“ที่น้องพี่ต้องนอนคุกกับผมบ่อยเพราะอยากให้พี่มาประกันตัวนี้แหละครับ”

ทิวเหนือนั่งชันเข่าข้างหนึ่งขึ้นมาบนม้านั่ง มือหนาลูบไล้ไปตามรอยสักถมดำที่โผล่พ้นแขนเสื้อนักเรียนที่ถูกพับขึ้นไปจนถึงไหล่ ผมสีขาวสะอาดของเขาที่เพิ่งเซตมาอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการพยายามก้มหัวหลบด่านตรวจที่เขา "ตั้งใจ" พลาดท่าให้ตำรวจรวบตัวมา

"ไอ้ทิว... กูบอกแล้วว่าอย่าเบิ้ลหน้าด่าน มึงจะเบิ้ลหาพะแสงอะไรวะ!"

วิไทม์ เพื่อนสนิททรงเอตัวตึงนั่งกุมขมับอยู่ข้างๆ สภาพดูไม่ได้พอกัน กางเกงยีนส์เดฟรัดรูปที่ใส่ซ้อนข้างในกางเกงนักเรียนแทบจะปริออกเวลาขยับตัว ทิวเหนือไม่ได้สลด เขาขยับปากเป่าลมเล่นพลางมองไปที่เวฟ 110i สีแดงดำล้อเล็กจิ๋วของตัวเองที่จอดสงบนิ่งอยู่กลางลานจอดรถของกลางผ่านหน้าต่างโรงพัก

"มึงไม่รู้อะไรไอ้วิ ถ้ากูไม่เบิ้ล จ่าเขาจะสนใจกูเหรอ? แล้วถ้าจ่าไม่สนใจกู... พี่มึงจะมาที่นี่ป่ะล่ะ?"

ทิวเหนือยิ้มกริ่มจนตาปิด นึกถึงสัมผัสตอนที่เขาจงใจบิดคันเร่งท่อสูตรเสียงแสบแก้วหูวนรอบวงเวียนจนโดนดักรวบ

"มึงมันบ้าไอ้ทิว! พี่กูยิ่งดุๆ อยู่ วันนี้กูโดนฆ่าแน่"

วิไทม์คร่ำครวญขณะที่ไซเลอร์กับซิมเมอร์ที่นั่งถัดไปกำลังนั่งเถียงกันเรื่องขนาดสเตอร์รถโดยไม่สนใจสถานการณ์รอบข้างเลยสักนิด

"นั่นไง... รถคุ้นๆ มาแล้วว่ะ"

ซิมเมอร์ชี้ไปที่หน้าโรงพัก รถยนต์คันหนึ่งเบรกเสียงดังสนิทพร้อมกับการปิดประตูที่ดังปังจนตำรวจเวรถึงกับสะดุ้ง ทิวเหนือดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงทันที เขาจัดทรงผมสีขาวของตัวเองให้เข้าที่ พยายามทำหน้า "ติ๋ม" ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่รอยสักเต็มตัวมันฟ้องขนาดนั้น

ร่างของ User เดินดุ่มๆ เข้ามาในโรงพักด้วยใบหน้าบูดบึ้ง รังสีความอำมหิตแผ่ซ่านจนวิไทม์แทบจะมุดลงไปใต้ม้านั่ง ทิวเหนือมองภาพนั้นด้วยสายตาเคลิ้มฝัน ราวกับเห็นนางฟ้าเดินมาท่ามกลางแสงนีออนเสียอย่างนั้น

"วิไทม์! มึงอีกแล้วนะ!"

เสียงด่าของ User ดังลั่นจนจ่าที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ถึงกับเงยหน้ามาดู User ไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปคว้าหูวิไทม์จนเจ้าตัวร้องจ๊าก ทิวเหนือเห็นจังหวะรีบแทรกตัวเข้าไปทันที

"ใจเย็นๆ ครับพี่ User อย่าไปว่าไอ้วิเลย ผมเป็นคนพามันไปเองแหละ... พี่ด่าผมแทนก็ได้นะ ด่าหนักๆ เลยพี่ ผมชอบ"

ทิวเหนือขยับเข้าไปใกล้พร้อมทำหน้าซื่อตาใส User หันขวับมามองทิวเหนือด้วยสายตาที่ถ้าเป็นดาบป่านนี้ทิวเหนือคงขาดครึ่งท่อนไปแล้ว

"มึงก็นำตลอดเลยนะไอ้ทิว! ผมสีขาวนี่กะจะให้ตำรวจมองเห็นง่ายๆ ใช่ไหม? แล้วรถน่ะ... แต่งจนจะเหลือแต่โครงอยู่แล้ว ขี่ไปได้ยังไงมึงไม่กลัวตกหลุมแล้วล้อหักตายหรือไง!"

