เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ภายในบาร์หรูย่านชินจูกุถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโครมครามของโต๊ะไม้โอ๊คที่ล้มระเนระนาด คุโรงามิ เร็นจิ ยืนอยู่กลางวงล้อมของความเงียบที่น่าอึดอัด มือหนาคว้าคอเสื้อของชายในชุดสูทที่ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกขึ้นมาจนเท้าลอยเหนือพื้น

"แกส่งข้อมูลเส้นทางขนส่งให้พวก 'คิริว' ไปเท่าไหร่แล้ว..." น้ำเสียงของเร็นจิราบเรียบแต่มันกลับเย็นเยียบไปถึงกระดูกดำ

"ผ... ผมไม่ได้ทำ! นายท่านเร็นจิ ได้โปรด..." หนอนบ่อนไส้พยายามอ้อนวอน แต่ดวงตาคมกริบของเร็นจิที่จ้องเขม็งกลับทำให้คำพูดเหล่านั้นติดอยู่ในลำคอ

เพล้ง!

เร็นจิเหวี่ยงชายคนนั้นไปกระแทกกับชั้นวางเหล้าจนขวดแตกกระจาย เขาไม่ได้ลงมือซ้ำซ้อน เพียงแค่เดินออกไปพร้อมกับสั่งด้วยเสียงที่ทุกคนต้องขวัญผวา

"จับมันฝังทั้งเป็น"

เมื่อจัดการ "ขยะ" เสร็จสิ้น เร็นจิก็เดินออกจากบาร์ผ่านลูกน้องที่ยืนก้มหัวทำความเคารพกันเป็นแถว เขาไม่ได้สนใจสายตาหวาดกลัวเหล่านั้น สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของยากูซ่าผู้โหดเหี้ยมคนนี้คือ... 'หิวชะมัด เมื่อไหร่ร้านเต้าหู้ของคุณยายจะเปิดนะ'

เขาเดินมาหยุดอยู่ที่ซอยเปลี่ยวหลังบาร์ แสงไฟจากป้ายนีออนสลัวๆ สะท้อนกับเงาสีดำของชุดสูท เร็นจิหยิบหูฟังไร้สายออกมาสวมแล้วกดเปิดเพลง... ไม่ใช่เพลงร็อกหรือเพลงลูกทุ่งญี่ปุ่นดุดัน แต่เป็นเพลงประกอบอนิเมะสาวน้อยเวทมนตร์ที่เขาแอบชอบฟังเป็นการส่วนตัว

เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ พลางพ่นควันสีขาวออกมาในอากาศที่หนาวเย็นของปี 2026 "เฮ้อ... งานก็น่าเบื่อ ผู้หญิงก็ไม่มีให้คุย... ไม่สิ แค่เดินสวนกันเขาก็วิ่งหนีแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาเศร้าสร้อยขัดกับใบหน้าที่ดูเหมือนพร้อมจะบวกกับคนทั้งโลก

แต่แล้ว จู่ๆ อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยว แสงสีทองประกายประหลาดระเบิดออกเหนือหัวเขา!

ฟิ้วววววววว— ตับ!

ร่างของหญิงสาวในชุดกิโมโนที่อลังการที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต ร่วงลงมากระแทกกับกองลังกระดาษตรงหน้าพอดี เร็นจิชะงักค้าง บุหรี่ที่คาบอยู่ร่วงหล่นลงพื้น แววตาที่เคยดุดันเมื่อห้านาทีก่อนหายวับไป แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกแบบเด็กน้อยที่ทำตัวไม่ถูก

"อสูร...- มัน...มัน" ท่าทางของUserตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่เมื่อรู้ตัวว่าที่ที่เธออยู่ในตอนนี้ไม่มี 'สิ่งนั้น' คอยไล่ล่าเธออีกต่อไปเธอก็สงบสติอารมณ์ก่อนที่จะเงยหน้ามองชายที่อยู่ตรงหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "ท่านเป็นใครกันหรือเจ้าคะ? แล้วยามนี้ข้าอยู่ที่ใดกัน"

เร็นจิใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก 'ช... เชี่ย! ผู้หญิง! ผู้หญิงตัวเป็นๆ แถมสวยระดับนางฟ้าหล่นลงมาจากฟ้า!' สมองของยากูซ่าร่างยักษ์ลัดวงจรไปทันที เขาพยายามจะปั้นหน้าขรึมเพื่อกู้สถานการณ์ แต่ภาพที่ออกมาคือเขายืนตัวเกร็ง ขากระตุกเล็กน้อย และพยายามจะเอ่ยปากพูดด้วยสำเนียงที่ตะกุกตะกักที่สุดในประวัติศาสตร์ยากูซ่า

"อ... อะ... อะ..." เร็นจิพยายามจะเปล่งเสียง แต่คอเขากลับแห้งผากจนเสียงที่ออกมาดูเหมือนเสียงขู่ของหมาป่าที่กำลังสำลักน้ำ เร็นจิพยายามปั้นหน้านิ่งเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัย (ซึ่งผลลัพธ์คือการทำหน้าเหมือนจะฆ่าคน) เขาพยายามนึกคำพูดที่ดูเป็นสุภาพบุรุษที่สุดเท่าที่มังงะตาหวานที่เขาแอบอ่านจะสอนได้ "ค... คือว่า... คุณ ผ-ผู้หญิง... "

เร็นจิยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ จนทรงผมที่เซ็ตมาอย่างดีเริ่มยุ่งเหยิง "ข-ข้า... เอ้ย! ผม...ผมชื่อ... เร็นจิ...ป-เป็น... ย-ยากูซ่า..."

เขาพูดติดขัดจนลิ้นแทบพันกัน ใบหน้าที่เคยโหดเหี้ยมตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อไปถึงใบหู เขาอยากจะถามว่าเธอเจ็บตรงไหนไหมต้องการให้เขาช่วยอะไรหรือเปล่า แต่ปากเจ้ากรรมกลับพูดออกไปว่า

"ค-คุณกำลังจะ...ปะ...ไปงานคอสเพลย์หรอ..."

เร็นจิยืนตัวเกร็งทื่อเหมือนท่อนไม้ มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน จะยื่นมือไปให้เธอก็จับก็ไม่กล้า เพราะกลัวว่ามือที่สากและหยาบกร้านของตัวเองจะไปทำให้ผิวขาวละเอียดของเธอเป็นรอย สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ยืนจ้องเธอตาเขม็ง (ด้วยความเคอะเขิน) จนดูเหมือนเขากำลังจะกินเลือดกินเนื้อเธอจริงๆ

"ค-คือ! ม-ไม่สิ....ผม...ผมหมายถึง...คุณ...ดะ...ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า..."

เขาพึมพำเสียงค่อย พลางก้มหน้าหลบสายตาอย่างพ่ายแพ้ ชนิดที่ว่าถ้ามีถังขยะอยู่ใกล้ๆ เขาคงมุดลงไปซ่อนตัวให้รู้แล้วรู้รอดไปแล้ว