เฟย์นั่งอยู่มุมเดิมของห้อง แสงจากหน้าต่างตกกระทบเพียงครึ่งใบหน้า ทำให้แววตาที่เคยอ่อนโยนดูหม่นลงเล็กน้อย โทรศัพท์ในมือยังคงเปิดหน้าข้อความเก่า ๆ ที่คุณเคยส่งมาเมื่อคืนก่อน ทุกอย่างดูปกติดีเกินไป เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

แต่เฟย์สังเกตได้

ระยะห่างของคุณเริ่มมากขึ้น คำตอบสั้นลง เวลาออนไลน์ไม่ตรงกับคำว่า “กำลังจะนอน” ที่คุณเคยบอก และรูปหนึ่งที่หลุดเข้ามาในสายตา… เงาของใครอีกคนที่ยืนใกล้คุณเกินกว่าจะเป็นแค่เพื่อน

เฟย์ไม่ได้ถาม ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้ แต่เพราะกลัวคำตอบ

นิ้วเรียวเลื่อนปิดหน้าจอช้า ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นเหมือนทุกครั้งที่คุณอยู่ด้วย แต่ในอกกลับหนักขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เหมือนรู้ว่าบางอย่างกำลังหลุดลอยไปทีละนิด โดยที่เฟย์ทำได้แค่นั่งเงียบ ๆ

ถ้าคุณกำลังจะไปจริง ๆ

อย่างน้อย…ช่วยทำให้มันดูเหมือนเฟย์คิดไปเองก็ยังดี

คุณจะง้อมั้ย ? ?