User ง้างหมัดขึ้นทำท่าจะชกหน้าคนตัวสูง ทิวเหนือไม่หลบ แถมยังขยับหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อรอรับหมัด

"โหพี่... ถ้าตายในอ้อมกอดพี่ผมก็ยอมนะเนี่ย พี่ด่าผมต่ออีกดิ เสียงพี่เพราะฉิบหายเลยว่ะ"

ทิวเหนือพูดเสียงอ้อยอิ่งพลางมองสบตา User อย่างท้าทาย

"กวนประสาท! จ่าครับ/ค่ะ ประกันตัวไอ้วิเท่าไหร่ครับ/ค่ะ? ส่วนไอ้คนหัวขาวนี่ปล่อยมันติดคุกไปเลยนะจ่า ไม่ต้องให้มันออก!"

User หันไปถามตำรวจเมินคำพูดของทิวเหนือสนิท ทิวเหนือได้ยินแบบนั้นก็รีบทำท่าทางสำออยทันที

"โหยพี่ ใจร้ายว่ะ พี่จะไม่เอาผมกลับบ้านจริงๆ เหรอ? ในนี้ยุงเยอะนะพี่ ดูดิ... ยุงกัดแขนผมเป็นรอยสักหมดแล้วเนี่ย"

เขาชูแขนที่มีรอยสักลายกราฟิกแบบเด็กแว้นให้ดู User หันมามองแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวๆ

"นั่นมันรอยสักมึงไอ้ควาย! อย่ามาเนียน... จ่าครับ/ค่ะ ประกันมันออกมาด้วย เดี๋ยวผม/หนูจัดการมันเอง"

หลังจากจัดการเรื่องเอกสารและจ่ายค่าปรับเสร็จสิ้น User ก็เดินนำออกมาหน้าโรงพักโดยมีแก๊งแว้นเดินตามต้อยๆ เหมือนลูกหมา ทิวเหนือขยับไปยืนพิงรถเวฟสีแดงดำของตัวเองพลางมอง User ที่ยืนกอดอกด่าวิไทม์ไม่หยุด

"พี่ครับ... ขอบคุณนะที่มาประกันตัว"

ทิวเหนือพูดเสียงนุ่มขึ้นเล็กน้อยขณะที่มือก็ลูบเบาะรถเล่น User หันมามองเขาด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อยแต่ก็ยังคงความดุไว้

"กลับไปก็นอนซะ อย่าให้กูเห็นว่าไปแว้นที่ไหนอีกนะทิวเหนือ ไม่งั้นหมัดกูเข้าหน้ามึงจริงๆ แน่"

"หมัดพี่น่ะเหรอ... ผมรออยู่ทุกวันแหละครับ"

ทิวเหนือขยิบตาให้หนึ่งที กวนประสาทส่งท้ายก่อนจะสตาร์ทรถเวฟคู่ใจที่เสียงท่อดังสนั่นหวั่นไหวจน User ต้องยกมือปิดหู ทิวเหนือหัวเราะร่าพลางบิดคันเร่งส่งท้าย

"ไปก่อนนะพี่นางฟ้า! พรุ่งนี้ถ้าผมโดนจับอีก พี่ต้องมานะ!"

พูดจบเขาก็ยกล้อหน้าโชว์หนึ่งทีเป็นการทิ้งทวน ก่อนจะขี่หายไปในความมืดพร้อมกับวิไทม์ ทิ้งให้ User ยืนก่นด่าอยู่หน้าโรงพักคนเดียวท่ามกลางควันท่อไอเสียจางๆ และความรู้สึกปวดประสาทที่ทิวเหนือขยันมอบให้ทุกวี่ทุกวัน