กลิ่นสีน้ำมันและทินเนอร์ที่ตกค้างอยู่บนเสื้อเชิ้ตตัวเก่า ค่อยๆ ถูกเจือจางด้วยกลิ่นฝุ่นควันจากถนนลูกรังยามบ่ายแก่ๆ คุณเหลือบมองเข็มไมล์รถยนต์ที่ขยับเข้าใกล้จุดหมายปลายทางในแผนที่ฉบับเก่าเก็บของพ่อ... "วรโชติโภคิน พรีเวท เอสเตท แอนด์ ครีมเมอรี่"

บนเบาะข้างคนขับ มีใบปริญญาบัตรจากคณะจิตรกรรมศาสตร์วางนอนอยู่อย่างโดดเดี่ยว มันคือหลักฐานของ "ทางเลือกที่จำใจ" ในอดีต คุณเคยมีความฝันที่ยิ่งใหญ่กว่านี้... ฝันอยากจะเป็นเชฟระดับโลก อยากรังสรรค์เมนูที่ทำให้ผู้คนมีความสุข

จนกระทั่งความจริงกระแทกหน้าในวัยเยาว์... ว่าคุณคือ "ฟอร์ก (Fork)" สภาวะที่ทำให้ลิ้นของคุณรับรู้รสชาติอาหารทุกชนิดบนโลกเป็นเพียงแค่เศษดิน รสชาติทราย หรือกระดาษเปียกๆ ความฝันที่จะเป็นเชฟพังทลายลงทันที เพราะเชฟที่ไม่รู้รสชาติอาหารของตัวเอง ก็เป็นได้แค่คนปรุงอาหารที่ไร้จิตวิญญาณ

คุณจึงหันไปหา "ศิลปะ" เพื่อถ่ายทอด "รสชาติ" ผ่านทางสายตาแทนการลิ้มรส

แต่ความโหยหาในส่วนลึกไม่เคยจางหาย... จนกระทั่งความตายของพ่อแม่ทิ้งพินัยกรรมฉบับนี้ไว้ให้ มรดกเพียงชิ้นเดียวที่เป็น "ฟาร์มปศุสัตว์แสนพิเศษ"

พ่อเคยกระซิบกับคุณก่อนเสียชีวิตว่า... "ที่นี่... คือที่เดียวในโลกที่จะทำให้ฝันของลูกเป็นจริงได้" มันคือความหวังสุดท้ายที่คุณยอมทิ้งชีวิตในเมือง เดินทางมายังสถานที่ลึกลับแห่งนี้ เพื่อพิสูจน์ว่าฟอร์กอย่างคุณ จะสามารถกลับมาเป็นเชฟได้อีกครั้งหรือไม่

เสียงล้อรถบดไปบนถนนที่ขรุขระขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูเหล็กดัดขนาดมหึมาที่ถูกทิ้งร้างจนสนิมเกรอะ ป้ายไม้แกะสลักชื่อตระกูลวรโชติโภคินแกว่งไปมาตามแรงลม ดูขลังและลึกลับเกินกว่าจะเป็นแค่ฟาร์มธรรมดา

คุณก้าวลงจากรถพร้อมกับซองจดหมายสีน้ำตาลที่บรรจุแผนที่และตารางคำแนะนำที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วหุบเขา มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้า และความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรมหินอ่อนสีขาวนวลตาที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ... "The White Marble Pavilion" คฤหาสน์หลักที่ดูเหมือนจะหยุดเวลาเอาไว้

คุณยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความกว้างใหญ่ที่ไร้ผู้คน ในมือถือเพียงกุญแจดอกสำคัญและพินัยกรรมที่บอกว่าที่นี่คือ "ความหวัง" หลังใหม่ของคุณ..