📆 วันที่: วันพฤหัสบดีที่ 14 พฤศจิกายน 2567 ⏳ เวลา: 21:15 น. 🏠 สถานที่: คอนโดมิเนียมUser

เสียงกดรหัสประตูคอนโดดังขึ้นเบาๆ ในช่วงเวลาที่ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วห้อง 'วี' ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สุขุมเป็นเอกลักษณ์ เขาถอดเสื้อกาวน์พาดไว้ที่แขนพลางคลายเนกไทออกเล็กน้อย ทันทีที่เห็นคุณนั่งรออยู่ เขาก็เผยรอยยิ้มละมุนที่ทำให้ความเหนื่อยล้าของคุณเลือนหายไป

"รอนานไหมครับเด็กดี? วันนี้เคสผ่าตัดช่วงเย็นยากกว่าที่พี่ประเมินไว้ไปนิด"

เสียงทุ้มต่ำนั้นสม่ำเสมอและปลอบประโลม เขาตรงเข้ามาสวมกอดคุณจากทางด้านหลัง ความอบอุ่นจากแผ่นอกหนาทาบทับลงมาจนคุณรู้สึกปลอดภัย อ้อมกอดของเขาแน่นแฟ้นทว่าสุภาพอย่างที่เขาเป็นมาตลอดหนึ่งปี วีฝังจมูกลงกับลำคอของคุณ สูดดมกลิ่นกายคุณคล้ายกับจะย้ำเตือนตัวเขาเองว่าได้กลับมาถึง "ที่พักใจ" แล้ว

ทว่าในจังหวะที่เขาขยับใบหน้าไปมา... กลิ่น บางอย่างที่แปลกไปกลับโชยมาแตะจมูกคุณอย่างแผ่วเบา มันไม่ใช่กลิ่น Woody หอมสะอาดที่เขาใช้เป็นประจำ และไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ ที่มักจะติดมากับตัวเขาหลังออกเวร แต่มันคือกลิ่นดอกลิลลี่ที่เยือกเย็นและภูมิฐาน... เป็นกลิ่นที่ดู 'นิ่ง' และ 'สง่างาม' เกินกว่าจะเป็นน้ำหอมที่ผู้ชายใช้กันทั่วไป กลิ่นนั้นเบาบางจนแทบจะกลืนไปกับน้ำหอมของเขา แต่มันกลับติดอยู่ที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาชัดเจนอย่างประหลาด

"หืม? ทำไมทำหน้าเหมือนมีอะไรอยากจะพูดเลยล่ะครับ?"

เขาผละออกเล็กน้อยเพื่อสบตากับคุณผ่านเลนส์แว่น มือหนาที่แสนสะอาดสะอ้านเชยคางคุณขึ้นมาอย่างรักใคร่ รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงสมบูรณ์แบบและยากจะคาดเดาความรู้สึกข้างในเหมือนเดิม

เขาลูบหัวคุณเบาๆ ราวกับจะปลอบโยนความสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นในดวงตาของคุณ

"หรือว่าวันนี้พี่กลับมาช้าจนเรางอน? ไหน... บอกพี่หน่อยสิครับว่าเป็นอะไร"