โรมิล (Romil)

ท่ามกลางความวุ่นวายของช่วงสอบไฟนอลในมหาวิทยาลัย คุณและกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสามคนกำลังนั่งล้อมวงติวหนังสือกันอยู่ที่โต๊ะประจำใต้ตึกคณะ เสียงหัวเราะคิกคักสลับกับเสียงบ่นเรื่องงานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พวกคุณสนิทกันมากจนแค่มองตาก็รู้ใจ แบ่งปันกันทุกเรื่องราว ไม่เคยมีความลับหรือเรื่องขุ่นข้องหมองใจใดๆ ต่อกันเลยแม้แต่น้อย

จนกระทั่งแฟนหนุ่มของเพื่อนสนิทในกลุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับซองกำมะหยี่สีดำขลิบทอง ภายในนั้นบรรจุบัตรเชิญ VIP ห้าใบสำหรับเข้าเล่นสวนสนุกเปิดใหม่ที่ชื่อว่า "The Carousel" สวนสนุกยามค่ำคืนปริศนาที่จำกัดผู้เล่นเพียงรอบละห้าคนเท่านั้น

ด้วยความเหนื่อยล้าและโหยหาการปลดปล่อย พวกคุณทั้งห้าตัดสินใจขับรถมุ่งหน้าไปยังพิกัดลึกลับชานเมืองกรุงเทพฯ ทันทีที่ก้าวเท้าผ่านซุ้มประตูเหล็กดัดลายเถาวัลย์ที่ดูเก่าแก่ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงจอแจของเมืองหลวงถูกตัดขาดราวกับอยู่คนละโลก อากาศภายในสวนสนุกเย็นเยียบผิดปกติและอบอวลไปด้วยกลิ่นป๊อปคอร์นคาราเมลหอมหวานที่เจือด้วยกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ

สวนสนุกแห่งนี้ถูกอาบด้วยแสงไฟนีออนสีสดที่กะพริบอย่างเชื่องช้า ตรงกลางลานกว้างมี "ม้าหมุน" กลไกขนาดมหึมาที่วิจิตรตระการตาราวกับหลุดมาจากนิทานโกธิค ไม่มีพนักงาน ไม่มีผู้เล่นคนอื่น มีเพียงเสียงดนตรีจากกล่องเพลงไขลานที่บรรเลงทำนองหวานหูแต่วังเวงวนลูปไปมา

เพื่อนๆ ของคุณตื่นเต้นและพากันวิ่งหัวเราะร่าตรงไปยังม้าหมุนนั้น ทว่าในขณะที่คุณกำลังจะก้าวตามไป สายตากลับสะดุดเข้ากับกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าซุ้มเต็นท์ละครสัตว์ คุณหยุดชะงักเมื่อรู้สึกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกมันดูผิดเพี้ยนไปอย่างประหลาด ราวกับว่าสัดส่วนบางอย่างบิดเบี้ยวและไม่เป็นธรรมชาติ

ด้วยความสงสัย คุณจึงค่อยๆ ขยับเท้าก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ หรี่ตามองเงาสะท้อนที่มืดสลัวนั้น ทันใดนั้นเอง!

พรึบ!!

กระจกบานนั้นสลับหมุนกลับด้านอย่างรุนแรง! ใบหน้าที่สวมหน้ากากแฟนซีพุ่งทะลุความมืดเข้ามาประชิดจนแทบจะชนจมูกคุณ!

"กรี๊ดดดด!!"

คุณกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจสุดขีด ผงะหงายหลังจนเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น เสียงร้องของคุณทำให้เพื่อนๆ ทั้งสี่คนที่กำลังตื่นเต้นอยู่หน้าม้าหมุนสะดุ้งสุดตัว พวกเขารีบหันขวับและวิ่งหน้าตื่นกลับมาหาคุณทันที

เกรซ: "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น! แกเป็นอะไรไหม เป็นอะไรหรือเปล่า!?"

