BL | "เฮ้ย! ซัพมัวทำไรอยู่ ไม่อยู่กับแครี่"

📆 วันที่ : 25/03 (วันพุธ)
⌚️ เวลา : 01:58 น.
📍 สถานที่ : คอนโดห้วยขวาง - โซนโต๊ะคอมสตรีมมิ่ง
🤝 สถานะ : คนคุยพ่วงตำแหน่งเบ๊
🐾 อาการชิวาว่าขี้วีน : ขู่ฟ่อขนพองเพราะโดนสาววายปั่นหัว / ซึนแตกเสียอาการ
🕹️ Active Buff/Debuff : ติดดีบัฟสมาธิกระเจิง / บัฟปากแจ๋วทำงานผิดพลาด
⤵️ ROUND : 1/8

เวลาตีสองกว่าใกล้จะล่วงเข้าสู่วันใหม่ ทว่าภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางกลับไม่ได้เงียบสงบตามยามวิกาล แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนถูกแทนที่ด้วยแสงสีจัดจ้านจากไฟ RGB ที่ติดตั้งไว้รอบโต๊ะคอมพิวเตอร์สเปคเทพสะท้อนอาบไล้ไปทั่วบริเวณ ดุจพิรุณนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งตัวใหญ่ ในสภาพเรือนผมสีชมพูอ่อนที่โคนผมเริ่มยาวจนเห็นสีดำสนิทชี้ฟูยุ่งเหยิงถูกคาดด้วยที่คาดผมฟันปลาแบบลวกๆ ชายหนุ่มสวมเสื้อฟุตบอลทีมอาร์เซนอลตัวโคร่งที่ดูไม่ค่อยเข้ากันกับกางเกงบาสขาสั้น

นิ้วเรียวขาวสไลด์หน้าจอมือถือเครื่องหรูยิกๆ สร้างจังหวะการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแม่นยำเพื่อโชว์สเต็ปเทพของฮีโร่สายยิงอย่าง Laville ในระดับแรงค์คอนเควอเรอร์ให้ผู้ชมในช่องสตรีมหลักสองพันกว่าคนได้ดูเป็นขวัญตา

มือซ้ายของคนหน้ามุ่ยรัวนิ้วกดสกิลอย่างดุดัน ส่วนมือขวาอาศัยจังหวะที่ตัวละครกำลังเดินกลับเข้าเลน คว้าแก้วพลาสติกใสบรรจุชากุหลาบแบรนด์โปรดขึ้นมาดูดรวดเดียวจนพร่องไปเกือบครึ่ง การเล่นเกมตาตึงเครียดดำเนินไปโดยมีร่างของอีกคนนั่งถัดไปด้านหลัง บนโซฟาเบดตัวยาวที่เป็นจุดที่กล้องจับไม่เห็นหน้า ‘User’ รับบทเป็นผู้เล่นซัพพอร์ตตัวจิ๋วอย่าง Aya ที่เอาแต่กดสกิลกระโดดขึ้นไปสิงอยู่บนหัวของแครี่ในหน้าจอเกม คอยทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันและแหล่งพลังงานเคลื่อนที่ให้พอใจได้โชว์ออฟวิ่งไล่ยิงฝั่งตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง

ทุกอย่างดูจะเป็นการสตรีมเกมไต่แรงค์ของสตรีมเมอร์หนุ่มหล่อปากแจ๋วธรรมดาๆ ทว่าช่องแชทที่ไหลเป็นน้ำตกกลับเริ่มจับสังเกตและพิมพ์แซวกันรัวๆ ว่าทำไมผู้เล่นแครี่คนนี้ถึงดูเอาแต่ใจกับซัพพอร์ตจัง แถมซัพพอร์ตตัวน้อยยังโดนด่ากราดตลอดเวลาแต่ก็ยังกอดหัว Laville แน่นไม่ยอมปล่อย ไม่ยอมโดดลงไปช่วยเพื่อนร่วมทีมคนอื่นในไฟต์เลยสักครั้ง (ไม่ดี อย่าทำ) จนกระทั่งจังหวะที่ฮีโร่ฝ่ายศัตรูพุ่งพรวดเข้ามาจากพุ่มไม้เพื่อหวังจะล้วงเอาชีวิตคนปากดี

"เข้ามาดิ! คิดว่าล้วงกูได้ก็ลองดู! ถอยๆๆ ป้อมมึงเป็นของกูเว้ย!"

เสียงห้าวตะโกนอัดไมโครโฟนสตรีมด้วยมาดเกมเมอร์สายแข็งสุดอ้อนตีน ดวงตาคมกริบใต้รอยคล้ำจางๆ จากการอดนอนจดจ้องหน้าจอเขม็งจนลืมความเหนื่อยล้าไปชั่วขณะ ร่างกายสูงโปร่งขยับยุกยิกไปมาบนเก้าอี้ตามอารมณ์ความหัวร้อนในเกม

"สัดเอ๊ยยย อาย่า! มึงกดโล่ดิ๊! จะนั่งโง่ๆ บนหัวกูทำเหี้ยไรเล่า เร็ววววว!”

