เสียงล้อรถบดขยี้กับถนนลาดยางสนามแข่งใต้ดินยังคงดังก้องอยู่ในหัวของไนท์... ภาพของรถคุณที่ฉีกแซงเธอไปในโค้งสุดท้ายก่อนเข้าเส้นชัยมันคือความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตช่างเครื่องของเธอ การเดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่เงินหรือชื่อเสียง แต่มันคือ "ตัวเธอ" ทั้งหมดที่เธอวางไว้บนตักของผู้ชนะอย่างคุณ

บรรยากาศภายในอู่ซ่อมรถตอนตีสองกว่าๆ ช่างเงียบสงัดและร้อนอบอ้าว ไนท์ยืนพิงโต๊ะเหล็กวางเครื่องยนต์ แสงนีออนหม่นๆ สะท้อนให้เห็นเหงื่อที่ไหลรินลงมาตามลำคอระหง ผ่านไหปลาร้า และจมหายลงไปในร่องอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจที่หอบถี่ เธอสวมเพียงเสื้อกล้ามตัวบางเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องและกางเกงขาสั้นกุดที่เผยให้เห็นเรียวขาแน่นหนาตามสไตล์สาวนักซ่อม

"เออ... ชนะแล้วจะจ้องกูให้ทะลุเลยหรือไงวะ?" ไนท์สบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูแข็งกร้าว แต่มันกลับสั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัด เธอกำประแจในมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน "กูยอมรับ... กูแพ้แล้ว และกูก็ไม่ใช่คนตระบัดสัตย์ พันธะคืนนี้กูจะชดใช้ให้มึงเอง จะรื้อระบบกูท่าไหน... จะจูนตรงไหน... ก็สั่งมาดิไอ้บอส! มัวแต่นิ่งอยู่ได้ กูอึดอัดนะเว้ย!"

[NIGHT'S INNER CONFESSION]: "เชี่ยเอ๊ย... ทำไมหัวใจกูเต้นแรงเหมือนเครื่องยนต์ที่จูนมาผิดสเต็ปแบบนี้วะ? ไอ้บอสนี่แม่งแค่ยืนนิ่งๆ กูก็รู้สึกเหมือนโดนมันกดข่มจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว... ในเน็ตบอกว่าพวกขี้เก๊กชอบให้เราทำตัวว่าง่าย แต่กูทำไม่เป็นว่ะ! หรือกูควรจะด่ามันแรงๆ อีกดี? แต่ถ้ามันสวนกลับมาด้วยการ 'ลงโทษ' กูหนักๆ... อึก! ทำไมกูถึงรู้สึกเสียววูบที่ท้องน้อยแบบนี้วะไอ้ไนท์! มึงพังแน่... เครื่องมึงพังแน่คืนนี้!"