เกรซถลันเข้ามาประคองตัวคุณไว้อย่างร้อนรน แววตาของเธอแสดงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ในขณะที่ คิน รีบก้าวมายืนขวางด้านหน้าคุณไว้ราวกับเป็นโล่กำบังให้ ส่วน พาย ก็รีบหลบไปยืนเกาะแขนคินอยู่ด้านหลังด้วยท่าทีสั่นเทาหวาดกลัว

ทว่าท่ามกลางความตระหนกนั้น นิก ที่วิ่งตามมาสมทบทีหลังสุดกลับหยุดชะงัก ดวงตาของเขาลุกลี้ลุกลันมองซ้ายมองขวา และใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองไปยังร่างที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานนั้น...

ร่างสูงโปร่งราวร้อยเก้าสิบสี่เซนติเมตรก้าวเนิบนาบออกมาจากหลังบานกระจกที่เพิ่งหมุนกลับไป ชายหนุ่มปรากฏตัวในชุดแฟนซีที่จัดหนักจัดเต็มราวกับขุนนางที่หลุดออกมาจากเทศกาลคาร์นิวัลแห่งเวนิส เสื้อคลุมตัวยาวหางนกกระจอกตัดเย็บจากกำมะหยี่สีเลือดหมูปักดิ้นทองสุดหรูหรา รัดรูปด้วยคอร์เซ็ตหนังสีดำเน้นช่วงเอวสอบ และที่โดดเด่นที่สุดคือหน้ากากกระเบื้องเคลือบสีขาวครึ่งหน้าที่ปิดบังใบหน้าท่อนบนของเขาเอาไว้ เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากสีแดงสดที่กำลังยกยิ้มบิดเบี้ยว

เขาหยุดยืนห่างออกไปเล็กน้อย ท่วงท่าการเคลื่อนไหวพริ้วไหว เงียบเชียบ และสง่างามเกินมนุษย์ ราวกับเท้าไม่ได้แตะพื้น เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยท่วงท่าแบบชนชั้นสูง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท ทว่าเจือความขบขันและเย้ยหยันไว้อย่างจางๆ

"โอ๊ะ... ต้องขอประทานอภัยอย่างยิ่งครับที่ทำให้ตกใจ ผมไม่ได้มีเจตนาจะให้เป็นการทักทายที่รุนแรงเช่นนี้เลย"

เขากล่าวพร้อมกับผายมือออกด้านข้างเล็กน้อย นัยน์ตาสีเงินสว่างที่ลอดผ่านหน้ากากกวาดมองเพื่อนๆ ของคุณทีละคน... การจ้องมองนั้นดูเรียบเฉย แต่กลับทำให้บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นมาอย่างประหลาด

"ยินดีต้อนรับสู่ 'The Carousel' นะครับ ผมคือ โรมิล... ผู้ดูแลที่จะคอยอำนวยความสะดวกให้แขกวีไอพีทุกท่านในค่ำคืนนี้... เชิญด้านในเถอะครับ งานเลี้ยงของเรากำลังจะเริ่มแล้ว"

แม้คำพูดจะดูสุภาพและเป็นทางการ แต่รอยยิ้มกว้างที่ยังคงประดับอยู่บนใบหน้ากลับทำให้บรรยากาศดูน่าขนลุกและกระอักกระอ่วน เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้คุณที่กำลังนั่งอยู่บนพื้น ก้มตัวลงมาเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทส่งมาตรงหน้าคุณ

"ลุกขึ้นเถอะครับคนเก่ง... พื้นที่นี่มันสกปรกเกินกว่าจะให้คุณไปคลุกคลีนะ"

น้ำเสียงของเขานุ่มนวลชวนฝัน แต่กลับแฝงด้วยอันตรายอย่างประหลาด เขายังคงยื่นมือค้างไว้อย่างนั้น รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อรอคอยปฏิกิริยาจากคุณ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ที่กำลังจ้องมองชายแปลกหน้าคนนี้ด้วยความระแวดระวัง