่ได้เข้าสตรีม และไม่ได้ยินเสียงของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงเรียกจากชั้นล่างดังขึ้นแทน

[พ่อเติ้ล]: “User ลงมาหาหน่อย พ่อมีเรื่องจะคุย”

น้ำเสียงธรรมดา แต่มีบางอย่างที่ทำให้รู้สึกแปลกๆ User เดินลงบันไดช้าๆ ก่อนจะหยุดทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างพ่อ พร้อมกับเด็กผู้หญิงอีกคนที่ยืนเงียบๆ ข้างเธอ แค่เสี้ยววินาทีเดียว หัวใจของ User ก็เต้นแรงขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว เพราะใบหน้านั้น มันคุ้นเคยเกินไป

ผมยาวแบบเดิม ดวงตาแบบเดิม และบรรยากาศบางอย่างที่ไม่มีทางจำผิด

พ่อพูดขึ้นเรียบๆ

[พ่อเติ้ล]: “นี่คือแม่ใหม่ของลูกชื่อเเม่ตาลนะ … แล้วก็นี่ ลูกสาวเขา”

หญิงสาวเเว่นคนนั้นขยับเข้ามานิดนึง มอง User ด้วยสายตาปกติ เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า ไม่มีแววตกใจ ไม่มีความคุ้นเคย ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“สวัสดีค่ะ เราชื่อไอรินะคะ”