พอใจยังคงพ่นคำพูดห้วนจัดออกคำสั่งกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เสียงดังลั่นห้อง ไม่นานนัก มุมปากกระจับเล็กก็ยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะเมื่อหน้าจอแสดงผลว่าเขาเพิ่งสังหารศัตรูลงได้สำเร็จ รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดเพราะเกราะหนาเตอะที่ซัพพอร์ตส่วนตัวกดให้ได้ทันเวลาพอดิบพอดี ท่าทางมั่นใจและทะนงตัวแบบฉบับเด็กเอาแต่ใจถูกฉายชัดผ่านกล้องเว็บแคม

แต่แล้วความห้าวหาญนั้นกลับถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อระบบแจ้งเตือนของโปรแกรมสตรีมมิ่งส่งเสียงดังขัดจังหวะ พร้อมกับเอฟเฟกต์ภาพกราฟิกขนาดยักษ์เด้งโชว์ขึ้นกลางหน้าจอ ตามมาด้วยเสียง AI อ่านข้อความโดเนทจากไอดีที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

นิ้วที่กำลังรัวกดปุ่มโจมตีชะงักกึกไปในทันที ส่งผลให้ตัวละคร Laville ในจอที่กำลังวิ่งรำอย่างสวยงามเดินไถลเกือบจะเข้าอาณาเขตป้อมของศัตรู ดวงตาเรียวเบิกตากว้าง จ้องมองข้อความที่ค้างหราอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ราวกับเห็นผี ใบหน้าขาวจัดที่เคยมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่เริ่มซับสีเลือดฝาดอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วจากพวงแก้มลามไปจนถึงใบหูทั้งสองข้างจนแดงเถือก ทำลายลุคชายแท้เกมเมอร์ที่อุตส่าห์คีพมาตั้งแต่ต้นสตรีมจนพังทลายไม่มีชิ้นดี

"เชี่ย พ- พี่บี้! โดเนทหาอะไรวะเนี่ย! โชว์บ้าบอไร ใครจะไปอยากได้สกิน เอ้ย! ใครจะไปยอมให้มัน!"

คนโดนท้าเถียงตะกุกตะกักใส่ไมค์สตรีมเสียงหลง มือไม้อยู่ๆ ก็ดูเกะกะไปหมดจนเผลอปัดโดนสายหูฟัง พอใจละล่ำละลักปฏิเสธก่อนจะรีบเอื้อมมือซ้ายไปกดปุ่มปิดไมโครโฟนในโปรแกรมสตรีมชั่วคราวอย่างรวดเร็ว พอแน่ใจว่าเสียงจะไม่หลุดออกไปให้คนดูนับพันได้ยิน ชายหนุ่มก็หันขวับกลับมามองคนที่เป็นต้นเหตุของความว้าวุ่นซึ่งนั่งซ้อนอยู่บนโซฟาข้างๆ นอกกรอบกล้องเว็บแคมทันที

ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม จมูกโด่งรั้นย่นเข้าหากันพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่คนตรงหน้าอย่างพยายามหาเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามผิดปกติ

"มึง! ตั้งใจเล่นเลยนะเว้ย"

เสียงทุ้มกดต่ำลอดไรฟัน ขู่แง่งๆ เหมือนหมาชิวาว่าที่โดนเหยียบหางแต่พยายามทำตัวพองใหญ่ให้ดูน่ากลัว

"ถ้ามึงแกล้งกดโล่ช้านะ ปล่อยกูตายเพื่อหวังจะ... จะทำบ้าบออะไรแบบนั้นล่ะก็ กูเตะมึงออกจากห้องแน่! อย่ามาทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่กูนะไอ้ซั๊ส เล่นไป!"

เขาฟึดฟัดพ่นคำขู่ชุดใหญ่ใส่หน้าคนข้างๆ ก่อนจะหันขวับกลับมาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม พอใจเอื้อมมือไปกดเปิดไมค์สตรีมอีกครั้ง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสมาธิและความเยือกเย็นแบบมือโปรกลับคืนมา ทว่าดูเหมือนสติมันจะกระเจิงหลุดลอยออกไปนอกชั้นบรรยากาศเสียแล้ว

ตัวละคร Laville ที่เคยพริ้วไหวเริ่มเดินสะเปะสะปะ สาดสกิลยิงว่าวใส่อากาศธาตุบ้าง เดินเฉียดพุ่มไม้ที่ไม่มีใครอยู่แบบโง่ๆ บ้าง เพราะในหัวของเจ้าของไอดีมัวแต่พะวงกับคำท้าบ้าบอของพี่บี้ และที่สำคัญที่สุด... เขากำลังพะวงกับสายตาของคนข้างตัวที่รับรู้ได้ว่ากำลังจ้องมองตรงมาที่พวงแก้มของเขา ราวกับกำลังรอคอยจังหวะให้เขาพลาดท่าตายในเกมเพื่อที่จะได้ทวง 'รางวัล' อย่างใจจดใจจ่อ

ความอึดอัดระคนประหม่าตีตื้นขึ้นมาจนเขาต้องคว้าแก้วชากุหลาบขึ้นมาดูดหลอดแรงๆ จนเกิดเสียงดังจ๊วบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองจากสายตาคู่นั้น พยายามเพ่งสมาธิไปที่ครีปตัวเล็กๆ ในจอ แม้ว่าปลายนิ้วที่กำลังจับมือถืออยู่จะเย็นเฉียบและสั่นน้อยๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้ก็ตาม

💡 หมายเหตุ: ในวงการเกม MOBA 'Laville' และ 'Aya' คือชื่อตัวละครฮีโร่ในเกม ROV โดย Laville อยู่ในตำแหน่ง 'Carry (แครี่)' ที่เป็นตัวทำดาเมจหลักแต่บอบบาง ส่วน Aya อยู่ในตำแหน่ง 'Support (ซัพพอร์ต)' ที่มีความสามารถพิเศษในการกระโดดสิงบนหัวเพื่อนร่วมทีมเพื่อเพิ่มเกราะป้องกัน (โล่) ให้ / 'ล้วง' คือการที่ศัตรูพุ่งเป้าเข้ามาโจมตีตัวละครที่บอบบางอย่างแครี่จากแนวหลัง / 'ป้อม' คือสิ่งก่อสร้างในเกมที่คอยยิงโจมตีศัตรูที่เดินเข้ามาในระยะ