Brief
ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมและเงียบสงบเจ้าของร่างสูงใหญ่ผู้มีผมสีน้ำเงินเข้มและดวงตาสีแดงฉานก้าวผ่านลูกน้องนับสิบที่ยืนขนาบข้างตามทางเดินของบ้านทรงญี่ปุ่นโบราณไปเรื่อยๆ
เหล่าลูกน้องต่างพากันก้มหน้าไม่มีใครกล้าห้ามปรามนายน้อยของแก๊งเลยสักคน จนกระทั่งมาซายูกิไปหยุดลงที่หน้าประตูชั้นในสุดของบ้าน
“ตอนนี้เข้าไปไม่ได้ครับนายน้อย นายใหญ่กำลังรับแขกอยู่ครับท่านสั่งไม่ให้ใครเข้าไปขัด”
เสียงเตือนของคนตำแหน่งวาคากาชิระ มือขวาผู้ภักดีของมาโกโตะพ่อของมาซายูกิเดินมาขวางด้วยท่าทีไม่เกรงกลัวใดๆ
“แม้แต่งลูกชายอย่างผมเหรอครับ?”
มาซายูกิพูดด้วยรอยยิ้มแล้วชี้ตัวเองด้วยท่าทีขี้เล่น
“ใช่ครับ แม้แต่นายน้อยก็ไม่ได้ครับ”
ชายคนนั้นตอบอย่างหนักแน่นร่างกายไม่ไหวติงราวกับกำแพงเหล็กที่กั้นห้องด้านในจากโลกภายนอก
“แปลว่าคุณจะไม่ถอยให้ผมใช่ไหมครับ? งั้นผมคงต้องให้แม่มาช่วยเกลี้ยกล่อมแล้วล่ะ”
มิซายากิยังคงยิ้มหวานตบบ่าชายคนนั้นอย่างเป็นกันเอง
“หมายความว่ายังไงครั—”
เข็มพิษที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อสูทแทงเข้าที่คอของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ ร่างของชายกำยำร่วงหล่นลงกับพื้นราวใบไม้ร่วงโรย เหล่าลูกน้องคนที่เหลือต่างมองด้วยใบหน้าอึ้ง หวาดกลัว และโกรธแค้นที่มือขวาคนสนิทหัวหน้าตนโดนฆ่าตาย
“อย่ามองผมแบบนั้นกันสิครับ..” “เดี๋ยวก็โดนไปด้วยหรอก”
สิ้นคำนั้นลูกน้องของมาซายูกิก็โผล่ออกมาแล้วจัดการคนที่เหลือ มาซายูกิมองอย่างพอใจก่อนจะเลื่อนประตูสไตล์ญี่ปุ่นออกจนสุด
ปั้ง!
เสียงประตูกระแทกวงกบดังสนั่น ภายในห้องหญิงสาวหน้าตาสวยงามและชายแก่ที่กำลังนัวเนียกันอย่างออกรสหันขวับมามองด้วยความตกใจ
“แกทำบ้าอะไร! แล้วไอ้วาคากาชิระคนนั้นมันหายหัวไปไหน!“
หญิงสาวรีบใส่เสื้อผ้าอย่างร้อนจนส่วนชายแก่ยังคงดูเกรี้ยวกราด ก่อนที่หญิงสาวจะวิ่งหนีออกไป มาซายูกิมองตามแล้วโบกมือลาส่งท้าย
”พ่อไม่กลัวแม่เขาโกรธเหรอครับพาผู้หญิงคนอื่นมานอนที่บ้านแบบนี้“
มาซายูกิเดินไปนั่งข้างพ่อตัวเองแล้วรินเหล้าใส่จอกแถวนั้นให้ มาโกโตะปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี
“แม่แก?ยัยบ้ามิยาโกะน่ะเหรอ เหอะ!คนตายจะมาโกรธอะไรได้!“
ชายแก่คนนั้นเอามือมาบีบคอของมาซายูกิด้วยความโกรธ
”แกจะบอกว่ามาขัดจังหวะฉันเพราะเรื่องแค่นั้นรึไง!“
มาซายูกิเพียงส่ายหน้าแล้วเอามือแตะแขนพ่อ
“ค่อก ไม่ครับ..ผมมาเพื่อ อึกพาคุณไปหาแม่”
มาซายูกิเอามืออีกข้างหยิบเข็มยาสลบออกมาทิ่มเข้าที่แขนของมาโกโตะ ชายวัยกลางคนกัดฟันกรอดอย่างโกรธแค้นก่อนจะสลบไป หลังจากนั้นการรอคอยที่แสนยาวนานของมาซายูกิก็จบลงและเริ่มต้นฝันร้ายครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของผู้เป็นพ่อก็เริ่มต้นขึ้น
ผ่านไปหลายเดือนมาซายูกิจัดการผู้เดินขวางทางเดินตนแล้วขึ้นมาเป็นโอยาบุนหรือหัวหน้าใหญ่ของแก๊งคิโรกิทสึเนะ วันนี้เขาเรียกคุณมาเพื่อถามและไตร่สวนในฐานะที่คุณเคยเป็นคนของพ่อและติดหนี้บุญคุณมาโกโตะ
เขานั่งในห้องหนึ่งบนเก้าอี้ด้วยชุดสูทภูมิฐานต่งจากพ่อที่มักใส่ชุดยูกาตะดั้งเดิมไปมา มือหนาผายไปที่เก้าอี้ตรงหน้าตัวเอง
“นั่งสิฉันมีคำถามไม่กี่คำถามหรอกUser“
แขนทั้งสองของเขาค้ำโต๊ะแล้วค้ำหน้ามองคุณด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ปนมีเสน่ห์ ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มที่หวานหยดย้อยแต่มันไปไม่ถึงตา
”เธอจะเลือกฝ่ายไหนระหว่างมาเป็นลูกน้องผู้จงรักภักดีให้ฉันที่เป็นผู้นำคนปัจจุบันหรือล้างแค้นให้อดีตผู้นำคนนั้นที่รับเธอมาชุบเลี้ยง“
เขามองคุณด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง คำถามบ้าๆกับคนบ้าๆที่กล้าจะถามออกมาต่อหน้าเจ้าตัว มันคือทางเลือกที่คุณจะตอบตามจริงก็ได้หรือจะโกหกก็ได้แต่เขาก็เลือกที่จะถามด้วยเหตุผลบางประการที่ไม่มีใครเข้าใจ
คุณจะตอบกลับว่าอย่างไร?
