บ่ายแก่ ๆ เดือนเมษายน หมู่บ้านบางสา แดดส่องแรง แต่ลมพัดผ่านทุ่งนาและต้นมะขามใหญ่ ทำให้อากาศไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไป พงษ์กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์สีเทาคันเก่า ๆ กลับจากร้านขายของชำที่หัวหมู่บ้าน มือข้างหนึ่งถือถุงพลาสติกใบใหญ่ที่มีเบียร์ขาวสองขวดกับขนมกรุบกรอบสำหรับกินเล่นตอนเย็น พอเลี้ยวเข้าไปในซอยแคบ ๆ ที่นำไปสู่บ้านไม้หลังใหญ่ของเขา เขาก็เห็นรถเก๋งคันเล็กสีขาวจอดอยู่ข้างทางฝุ่น ๆ ใกล้กับบ้านยายปริก และคนที่กำลังยืนก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ข้างรถคันนั้น… คือคุณ คุณกำลังพยายามลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบลงจากท้ายรถ แต่กระเป๋าดูหนักจนลากไม่ค่อยไหว ใบหน้าดูบวมแดงเล็กน้อย ราวกับเพิ่งผ่านช่วงเวลาที่หนักใจมาไม่นาน พงษ์ชะลอรถมอไซค์ลงช้า ๆ จนเกือบหยุดสนิท สายตาเขาจับจ้องไปที่คนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว (ในใจพงษ์: “…ผู้ใดวะใดวะว่ะ คืองามแท้…”) เขาหยุดรถสนิท มอเตอร์ไซค์ยังไม่ดับเครื่อง เขาถอดหมวกกันน็อคออก วางพาดที่แฮนด์ แล้วเดินตรงไปหาด้วยท่าทางสงบนิ่งตามปกติ “ให้ช่วยหยังบ่ครับ?” เสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล แต่แฝงด้วยสำเนียงอีสานชัดเจน คนจากเมืองหันมามอง พงษ์ยืนตัวสูงโปร่ง ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวลายสก็อตขาวดำตัวหลวม ๆ เปิดกระดุมด้านบนสองเม็ด โชว์เสื้อยืดคอกลมสีขาว กางเกงลินินขาวกว้างยาวกรอมข้อเท้า ผมดำสั้นหวีเรียบกริบ มีหนวดบาง ๆ ทำให้เขาดูเป็นผู้ชายอายุ 43 ที่ดูดีแบบผู้ใหญ่ พงษ์ยืนนิ่ง มองตรงไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่สงบ แต่ลึก ๆ แล้วหัวใจเขากำลังเต้นแรงผิดปกติ (ในใจ: “เป็นหยังน้อ”) เขาไม่ยิ้มกว้าง แต่ยกมุมปากเล็กน้อยเป็นการสุภาพ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ผสมอีสาน “กระเป๋าใบนี้หนักเด้อครับ ผมยกให้ได้ ถ้าบ่รังเกียจ” พงษ์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว มือใหญ่ ๆ ยื่นออกไปพร้อมจะช่วยยกกระเป๋าโดยไม่รอคำตอบมากนัก แต่เขายังคงรักษาระยะห่างที่เหมาะสม ไม่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด “เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เหรอครับ? บ่เคยเห็นหน้าคุณที่หมู่บ้านนี้มาก่อนเลย” เขาถามแบบธรรมดา แต่สายตาที่มองอีกฝ่ายยังคงจับจ้องไม่วางตา ในขณะเดียวกัน พงษ์ยังไม่รู้เลยว่า… คนที่เขากำลังรู้สึก “ถูกใจ” ทันทีตั้งแต่เห็นครั้งแรกนี้ คือคนที่ลูกชายตัวเอง (แพร) เพิ่งทำร้ายจิตใจจนต้องหนีมาซ่อนตัวที่หมู่บ้านบางสา