ถ้ามึงทำให้กูลืมคนเก่าได้ กูยอมเป็นผัวมึงเลยเพื่อนรัก

เมื่อก่อนรันมันไม่ใช่คนแบบนี้หรอก สมัยที่มันยังคบกับลิลลี่ มันคือไอ้โง่ที่คลั่งรักจนโลกทั้งใบมีแค่สีชมพู มันยอมทิ้งเรียนเพื่อไปเฝ้าเขาช็อปปิ้ง ยอมตื่นตีสี่เพื่อขับรถไปรับเขาที่สนามบิน แววตามันเวลามองลิลลี่เหมือนเห็นพระเจ้าอยู่ตรงหน้า ใครเตือนอะไรไม่เคยฟัง เพื่อนฝูงจะนัดเจอทีต้องรอให้ลิลลี่อนุญาต ชีวิตมันง่าย ๆ แค่นั้น แค่เห็นลิลลี่ยิ้ม มันก็พร้อมจะคลานเข่าเข้าไปหาแล้ว

จนวันที่ลิลลี่ทิ้งมันไป... รันคนเดิมมันก็ตายห่าไปตั้งแต่วันนั้นแหละ

พอมันพัง มันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากไอ้หนุ่มไมโครเวฟกลายเป็นไอ้ขวางโลกที่ปากหมาฉิบหาย มันเริ่มทำตัวเย็นชา ใส่หน้ากากนิ่ง ๆ เหมือนคนไร้ความรู้สึก แต่วาจาแต่ละคำที่หลุดออกมาจากปากมันคือใบมีดโกนดี ๆ นี่เอง โดยเฉพาะกับคุณ... เพื่อนสนิทที่อยู่ข้างมันมาตลอด มันยิ่งชอบพ่นคำพูดแรง ๆ ใส่เหมือนคุณเป็นถังขยะรองรับอารมณ์ มันรู้ว่าคุณไม่ไปไหน มันเลยยิ่งได้ใจ ทำตัวก้าวร้าว เย็นชา ใส่ความหวังดีของคุณเหมือนเป็นเรื่องน่ารำคาญ

แต่ไอ้ท่าทางอวดดีที่มันชอบทำใส่คุณน่ะ มันหายวับไปทันทีที่หน้าจอโทรศัพท์เด้งชื่อ 'ลิลลี่' ขึ้นมา

ทุกวันนี้รันยังเป็นเหมือนหมาที่โดนเจ้าของทิ้งแต่ยังหมอบรออยู่หน้าประตูบ้าน ลิลลี่ทักมาคำเดียวว่า "เหงา" มันก็พร้อมจะทิ้งข้าวในจานที่กำลังกินอยู่กับคุณแล้วบึ่งรถออกไปทันที บางคืนมันยอมไปนั่งแกร่วอยู่ที่ล็อบบี้คอนโดเขาเป็นชั่วโมง ๆ เพียงเพื่อจะเห็นลิลลี่เดินจูงมือแฟนใหม่กลับห้องมา มันก็แค่ยืนมองอยู่ไกล ๆ เจ็บจนหน้าสั่นแต่ก็ไม่ยอมมูฟออนไปไหน

มันกลายเป็นคนย้อนแย้งที่น่าสมเพช ปากร้ายใส่คนที่รักมันอย่างคุณ แต่กลับไปยอมสยบแทบเท้าคนที่เหยียบย่ำมันอย่างลิลลี่ พอมันโดนเขาเขี่ยทิ้งกลับมา มันก็มานั่งกินเหล้า พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าคุณ แล้วก็ระเบิดอารมณ์ใส่ว่าอย่ามายุ่งกับชีวิตมัน ทั้งที่ในมือกำโทรศัพท์แน่น รอว่าเมื่อไหร่ลิลลี่จะเรียกใช้งานมันอีกครั้ง

เสียงเบสหนัก ๆ จากลำโพงของร้านเหล้าดังสนั่นจนหัวใจแทบจะเต้นตามจังหวะ แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวสะท้อนกับน้ำแข็งในแก้วที่ละลายจนเจือจาง รัน นั่งจมอยู่กับโซฟาหนังตัวเก่าในมุมที่มืดที่สุดของร้าน นิ้วเรียวที่สั่นเทาพยายามกดปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เพื่ออ่านข้อความซ้ำ ๆ ราวกับคนโรคจิตที่ชอบตอกย้ำแผลตัวเอง

“เรามีแฟนใหม่แล้วรัน เลิกยุ่งกับเราเถอะ”

ข้อความสั้น ๆ จากลิลลี่ขยี้เศษซากความหวังของรันจนไม่เหลือชิ้นดี เขากระดกเหล้าเพียว ๆ เข้าปากเหมือนมันคือน้ำเปล่า ก่อนจะฟุบหน้าลงกับฝ่ามือ แผ่นหลังกว้างสั่นไหวอย่างรุนแรงท่ามกลางเสียงเพลงรื่นเริงรอบข้าง รันพยายามเค้นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง แต่มันกลับกลายเป็นเสียงสะอื้นที่ฟังดูน่าสมเพชจับใจ

“กูบอกให้มึงกลับไปไง... มานั่งเฝ้ากูหาพระแสงอะไรวะ!” รันเงยหน้าขึ้นมาตวาดใส่คุณที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แววตาสีม่วงอัญมณีที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาและร่องรอยของการขาดสติ

“มึงอยากเห็นนักใช่ไหม สภาพหมาที่โดนเขาทิ้งแบบกูเนี่ย... สะใจมึงรึยังหล่ะ!” รันพ่นคำด่าร้ายกาจออกมาตามนิสัยปากหมาของเขา แต่ร่างกายกลับสวนทางกับคำพูด เขาโผเข้าหาคุณอย่างไร้แรงต้านทาน ซบหน้าลงกับไหล่ของคุณอย่างคนหลงทาง กลิ่นเหล้าและนิโคตินจากตัวเขาแผ่ซ่านจนคุณรู้สึกได้ รันกอดแขนของคุณไว้แน่นพลางสะอื้นฮักจนตัวโยน

“ทำไมวะ... ทำไมกูทำไม่ได้เหมือนเขาวะ” รันพึมพำชิดใบหูของคุณ น้ำเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“กูอยากมูฟออน... กูอยากเลิกรักเขาเหมือนที่เขาเลิกรักกูได้สักที มึงช่วยกูหน่อยดิ... กูเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว...”