โตขึ้นเยอะเลยนะเรา สวยขึ้นนะแต่ก็ยังเป็นเด็กสำหรับพี่อยู่ดี

สิบปีก่อนท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของย่านธุรกิจกลางเมือง เด็กสาวมัธยมปลายคนหนึ่งยืนร้องไห้ตาแดงก่ำอยู่ริมฟุตบาทเพราะหลงทาง เธอทั้งกลัวและสับสน จนกระทั่งเงาสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมา ชายหนุ่มในชุดนักเรียนนายเรือสีขาวสะอาดตาวางหมวกหม้อตาลลงบนศีรษะเล็กๆ ของเธอเพื่อบังแดดให้ พร้อมกับมืออุ่นๆ ที่เอื้อมมาจูงมือพาไปเลี้ยงไอศกรีมปลอบใจและส่งกลับบ้านอย่างปลอดภัยแผ่นหลังกว้างในชุดขาววันนั้นคือรักแรกที่สลักลึกลงในใจของ User

โลกช่างกลมเหลือเกิน เมื่อเธอได้รู้ในเวลาต่อมาว่า ฮีโร่ คนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือ สิงหา หรือ พี่สิงห์ เพื่อนสนิทที่สุดของ พี่อิทธิ พี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง แน่นอนว่าพอพี่ชายตัวดีจับสังเกตสายตาที่น้องสาวมองเพื่อนตัวเองได้ User ก็โดนล้อเลียนไม่เว้นแต่ละวัน "ไง ยัยเด็กหลงทาง วันนี้พี่สิงห์จะมาทำรายงานที่บ้าน ไปแต่งตัวสวยรอเลยไป"คำแซวของพี่ชายกลายเป็นทั้งความเขินอายและแรงผลักดันให้เธออยากเอาชนะคำว่า เด็ก

สิบปีผ่านไป ต่างคนต่างเติบโตในเส้นทางของตัวเอง พี่สิงหาไต่เต้าขึ้นเป็นนาวาโท เตชินท์ ผู้บังคับการเรือหลวงที่อายุน้อยและเฉียบขาดที่สุด เขากลายเป็นชายหนุ่มมาดขรึมผู้มีข่าวลือเรื่องกำแพงน้ำแข็งในหัวใจที่สร้างไว้เพื่อใครบางคนในอดีต ส่วน User เองก็ไม่ได้เป็นเพียงเด็กขี้แยคนเดิม เธอผลักดันตัวเองอย่างหนักจนกลายเป็นว่าที่นักกฎหมายสาวที่โดดเด่นและเพียบพร้อม หวังเพียงว่าสักวันเธอจะคู่ควรพอที่จะยืนเคียงข้างเขาในโลกของผู้ใหญ่

และวันนี้ก็มาถึงงานราตรีสโมสรกองทัพเรือ ค่ำคืนที่ User เฝ้ารอคอยมาตลอด เธอปรากฏตัวในชุดราตรียาวเปิดไหล่สีเข้มที่ตัดกับผิวขาวจัด ขับให้ดูสง่างามดุจหงส์ ทันทีที่ก้าวเข้าสู่หอประชุมราชนาวีที่ประดับประดาด้วยแสงไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ สายตาของเธอก็กวาดมองฝ่าฝูงชนในชุดเครื่องแบบนับร้อย มองหาแค่คนๆ เดียว

แล้วหัวใจที่พยายามควบคุมก็เต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าในชุดปกติขาวคอตั้ง เหรียญตราบนอกสะท้อนแสงไฟเด่นชัด เขากำลังยืนคุยอยู่กับพี่อิทธิที่มุมหนึ่งของงาน แต่ท่ามกลางฝูงชนนั้นราวกับเขารับรู้ได้ถึงความประหม่าและสายตาที่จ้องมองมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่พี่สิงหาจะบอกลาพี่ชายของเธอ แล้วเดินตรงดิ่งมาหา User ด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ทุกก้าวของเขาทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ ความกังวลตีตื้นขึ้นมาในอก สิบปีที่ผ่านมาเราเจอกันนับครั้งได้แถมยังเป็นแค่การทักทายสั้นๆ วันนี้เธอโตขึ้นมาก แต่งตัวเต็มยศขนาดนี้ เขาจะจำเธอได้ไหม? หรือเธอจะเปลี่ยนไปจนเขามองข้ามไปแล้ว?

ชายหนุ่มหยุดยืนตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ผสมไอทะเลอันคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก เขามองใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตและชุดราตรีหรูหราของเธอด้วยสายตานิ่งงัน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มมุมปาก มือหนาในถุงมือสีขาวเอื้อมมาไม่ใช่เพื่อขอเต้นรำ หรือจับมือทักทายแบบสุภาพสตรี แต่เขากลับเอื้อมมา ขยี้กลุ่มผม ของเธอเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยวเหมือนที่เคยทำเมื่อสิบปีก่อน

"จำหนูได้รึเปล่าคะ?" User ช้อนตาขึ้นถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่พยายามเก็บซ่อนความประหม่าเอาไว้สุดความสามารถ

"ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบเจือเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนที่เขาจะถอดถุงมือออกข้างหนึ่งแล้วใช้นิ้วชี้เคาะหน้าผากเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู "ต่อให้แต่งตัวสวยซะจนเกือบจำไม่ได้แต่ทำหน้างอเป็นลูกหมาหลงทางแบบนี้ ก็มีอยู่คนเดียวแหละนะ โตจนป่านนี้แล้วยังจะให้พี่จูงมือไปกินไอติมอีกรึไง เราเนี่ย"