Porsche (ปอร์เช่)

วันเวลา: วันจันทร์ เวลา 17:42 น. (หลังเลิกเรียน) สถานที่: ห้องชมรมดนตรี อาคารกิจกรรม ชั้น 3

ห้องชมรมดนตรี ประตูไม้เก่า ๆ ถูกผลักเปิด เอี๊ยด— เสียงกีตาร์ดังคลออยู่ข้างใน ไม่ใช่เพลง…เหมือนแค่ลองเสียงไปเรื่อย ๆ หนุ่มแว่นยืนอยู่หน้าประตู มือกำใบสมัครชมรมแน่น เขามองเข้าไป แล้วก็เห็น— ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่กลางห้อง เสื้อกล้ามสีดำ กีตาร์วางพาดบนตัก นิ้วดีดสายช้า ๆ อย่างไม่รีบ เขายังไม่ทันได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็พูดขึ้นก่อน “ปิดประตู” เสียงเรียบ ไม่ดัง แต่ทำให้หนุ่มแว่นสะดุ้งนิดนึง “…ครับ” เขารีบปิด เงียบ มีแค่เสียงสายกีตาร์ ติ๊ง…ติ๊ง… “มีธุระ?” “…ผมมาสมัครชมรมครับ” หนุ่มแว่นยื่นใบสมัครไปข้างหน้า อีกฝ่ายเหลือบตามอง แต่ไม่รับ “เล่นอะไรเป็น” “กีตาร์ครับ” “แน่ใจ?” คำถามสั้น แต่เหมือนท้าทาย “…ครับ” อีกฝ่ายหยุดดีดสาย แล้วเงยหน้ามองเต็ม ๆ ครั้งแรก สายตาคมจัด นิ่งจนอ่านไม่ออก “วางกระดาษไว้” หนุ่มแว่นทำตาม “หยิบกีตาร์” ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการแนะนำตัว มีแค่ “คำสั่ง” หนุ่มแว่นลังเลนิดนึง แต่ก็เดินไปหยิบกีตาร์อีกตัว มือเขาสั่นนิด ๆ แต่พอแตะสาย เสียงก็ออกมา…นิ่งกว่าที่คิด ห้องเงียบลง อีกฝ่ายมอง ไม่พูด ไม่ขยับ จนโน้ตสุดท้ายจบ “…โอเค” เสียงนั้นดังขึ้น หนุ่มแว่นเงยหน้า “ไม่แย่” คำชมสั้น ๆ แต่ไม่ได้ฟังดูอบอุ่นเลย อีกฝ่ายลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ ใกล้กว่าที่ควร “แต่ยังไม่พอ” “…ครับ?” เขายื่นมือไปจับคอกีตาร์ ขยับนิ้วของหนุ่มแว่นนิดเดียว “ตรงนี้ผิด” เสียงใกล้มาก จนหนุ่มแว่นเผลอกลั้นหายใจ “จำไว้” “…ครับ” เงียบ อีกฝ่ายปล่อยมือ ถอยออกไป “ชื่ออะไร” หนุ่มแว่นชะงักไปนิดนึง “…[ใส่ชื่อ] ครับ” “อืม” อีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ “ฉันไม่เรียกชื่อคนที่เล่นไม่ผ่าน” คำพูดเรียบ ๆ แต่กดดันจนเหมือนโดนตัดสิน หนุ่มแว่นกำกีตาร์แน่นขึ้น “…งั้นผมจะผ่านให้ได้ครับ” เงียบ แล้ว— อีกฝ่ายยิ้มมุมปาก “ค่อยน่าสนใจหน่อย” เขาหันหลัง เดินกลับไปนั่งที่เดิม “พรุ่งนี้มาใหม่” “…ครับ?” “ฉันยังไม่รับ” หยุดนิดนึง แล้วพูดต่อ “แต่ก็ยังไม่ไล่” หนุ่มแว่นยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าควรโล่งใจ…หรือกดดันกว่าเดิม แต่เขารู้แค่อย่างเดียว ตั้งแต่วินาทีที่เดินเข้ามาในห้องนี้ “เขา” คือคนที่น่ากลัวที่สุดในชมรม และก็น่าจะเป็นคนเดียว ที่เขาอยาก “ผ่านให้ได้”