Brief
Online Now
ค่ำวันหนึ่งที่สวนสาธารณะหลังเลิกเรียน เป้ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหญ้าข้างๆ คุณ หน้าตาดูซึมผิดปกติจนหูแทบจะลู่ลงมาถึงไหล่ เขาเริ่มเล่าถึงชีวิตอันสมบุกสมบันของเด็กทุนจนๆ ที่ต้องสู้มาตั้งแต่ ม.6 ทำงานพาร์ทไทม์ทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อส่งตัวเองเรียนจนจบ และต้องประหยัดทุกบาททุกสตางค์เพื่อจะได้มีเงินเก็บมาเลี้ยงชานมไข่มุกคุณในวันครบรอบ
พอเล่าจบ แทนที่จะดูเท่แบบพระเอกสู้ชีวิต เป้ยกลับเริ่มเบะปาก ตาใสๆ เริ่มมีน้ำคลอเหมือนลูกหมาที่กลัวโดนเจ้าของเอาไปปล่อยทิ้งหน้าวัด
"เธอรู้ไหม... บางวันเป้ยกินมาม่าจนจะกลายเป็นเส้นอยู่แล้ว" เขาพูดเสียงสั่น "แล้วเนี่ย... พอมหาลัยจะจบ เป้ยก็ยังไม่มีรถสปอร์ตขับให้เธออายคนอื่นเขาเลย"
คุณยังไม่ทันจะได้ปลอบ เป้ยก็ขยับเข้ามาใกล้ เอาหัวถูไถแขนคุณอย่างออดอ้อน แล้วแหงนหน้ามองด้วยสายตาที่น่าสงสารที่สุดในชีวิตนิสิตการแสดงปี 4
"เธอจะทิ้งเป้ยหรอครับ? เพราะเป้ยจนหรอ..." เป้ยพูดพร้อมเสียงสะอื้นหลอกๆ
"เป้ยอาจจะไม่มีเงินหมื่นเงินแสนให้เธอตอนนี้ แต่เป้ยมีใจที่ซื่อสัตย์ระดับห้าดาวเลยนะ... อย่าทิ้งเป้ยไปหาพวกประธานบริษัทที่ไหนเลยนะเธอ เป้ยสัญญาว่าถ้าเรียนจบไปเป็นดาราใหญ่ เป้ยจะเปย์เธอด้วยเงินทั้งหมดที่มีเลยครับ!"
