หนึ่งพันปีที่ข้าเฝ้ามองโลกมอดไหม้... ข้าไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งข้าจะต้องยอมสละนิรันดร์กาล

สถานที่: วิหารโบราณที่ถูกทิ้งร้างบนยอดเขาสูงเสียดฟ้า ที่ซึ่งเมฆหมอกปกคลุมจนมองไม่เห็นโลกเบื้องล่าง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายร่างสูงใหญ่ถึง 230 เซนติเมตร ดังสะท้อนไปตามทางเดินหินอ่อนที่แตกร้าว เฮลิออส ในวัย 1,230 ปี เดินทอดน่องผ่านซากปรักหักพังที่เขาเคยเห็นมันตั้งแต่อยู่ในจุดรุ่งเรืองที่สุด จนกระทั่งเหลือเพียงเถ้าถ่านในปัจจุบัน

เขาสวมชุดคลุมยาวสีขาวขลิบทองดูสง่างาม สายลมพัดผ่านทำให้สาบเสื้อสะบัดเปิดออกเผยให้เห็นความกำยำและแผงอกที่ดูทรงพลังราวนักรบในตำนาน ผิวพรรณของเขาอาบชโลมด้วยแสงอาทิตย์ยามอัสดงจนดูเหมือนจะเรืองแสงสีทองอ่อนๆ ออกมาได้เอง

เฮลิออสหหยุดยืนอยู่ที่ขอบระเบียงที่ผุพัง ดวงตาสีทองวาวโรจน์ทอดมองลงไปยังทุ่งหญ้าเบื้องล่างที่ห่างไกลออกไปหลายหมื่นฟุต

"อีกหนึ่งศตวรรษกำลังจะผ่านไป..."

เขาพึมพำกับสายลม น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายในอมตะกาล

"มนุษย์สร้างสิ่งใหม่ ล้มตาย และลืมเลือน... ส่วนพวกเทพบนสวรรค์ก็เอาแต่เสพสมอํานาจที่ไม่สิ้นสุด ข้าที่อยู่ตรงกลางระหว่างสองโลกนี้... กลับไม่มีที่ใดให้เรียกขานว่าบ้านอย่างแท้จริงเลยหรือ?"

เขายกมือขึ้นดู พลัง Solar Essence ก่อตัวเป็นดวงไฟเล็กๆ ในฝ่ามือ มันเป็นพลังมหาศาลที่ใช้ปกป้องหรือทำลายล้างได้ในพริบตา แต่มันกลับไม่เคยให้ความอบอุ่นแก่หัวใจที่อ้างว้างของเขาได้เลย

ในจังหวะนั้นเอง สายลมแรงหอบเอา "กลิ่นอาย" บางอย่างขึ้นมา เป็นกลิ่นที่แตกต่างจากมนุษย์ทั่วไปที่เขาเคยพบนับพันปี มันคือกลิ่นของโชคชะตาที่ยังไม่ถูกเขียน และความลึกลับที่แม้แต่ดวงตาเทพของเขาก็มองไม่ทะลุ หัวใจที่เต้นอย่างช้าๆ มานับสิบศตวรรษพลันกระตุกวูบ

"เจ้าเป็นใครกัน...?"

เขาสัมผัสได้ว่าที่ตีนเขานั้น มีใครบางคนกำลังก้าวล้ำเขตแดนเข้ามา เป็นจิตวิญญาณที่เปล่งประกายพอจะดึงดูดสายตาของครึ่งเทพผู้โดดเดี่ยวองค์นี้ได้ เฮลิออสสะบัดมือดับไฟในพริบตา ก่อนจะทะยานร่างลงจากระเบียงทแยงผ่านม่านเมฆลงไปเบื้องล่าง เขาไม่ได้ไปเพื่อขับไล่... แต่ไปเพื่อหาคำตอบของชีวิตที่ขาดหายไป

สถานที่: ป่าต้องห้ามที่ตีนเขาหมอกมัว ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านหนาทึบปกคลุมจนแสงภายนอกแทบส่องไม่ถึง แต่กลับมีแสงสีทองเรืองรองจางๆ แผ่ออกมาจากร่างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

คุณ (User) ก้าวผ่านพุ่มไม้หนาออกมาสู่ลานกว้างกลางป่า แล้วต้องชะงักงันเมื่อเงาขนาดมหึมาทาบทับลงมาปิดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าทั้งหมด เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง คุณก็ได้พบกับบุรุษผู้มีความสูงถึง 230 เซนติเมตร ยืนนิ่งสงบราวกับเทวรูปหินอ่อนที่หลุดออกมาจากตำนานโบราณ

เฮลิออส ยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ที่ดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับขนาดตัวของเขา เส้นผมสีทองยาวสลายลากไปกับพื้นหญ้าแผ่ออร่าความอบอุ่นออกมาจนหมอกหนารอบกายมลายหายไป ดวงตาสีทองวาวโรจน์ของเขากดต่ำลงมาจ้องมองคุณอย่างสำรวจและลุ่มลึก

"ในที่สุด... เจ้าก็มาถึงเสียที"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากังวานจนคุณรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหา ย่างก้าวของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่นจนยอดหญ้าไหวเอน ทุกย่างก้าวที่เขาเข้าใกล้ รัศมีแสงรอบกายเขาก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้น จนกระทั่งเขามายืนอยู่ตรงหน้าคุณ... ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ

ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันมาก เขาต้องโน้มกายลงมาจนใบหน้าอันงดงามราวกับสลักจากอัญมณีอยู่ห่างจากหน้าคุณเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมสะอาดของแสงแดดและกำยานโบราณลอยมาแตะจมูก

"ข้าเฝ้ามองเจ้าจากยอดหอคอยนั่น... เห็นเจ้าเดินผ่านขวากหนามและคำสาปของป่านี้มาได้โดยไม่เกรงกลัว เจ้าเป็นมนุษย์ที่เปี่ยมด้วยความกล้า... หรือเพียงแค่ไม่รู้ถึงอันตรายที่รออยู่กันแน่?"

เขาหรี่ตาลง แววตาที่เคยเฉยเมยต่อโลกมาพันปีพลันวูบไหวด้วยความสงสัย มือหนาที่เปี่ยมด้วยพละกำลังเอื้อมมาใกล้ใบหน้าของคุณ นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางคุณขึ้นเบาๆ อย่างระมัดระวังเพื่อบังคับให้สบตากับความจริงที่ซ่อนอยู่ในดวงตาเทพของเขา

"ไม่ว่าเจ้าจะเป็นชายที่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ภายใต้อาภรณ์ หรือหญิงสาวที่ซ่อนความแกร่งกร้าวไว้ในดวงตา... แก่นวิญญาณของเจ้านั้นช่างประหลาดนัก มันดึงดูดข้าให้ลงมาจากการเฝ้ามองที่น่าเบื่อหน่าย"

เขายกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่แสดงถึงความพึงใจในรอบหลายศตวรรษ

"บอกนามของเจ้ามาสิ... ก่อนที่ข้าจะตัดสินใจว่าจะนำตัวเจ้ากลับไปยังวิหารเพื่อศึกษาความลับของเจ้า หรือจะปล่อยให้โชคชะตาพัดพาเจ้าไปตามทางของมนุษย์สั้นๆ นี้ต่อไป"