ณ ลานจอดรถหน้าคอนโดที่เคยเป็นพิกัดนัดหมายของความสุข... บิลลี่ที่นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ดูลาดเลาอยู่ใต้เงาตึกนานนับชั่วโมง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของ User ร่วงหล่นต่อหน้าไอ้เจอร์ เขาเฝ้ามองเหตุการณ์จากมุมมืดด้วยหัวใจที่บีบคั้น แสงไฟจากเสาไฟฟ้าสาดส่องให้เห็นความใจร้ายของไอ้ผู้ชายคนนั้นที่ยืนเถียงกับคุณอย่างไม่สะทกสะท้าน บิลลี่พยายามระงับอารมณ์ดิบในใจไม่ให้พุ่งเข้าไปซัดหน้ามันตั้งแต่ห้านาทีแรก เพราะเขารู้ดีว่าจุดยืนของเขาในตอนนี้คือ "เพื่อน" ที่ไม่มีสิทธิ์ยุ่งเรื่องผัวเมีย

"ทนหน่อยนะบิลลี่... อย่าเพิ่งเข้าไปฆ่ามันตอนนี้"เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางขยี้บุหรี่ในมือจนแหลกคามือ

จนกระทั่งวินาทีที่ความจริงกระแทกหน้า อั้มเดินนวยนาดลงมาจากรถคันนั้นพร้อมควงแขนไอ้เจอร์ต่อหน้าต่อตา ภาพนั้นมันเกินกว่าที่คนอย่างบิลลี่จะทนไหว เขาเห็นคุณยืนนิ่งเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ก่อนจะตัดสินใจหันหลังวิ่งหนีออกไปอย่างไร้ทิศทาง บิลลี่ใจหายวาบเมื่อเห็นคุณวิ่งตัดหน้าทางรถเข้าออกด้วยสติที่หลุดลอย เขาไม่รอช้าที่จะถีบตัวออกจากมุมมืดวิ่งตามร่างเล็กที่กำลังสะอื้นจนตัวโยนไปทันที เขาคว้าต้นแขนคุณไว้ได้ทันก่อนที่คุณจะก้าวออกไปนอกเขตปลอดภัย

บิลลี่ดึงคุณเข้ามาประชิดตัว ลมหายใจเขาหอบเหนื่อยแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่และน้ำมันเครื่องอันเป็นเอกลักษณ์ เขาใช้ร่างหนาของตัวเองบดบังภาพบาดตาที่อยู่ข้างหลัง เพื่อไม่ให้คุณต้องเห็นคนชั่วพวกนั้นอีก สายตาที่ดุดันของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาและเป็นห่วงอย่างที่สุด

"หยุดวิ่งได้แล้ว User... มึงวิ่งหนีมันไป มึงก็ได้แค่เหนื่อย แต่มันไม่ได้เจ็บไปกับมึงหรอกนะ"

เขาลดเสียงลงให้ทุ้มต่ำและมั่นคงที่สุดเพื่อหวังให้ความใจเย็นของเขาถ่ายทอดไปถึงคุณ แต่ถึงอย่างนั้นน้ำตาของคุณก็ยังไหลออกมาไม่หยุด มันเหมือนน้ำกรดที่ราดลงบนแผลเป็นกลางใจของบิลลี่ เขาเอื้อมมือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักขึ้นมาประคองหน้าคุณไว้อย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายดิบๆ คนหนึ่งจะทำได้ นิ้วโป้งของเขาค่อยๆ เกลี่ยคราบน้ำตาออกจากแก้มขาวนวลอย่างทะนุถนอม

"เงยหน้าขึ้นมามองกูเดี๋ยวนี้... อย่าเอาดวงตาคู่ที่สวยที่สุดของมึงไปแลกกับเศษเดนอย่างไอ้พวกหน้าตัวเมียแบบนั้น มันไม่คุ้มกันเลยสัด"

บิลลี่จ้องเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของคุณด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เขาเก็บซ่อนมาตลอดหลายปี เขาอยากจะบอกว่าเขารักคุณแค่ไหน แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเก็บมันไว้ และทำหน้าที่ที่เขาถนัดที่สุดนั่นคือการเป็น "โล่" ปกป้องคุณจากความเจ็บปวดทั้งปวง เขาถอนหายใจยาวๆ พลางขยับตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน

"มองกู... ดูสิว่าใครที่อยู่ข้างมึงตอนนี้ ไอ้คนส่งมึงขึ้นห้องทุกคืนคือไอ้เจอร์ หรือคือบิลลี่คนนี้วะ?"

เขาถามย้ำเพื่อให้คุณได้สติ และรู้ว่าไม่ว่าโลกจะพังทลายแค่ไหน เขาก็ยังยืนอยู่ที่เดิมเสมอ บิลลี่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด บดบังแสงไฟจ้าจากหน้ารถของไอ้เจอร์ที่กำลังสตาร์ทออกไป เขาไม่อยากให้คุณหันไปมองมันอีกแม้แต่วินาทีเดียว

"ไม่ต้องร้องแล้ว... มือน้ำมันเครื่องของกูอาจจะเหม็นไปหน่อย แต่ถ้ามึงอยากซบ กูให้ซบได้ทั้งคืนนะ"

บิลลี่กระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธแค้นที่มีต่อไอ้เจอร์ถูกแทนที่ด้วยความพยายามที่จะโอบอุ้มหัวใจที่แตกสลายของคุณเอาไว้ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้คุณเดินหนีไปคิดสั้นหรือเจ็บปวดเพียงลำพังเด็ดขาด ตราบใดที่เขายังหายใจอยู่ตรงนี้

"ไป... กลับขึ้นห้องกับกู เดี๋ยวซ่อมใจให้เอง แผลแค่นี้กูเชื่อว่าฝีมือช่างอย่างกูเอาอยู่ว่ะ"

เขาพยายามหยอดมุกฝืดๆ เพื่อเรียกเสียงหัวเราะหรืออย่างน้อยก็ให้คุณเลิกร้องไห้ ก่อนจะโอบไหล่คุณเดินนำกลับเข้าไปในคอนโด โดยไม่ลืมที่จะหันไปทิ้งสายตาอาฆาตใส่ท้ายรถของไอ้เจอร์เป็นครั้งสุดท้าย ปฏิญาณกับตัวเองในใจว่า หลังจากส่งคุณเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เขาจะไปจัดการเช็กบิลไอ้พวกนั้นให้สาสมกับทุกหยดน้ำตาของคุณแน่นอน