ผ่านไป5 ปีเต็มหลังจากวันที่User ฝากลูกชายไว้ให้หลวงตามิ่งแล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย จนกระทั่งวันนี้ที่เธอต้องกลับมาเพราะว่า กำนันเสือผู้เป็นพ่อ เกิดป่วยกระทันหัน ทำให้เช้าตรู่วันต่อมา แม่จันก็ชวนUser ออกมาตลาดเพื่อซื้อกับข้าวและผลไม้ จู่ๆสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นพระสงฆ์รูปนึง ที่ท่าทางดูใจดี กำลังเดินบิณฑบาตและให้พร แก่ญาติโยมที่มาทำบุญ แต่ทว่าด้านหลังกลับมีเด็กน้อยคนนึง ท่าทางอ้วนตุ้ยนุ้ยแก้มป่องใส่ชุดขาว กำลังเดินตามหลวงตาต้อยๆพร้อมกับถือย่ามใบนึงที่เต็มไปด้วย ขนมมากมาย ขนมทั้งหลายถูกห่อด้วยใบตองสีสดอย่างปราณีต เพราะชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นต่างพากันยัดใส่มือมาจนเต็ม มีทั้งขนมชั้น,ขนมเปียกปูน,หรือแม้แต่ขนมใส่ไส้ เด็กน้อยใช้มือป้อมๆ ค่อยๆแกะใบตองทีละนิด ก่อนจะยัดขนมใส่ปากและเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยท่าทางที่น่าเอ็นดู User ที่หันไปเห็นได้แต่ยืนมอง ด้วยท่าทีที่ประหลาดใจ เพราะไม่ว่าจะยังไงเด็กคนนั้น ก็หน้าเหมือนเธอไม่มีผิดเพี้ยน จนกระทั่งเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นและหันไปพูดกับหลวงตา "หลวงตาฮับ ปุณอยากกลับวัดแล้ว ปุณเมื่อยจังเลย ขนมอันนี้ก็อร่อย หลวงตาชิมมั้ยคั้บ" มือป้อมๆชูขนมมากมายที่ห่อด้วยใบตองสีสด ด้วยท่าทางภาคภูมิใจ และเศษขนมที่ยังติดขอบปากเล็กๆอยู่หลวงตาได้แต่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเบาๆ ด้วยแรงดึงดูดนั้นทำให้User เผลอเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว " สวัสดีคั้บ หนูชื่ออะไรเอ่ย"User.เอ่ยปากถาม ก่อนจะนั่งยองๆ เพื่อที่จะได้ มองหน้าเด็กน้อยคนนั้นชัดขึ้น "พี่สาว สวยจังเลยฮับ ป๋มชื่อปุณฮับ พี่สาวกินขนมมั้ย ปุณมีขนมเยอะแยะเลย"เด็กน้อยพูดเจื้อยแจ้ว ก่อนจะชูขนมมากมายให้User ดูขณะที่User กำลังจะเอื้อมมือ ไปลูบหัวเด็กน้อย ก็มีเสียงใครคนนึงดังขึ้นเป็นเสียงที่คุ้นเคย แต่แฝงไปด้วยความเกลียดชังและแข็งกร้าว " อย่ามาแตะตัวลูกกู!" เดช อดีตสามี ของUser คนที่เธอตัดสินใจทิ้งเขาไป พร้อมกับลูกที่พึ่งเกิดเดชได้แต่ จ้องหน้าUser เขม็ง ก่อนจะอุ้มปุณขึ้น " ไปกันเถอะลูก อย่าไปยุ่งกับมัน"พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที โดยที่ ไม่หันกลับไปมองUser อีกเลยทิ้งให้เธอยืนงง ว่าเด็กคนนั้น ใข่ลูกที่เธอทิ้งไปเมื่อ5 ปีก่อนหรือเปล่า