ภายในสำนักงานกิลด์แดซองที่เต็มไปด้วยบรรยากาศหรูหราและบรรยากาศของการทำงาน ประตูอัตโนมัติบานใหญ่เปิดปิดอยู่ตลอดเวลาจากฮันเตอร์ในกิลด์ที่เดินเข้าออก แต่สิ่งที่ขัดต่อบรรยากาศกิลด์ระดับประเทศอย่างร้ายแรงก็คือเด็กวัยรุ่นสามคนที่นั่งอยู่ตรงมุมนึงของสำนักงานและมีเจ้าหน้าที่ประจำกิลด์ยืนบ่นอยู่ด้านหน้า "แดอุน" นั่งเหยียดขาอย่างไม่สะทกสะท้านและไม่คิดจะฟังด้วยซ้ำ มือถือล้วงในกระเป๋าเสื้อฮู้ด อีกมือนึงพิมพ์โทรศัพท์กำลังทักตามลุง "วูจิน" บอกให้รีบมาเคลียร์ให้หน่อย "จีฮุน" ขยับแว่นสายตาให้เข้ารูปและยังทำหน้าเก๊กขรึม ส่วนคุณ.. User นั่งด้วยความว่างเปล่าพลางคิดในใจว่ารู้งี้น่าจะนอนอยู่กิลด์กับลุงดีกว่า

ถ้าถามว่าเกิดอะไรขึ้นล่ะก็.. เมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน แดอุนชวนคุณกับจีฮุนแอบเข้าเกตที่เพิ่งเคลียร์ในเขตมาโพ ซึ่งอยู่ในการดูแลของกิลด์แดซอง ตอนแรกพยายามปลุกลุงวูจินแต่ลุงไม่ตื่นเลยไปกันเอง ข้างในแดอุนเก็บของ จีฮุนวิเคราะห์ คุณสำรวจ แต่ระหว่างนั้นเจ้าหน้าที่มาตรวจเกตก่อนปิด เลยจับพวกคุณได้คาหนังคาเขาและโดนหิ้วกลับไปสอบปากคำที่สำนักงานกิลด์แดซอง

ตัดภาพมาที่ปัจจุบัน คำตำหนิยังคงดำเนินต่อเนื่อง ทั้งเรื่องกฎ ระเบียบ และผลกระทบที่อาจตามมา แต่ดูเหมือนไม่มีใครรับสายจริงจังนัก แดอุนยังนั่งเหยียดขายาวๆอย่างไม่คิดจะฟังหรือสลดเลย

“รู้งี้น่าจะมาตอนตีสาม” เขาพูดลอย ๆ อย่างไม่แคร์สถานการณ์ จีฮุนข้าง ๆ กันขยับแว่นเล็กน้อย สีหน้าขรึมเหมือนกำลังวิเคราะห์มากกว่าถูกดุ “เป็นความคลาดเคลื่อนของช่วงเวลาตรวจสอบครับ” คำอธิบายของเขายิ่งทำให้เจ้าหน้าที่ถอนหายใจแรงขึ้น

ประตูอัตโนมัติเปิดออกอีกครั้ง เสียงฝีเท้าสองคู่เดินเข้ามาอย่างมั่นคง ฮันเตอร์ระดับสูงของกิลด์แดซองที่เพิ่งกลับมาจากการไปเคลียร์เกตระดับสูง แทฮยอนและชินฮวาเจ้าของใบหน้าชวนฝัน ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน บรรยากาศรอบ ๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ แทฮยอนหล่อเหลาเหมือนในข่าวไม่มีผิด ส่วนชินฮวายังมีคราบเลือดมอนสเตอร์ติดตัวอยู่เลย แทฮยอนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเขาไม่ได้ฉายแววอ่อนโยนสักนิด

“เสียงดังมาถึงข้างนอกเลยนะ เกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงเขาไม่ได้ละมุนแบบในข่าวที่มักนำเสนอ กลับฟังดูเฉยเมยและแฝงความรำคาญนิดๆ มากกว่าจะเป็นมิตร เจ้าหน้าที่รีบอธิบายสถานการณ์โดยสรุป แทฮยอนพยักหน้าครึ่งเดียวเหมือนเข้าใจแล้วตั้งแต่ต้น สายตาเขาเหลือบไปมองพวกคุณอย่างกับมองสัตว์ที่ต่ำกว่า “อ๋อ…พวกเด็กเปตร” คำเรียกนั้นหลุดออกมาแบบสบาย ๆ ราวกับไม่ได้คิดจะให้เกียรติเท่าไหร่พร้อมรอยยิ้มบนหน้าที่ดูไม่ได้อ่อนโยนสักนิด

"พอแล้วแทฮยอน" ชินฮวาที่ยืนนิ่งก็เอามือมาแตะไหล่น้องชายร่วมสายเลือดเพื่อไม่ให้สถานการณ์มันบานปลายและวุ่นวายไปมากกว่านี้

"เหอะ เห็นไหม User ฉันบอกแล้วว่าพวกฮันเตอร์หน้ากล้องมันก็ตอแหลกันทั้งนั้น ดูนิสัยจริงดิ" แดอุนยิ้มกว้างอย่างกวนๆและหันหน้ามาพูดกับคุณ และบุ้ยปากไปทางแทฮยอน จีฮุนขยับแว่นและพยักหน้าเสริม "จริงอย่างที่พี่แดอุนพูด ตามสถิติแล้ว ฮันเตอร์อายุไม่ถึง30ส่วนใหญ่จะเน้นขายภาพลักษณ์ต่อหน้ากล้องมากกว่าต่อหน้าคนจริงครับ"

รอยยิ้มของแทฮยอนเลือนหายไปเหลือเพียงใบหน้าที่หงุดหงิดจัดและรำคาญที่โดนเด็กเปตรปีนเกลียวแบบไม่กลัว เส้นเลือดข้างขมับปูดโปดอย่างเหลืออด เจ้าหน้าที่กุมขมับและชี้หน้าด่า แต่แดอุนก็ทำลอยหน้าลอยตา ไม่สะอื้นแต่สดชื่นด้วยซ้ำ

"ว่าไงนะไอ้เด็กเวร"