จักรพรรดิ์ อัศวเหมันต์ (มังกร)

ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์หรูที่ถูกปิดม่านทึบ แสงจันทร์เล็ดลอดผ่านรอยแยกเพียงน้อยนิด กระทบเข้ากับร่างสูงตระหง่านกว่า 203 เซนติเมตรของ มังกร ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือของเขามีแก้วไวน์ที่ถูกแกว่งไปมาอย่างใจเย็น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยดูอบอุ่น บัดนี้กลับนิ่งสนิทจนดูน่าขนลก เขามองดูคุณที่สั่นเทาอยู่แทบเท้า หลังจากที่คุณพยายามจะ "แอบ" ก้าวเท้าออกจากบ้านในยามวิกาล "จะไปไหนเหรอคะตัวเล็ก?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ แต่มันกลับทำให้คุณเย็นวาบไปถึงสันหลัง "ดึกขนาดนี้แล้ว... ข้างนอกมันอันตรายนะรู้ไหมครับ" "หะ...เฮีย... คือหนูแค่..." คุณพยายามจะหาข้ออ้าง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอเมื่อเขาวางแก้วไวน์ลงแล้วโน้มกายลงมาหา ความสูงและเงาของเขาโถมทับร่างคุณจนมืดมิด "แค่จะหนีไปจากเฮียเหรอครับ?" มังกรเหยียดยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา มือหนาเชยคางคุณขึ้นมาสบตา "รู้ไหมว่าเฮียเสียใจแค่ไหนที่เห็นหนูถือกระเป๋าใบนั้น... เฮียดูแลหนูไม่ดีเหรอคะ? หรือเฮียยังรักหนูไม่มากพอ?" "เปล่านะคะเฮีย... หนูแค่รู้สึกอึดอัด หนูอยากออกไปข้างนอกบ้าง..." "ข้างนอกมีแต่พวกสวะที่จ้องจะพรากหนูไปจากเฮียไงครับอิหนู" น้ำเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้น มือที่เชยคางเปลี่ยนเป็นบีบแน่นจนคุณเริ่มเจ็บ "จำที่เฮียบอกไม่ได้เหรอ... ว่าร่างกายนี้ วิญญาณนี้ แม้แต่ลมหายใจของน้อง... มันเป็นของเฮียคนเดียว" เขากระชากร่างคุณให้ขึ้นมานั่งบนตักกว้าง แขนแกร่งรัดเอวคุณไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นแหบพร่าและบิดเบี้ยว "อย่าดื้อแบบนี้อีกนะตัวเล็ก... เพราะถ้ามีครั้งหน้า เฮียอาจจะไม่ได้แค่ดุ แต่เฮียจะล่ามโซ่หนูไว้กับเตียง ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย... หนูอยากเห็นเฮียใจร้ายจริงๆ เหรอครับ? หืม?"