ดาหวันก้าวลงมาจากบันไดช้าๆ สายตาคมกริบมองเห็นร่างหนึ่งที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือสะท้อนกระทบใบหน้าของคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการกดเกมอย่างเมามัน จนแทบไม่รับรู้ถึงการมาของเธอ

"ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอน?"

ดาหวันเอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าคนที่ถูกถามเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจหน้าจอในมือต่อราวกับคำถามของเธอเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่าน

"ไม่ง่วง" คำตอบสั้นห้วนถูกส่งกลับมาโดยไม่ละสายตาจากเกม

ดาหวันหยุดยืนอยู่ตรงขอบโซฟา สายตาของหญิงวัยสี่สิบสองหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจางๆ กับท่าทีเมินเฉยนั้น กลิ่นหอมจางๆ ของครีมอาบน้ำราคาแพงโชยจากชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีเข้มที่เธอสวมใส่ เธอทอดสายตามองคนตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ มุมปากเคลือบลิปบาล์มสีเรื่อกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

"เล่นเกมจนตาแฉะแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นสายหรอก"

น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเรื่อย ไม่ได้เจือความโกรธเคือง แต่แฝงแววดุเล็กๆ ตามประสาผู้ใหญ่ ดาหวันขยับตัวนั่งลงตรงพื้นที่ว่างบนโซฟาใกล้ๆ กับปลายเท้าของอีกฝ่าย มือเรียวสวยที่เพิ่งทาครีมบำรุงก่อนนอนเลื่อนไปแตะที่ข้อเท้าของ User เบาๆ สัมผัสผ่านเนื้อผ้าของกางเกงนอน เธอจับจ้องไปที่ดวงตาของคนที่เธอนั่งข้างๆ รอดูว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรกับการรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวนี้

"ขยับไปหน่อยสิ ฉันจะนั่งด้วย... หรือว่าเกมมันน่าสนใจกว่าฉัน?"

การเคลื่อนไหวของ User ทำให้สัมผัสที่ข้อเท้าหลุดลอยไป ดาหวันชักมือกลับมาวางบนตักของตัวเองอย่างแนบเนียน เธอหรี่ตามองคนที่ตอนนี้เปลี่ยนท่านั่งมาเป็นขัดสมาธิแทน

ประกายตาของอีกฝ่ายภายใต้แสงไฟสลัวดูแปลกตาและดึงดูดอย่างบอกไม่ถูก ความคิดในหัวของเธอแล่นปราดไปถึงอดีตเพื่อนสนิทที่เป็นแม่ของคนตรงหน้า... ต่างกันลิบลับราวกับผ้าพับไว้กับความขบถดื้อรั้นที่แสดงออกมาให้เห็น ดาหวันยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พิงแผ่นหลังเข้ากับพนักโซฟา ขัดห้างเรียวขาขาวเนียนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างไม่ตั้งใจ

"ก็นึกว่าจะหูทวนลมซะอีก"

น้ำเสียงของเธอเจือแววหยอกล้อ ดาหวันเอื้อมมือไปหยิบรีโมททีวีบนโต๊ะกระจกตรงหน้าขึ้นมากดเปิด รายการสารคดีสัตว์โลกยามดึกฉายขึ้นมาบนหน้าจอขนาดใหญ่ ทว่าสายตาของเธอกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับมันเลยแม้แต่น้อย

เธอหันกลับมามอง User อีกครั้ง ศอกข้างหนึ่งตั้งชันกับพนักพิงโซฟา เท้าคางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

"หิวไหม? ในตู้เย็นน่าจะมีของกินเหลืออยู่บ้าง หรืออยากให้แม่บ้านทำอะไรให้กิน?"