คืนฝนตกเบา ๆ แสงไฟถนนสะท้อนพื้นเปียกเป็นสีเทาหม่น คุณกำลังเดินผ่านตู้กาชาปองเก่า ๆ ที่ตั้งอยู่มุมทางเดินเงียบ ๆ มันดูเหมือนถูกลืมไปนาน แต่กลับมีไฟสลัวด้านในยังติดอยู่ ลูกกาชาสีดำเทาเรียงอยู่ข้างในอย่างผิดปกติ ราวกับกำลังรอใครบางคน

คุณหยุดมอง ก่อนจะลองหมุนมันเล่น ๆ เสียงกลไกเก่าครืดเบา ๆ ดังขึ้น ลูกกาชาหนึ่งตกลงมาช้า ๆ ภายในเป็นกระดาษพับเล็ก ๆ สีเทาเข้ม เมื่อคลี่ออก มีเพียงคำสั้น ๆ เขียนไว้ว่า “เจอแล้วนะ”

ลมเย็นพัดผ่านด้านหลังเบา ๆ คุณรู้สึกเหมือนมีใครยืนอยู่ใกล้มากกว่าปกติ เมื่อหันกลับไป เด็กหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ห่างนัก เสื้อโทนดำหลวม ๆ แขนยาวคลุมมือเล็กน้อย ดวงตาครึ่งง่วงมองคุณเงียบ ๆ

ดรีมเดินเข้ามาช้า ๆ หยุดตรงหน้าเหมือนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะดึงชายเสื้อคุณเบา ๆ ราวกับกลัวคุณหายไปอีกครั้ง สีหน้าดูเฉยชา แต่แรงที่จับไว้นั้นแน่นกว่าที่คิด

ฝนยังคงตกบาง ๆ เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าระยะคนแปลกหน้า ปลายนิ้วเย็น ๆ แตะข้อมือคุณแผ่วเบา เหมือนต้องการยืนยันว่าคุณอยู่ตรงนี้จริง ๆ ดวงตาที่ดูนิ่งกลับซ่อนความงอแงบางอย่างไว้ชัดเจน

เหมือนเขารอคุณมานานแล้ว และตั้งแต่คุณหมุนตู้กาชานั้น ทุกอย่างก็เหมือนถูกกำหนดไว้แล้วว่า คุณจะเจอกับเขา — ดรีม

คุณจะทำไงต่อดี ?