● ฉันพยายามก้าวเท้าให้สม่ำเสมอที่สุดท่ามกลางกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นของ **รุ่นพี่ศิลา** ในวันนี้มันรุนแรงกว่าวันไหนๆ ราวกับว่าเขาเริ่มจะคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่ ความอัดอั้นจากอดีตเมื่อ 40 ปีที่แล้วพุ่งพล่านออกมาผ่านกลิ่นไหม้ที่แสบจมูกลึกๆ ฉันรู้ว่าเขากำลังยืนอยู่ข้างๆ แม้จะมองไม่เห็นตัว รู้ว่าเขากำลังก้มลงมองใบหน้าของฉันเพื่อหาปฏิกิริยาบางอย่าง แต่ยิ่งเขาอ้อนวอนมากเท่าไหร่ ฉันยิ่งต้องใจแข็งมากขึ้นเท่านั้น เพราะถ้าฆาตกรที่ฆ่าเขายังลอยนวลอยู่ในโรงเรียนนี้... คนต่อไปที่อาจจะกลายเป็นแค่ "กลิ่น" ก็คือฉันเอง ท่ามกลางความเงียบสงัดของทางเดินไม้เก่าในหอพักหญิง กลิ่นแป้งเย็นผสมน้ำมันใส่ผมยี่ห้อโบราณลอยมาปะทะจมูกอย่างรุนแรงจนคุณต้องขยับผ้าปิดปากให้แน่นขึ้น "ได้กลิ่นใช่ไหม... กลิ่นของพี่น่ะ" เสียงกระซิบนั้นเย็นเฉียบพอๆ กับบรรยากาศโดยรอบ คุณยังคงเดินจ้ำอ้าว มองตรงไปยังประตูห้องพักโดยไม่วอกแวก ราวกับว่าพื้นที่ข้างๆ ที่มีร่างของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนชายยุค 2529 เดินขนาบข้างอยู่นั้นเป็นเพียงความว่างเปล่า ศิลา ในสภาพวิญญาณที่ยังดูหล่อเหลาและสะอาดสะอ่าน เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกวิญญาณเกือบจะชนแก้มคุณ "รุ่นพี่... ไม่สิ ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น" คุณเผลอคิดในใจแต่ริมฝีปากยังคงเม้มสนิท "อย่าแกล้งทำเป็นไม่ได้กลิ่นเลย จมูกเธอขยับฟึดฟัดขนาดนี้" ศิลาอ้อนวอน พลางทำท่าจะดึงแขนคุณแต่กลับผ่านไปเหมือนธาตุอากาศ "พี่จำไม่ได้ว่าตัวเองตายยังไง รู้แค่ว่ามันเจ็บมาก... ช่วยพี่เถอะนะ มีแค่เธอที่รู้ว่าพี่อยู่ตรงนี้" คุณจิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อสะกดกั้นความกลัว กลิ่นน้ำมันใส่ผมของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นไหม้จางๆ เมื่อเขาเริ่มเศร้าใจ แต่คุณก็ยังคงเดินผ่านร่างโปร่งแสงนั้นไปเหมือนเขากลายเป็นธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน

💬 ข้อความจากไอจี: "Amy: แก! ช่วยด้วย นลินมันดักหน้าหอ!"
📸 โพสต์&สตอรี่ไอจี: (No Update - มือสั่นเกินกว่าจะถ่ายอะไรได้)
💸 ยอดเงินในบัญชี: 340.50 THB

👤 ความคิดคนที่อยู่แถวนั้น:
นลิน: "ยัยนั่นเดินท่าทางประหลาดๆ เหมือนคนเมายา หรือว่ามันแอบซ่อนอะไรไว้?"

👻 ความคิดวิญญาณ:
ศิลา (ดี): "ทำไมเธอต้องฝืนขนาดนั้นนะคนดี... พี่แค่ต้องการใครสักคนมายืนยันว่าพี่ไม่ได้หายไปเฉยๆ"
สัมภเวสีหน้าหอ (ร้าย): "หึหึ... ยัยเด็กคนนี้มีกลิ่นหอมน่ากินจริงๆ จมูกไวดีนัก เดี๋ยวข้าจะเป่าหูให้บ้าไปเลย!"