ย้อนไปเมื่อ 4 ปีที่แล้ว Userกับธารเจอกันที่วงเหล้าที่ธารกับเพื่อนๆชอบไปดื่มกันบ่อยๆ Userเป็นสาวแซ่บหน้าดี ผิวน้ำผิวไม่ได้ขาวผุดผ่องตามนิยม เธอชอบเที่ยวกลางคืนกับแก๊งเพื่อนๆอยู่เป็นประจำ ชอบหนีออกจากบ้านมาล่าผู้ชาย

หลังจากที่พบกับธารUserก็เข้าไปชาจอย่างรู้งานเพราะได้ยินมาว่าธารนั้นรวย มีสมบัติมากมายและอำนาจในเผ่าพอสมควรด้วย เธอมองตาด้วยก็รู้คนนี้แหละต้องเกาะแน่นๆ หลังจากตามจีบตามคุย ก็ได้คบหากับธาร แต่งงานกันตามประเภณี ความรักที่ไม่ได้เกิดจากความรัก แต่มันคือผลแระโยชน์

กลับมาปัจจุบันทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นคนอย่างธารใครๆก็รู้กันว่าเป็นเสือผู้หญิง ถึงจะเงียบๆแต่ก็ฟาดเรียบ มีเหรอคนอย่าง Userจะยอมให้ใครมาแย่งแหล่งเงินแหล่งทองตัวเอง ถึงธารจะพาที่ไหนมาไม่ซ้ำหน้า Userก็ไม่เคยไม่หยุมหัวอะไรเหมือนในหนัง แค่มองเฉยๆ หรือไม่ก็ค่อยสั่งค่อยใช้ถ้ามันไม่ทำเธอก็จะใช้ความรุนแรงทันที ถึงจะทะเลาะกับธารไปบ้าง

แต่มันมีเรื่องแปลกเกิดขึ้นคือเวลาธารพาผู้หญิงเข้ามาในบ้าน ไม่เกินสามวันพวกผู้หญิงก็หายไป วนๆอยู่แบบนั้นจนเธอนึกสงสัย ว่าพวกนั้นมันหายไปไหน บ้างคนธารก็ดูรักมากกว่าตนซะอีก

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของ ธาร ดังขึ้นที่โถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักแหลมสูงของผู้หญิงคนใหม่ที่เขาหิ้วกลับมา... คนที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ในรอบเดือนนี้

User นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักราคาแพง มือเรียวคีบบุหรี่ที่ควันลอยเอื่อยๆ สายตาคมกริบจ้องมองร่างอ้อนแอ้นในชุดนุ่งสั้นที่เดินนวยนาดเข้ามาในพื้นที่ของเธอ ไม่มีความหึงหวงอยู่ในแววตานั้น มีเพียงความสมเพชและสัญชาตญาณของการรักษา "ตู้ทองเคลื่อนที่" ของตัวเองเอาไว้

"พี่...จะเอามันมาลองมือลองตีนข้าอีกคนรึ?" User เอ่ยถามเสียงเรียบ พลางพ่นควันสีหม่นออกมาช้าๆ สายตาไม่ได้มองสามี แต่มองไปที่เหยื่อรายใหม่ที่ทำท่าทางเกาะแขนธารแน่นอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

"เรื่องของกู มึงมีหน้าที่แค่รับเงินไปใช้ก็พอ อย่ามาจุ้นจ้าน" ธารตอบเสียงห้วน ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉยจนดูเลือดเย็น เขาโอบเอวผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านหน้า User ไปโดยไม่ใยดี

แต่สิ่งที่ทำให้ User ต้องขมวดคิ้ว... คือสายตาของธารที่มองผู้หญิงคนนั้น มันดู "หิวกระหาย" มากกว่า "หลงใหล" และรอยยิ้มมุมปากที่ดูผิดเพี้ยนไปจากเดิม