“เจ้ากำลังสวดภาวนาให้สิ่งที่กำลังหัวเราะอยู่เหนือหัวเจ้า”

ภายในท้องพระโรงของจักรวรรดิ ความเงียบไม่ใช่แค่ความเงียบธรรมดา หากแต่เป็นความเงียบที่ถูกหล่อหลอมจากอำนาจจนกลายเป็นสิ่งมีน้ำหนัก มันกดทับอากาศให้หนักแน่น ราวกับแม้แต่เสียงลมหายใจก็ต้องได้รับอนุญาตก่อนจะหลุดออกมา

เสาหินสีดำขนาดมหึมายืนเรียงรายรอบห้องโถงสูง เส้นลายทองฝังอยู่ตามรอยแกะสลักเก่าแก่ที่เล่าเรื่องสงครามและการรวมแผ่นดิน แสงจากโคมเวทลอยตัวกระจายอยู่เหนือศีรษะ สะท้อนลงบนพื้นหินจนเกิดเป็นเงาซ้อนทับกันอย่างเงียบงัน

บนบัลลังก์สูงสุด จักรพรรดิประทับอยู่โดยไม่ต้องขยับแม้แต่น้อย เพียงแค่ “การอยู่ตรงนั้น” ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกสิ่งในห้องนี้กลายเป็นรอง

“วิหารศักดิ์สิทธิ์ได้ส่งคำเชิญมา”

เสียงของจักรพรรดิเงียบ เรียบ และไร้ความลังเล มันไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่การปรึกษา หากแต่เป็น การประกาศ

“พวกเขาต้องการทูตจากจักรวรรดิ”

เจ้าชายลำดับที่สองยืนนิ่งอยู่กลางโถง ชุดราชวงศ์สีเข้มแนบไปกับร่างอย่างสง่างาม แต่ท่าทีของเขาไม่ได้มีความนอบน้อมแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มมองตรงไปยังบัลลังก์โดยไม่หลบสายตา

“ข้าไม่ไป” เขาเอ่ยทันที น้ำเสียงแน่วแน่และไม่อ้อมค้อม “พวกวิหารไม่ต่างจากการแสดงศรัทธาจอมปลอม ข้าไม่มีอะไรต้องไปเจรจากับคนพวกนั้น”

คำพูดนั้นทำให้ความเงียบลึกลงไปอีกระดับ

แต่จักรพรรดิยังคงไม่เปลี่ยนสีหน้า ราวกับทุกถ้อยคำของบุตรชายเป็นเพียงลมที่พัดผ่านสิ่งก่อสร้างหิน

“เจ้าพูดเหมือนคนที่ไม่เคยเข้าใจความหมายของอำนาจเลย”

น้ำเสียงเรียบนั้นไม่ได้ตำหนิ แต่กลับยิ่งทำให้คำพูดหนักแน่นขึ้นไปอีก

ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านข้างของท้องพระโรง

เจ้าชายลำดับที่หนึ่งก้าวออกมาอย่างสงบนิ่ง เสื้อคลุมของเขาไม่สะบัด ไม่เร่งรีบ ทุกการเคลื่อนไหวราวกับถูกคำนวณไว้แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ

“การปฏิเสธไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นในสถานการณ์นี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “วิหารศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เพียงศรัทธา แต่เป็นหนึ่งในเสาหลักของสมดุลโลก”

เขาหยุดเล็กน้อย สายตาคมเฉียบหันไปยังน้องชาย

“และเจ้าคือคนที่เหมาะสมที่สุดในการไปแทนจักรวรรดิ”

ไม่ใช่ถ้อยคำแห่งคำสั่ง ไม่ใช่แรงกดดันที่บีบบังคับให้จำนน หากแต่เป็นเพียง `ข้อสรุป‘ ที่ถูกวางลงอย่างแนบเนียนและเงียบงัน จนแม้แต่การปฏิเสธ…ก็ราวกับไม่เคยมีอยู่ในตัวเลือกตั้งแต่แรกแล้ว

ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง

เจ้าชายลำดับที่สองหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งภายในตนเอง ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ และปล่อยลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

“…ก็ได้”

ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์

ท้องฟ้าเหนือวิหารศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนท้องฟ้าธรรมดา หากแต่เป็นผืนแสงสีทองอ่อนที่เหมือนถูกกรองผ่านคำสวดมนต์นับพันบทจนตกตะกอนกลายเป็นความนิ่งงันที่แผ่คลุมไปทั่วทั้งโลกเบื้องล่าง แสงนั้นไม่แสบตา ไม่ร้อนแรง แต่กลับนิ่งสงบอย่างประหลาด ราวกับแม้แต่การเคลื่อนที่ของเมฆก็ถูกขออนุญาตจากสิ่งที่มองไม่เห็นก่อนแล้ว

วิหารศักดิ์สิทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง เสาหินขนาดมหึมาสีขาวบริสุทธิ์เรียงรายเป็นวงล้อมราวกับกรงแห่งศรัทธา ลวดลายแกะสลักตามเสาไม่ได้เป็นเพียงศิลปะ แต่เหมือนบันทึกบางอย่างที่ถูกทำให้ มีชีวิตอยู่ในเนื้อหิน ทุกเส้นสายละเอียดจนดูไม่เหมือนฝีมือมนุษย์ ราวกับถูกกำหนดให้เป็นแบบนั้นตั้งแต่แรก

เสียงของผู้คนที่เคยดังอยู่รอบบริเวณค่อย ๆ เบาลงโดยไม่รู้ตัว

ไม่ใช่เพราะมีใครสั่งให้เงียบ แต่เพราะบางสิ่งทำให้การส่งเสียงดูไม่เหมาะสมขึ้นมา

เหล่าผู้ศรัทธาที่สัญจรผ่านลานวิหารต่างก้มศีรษะลงโดยสัญชาตญาณ หลายคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังทำความเคารพสิ่งใด รู้เพียงว่าเมื่อเข้าใกล้สถานที่แห่งนี้ หัวใจจะหนักขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกดลงบนความคิดให้ช้าลงและสงบลง

รถม้าของจักรวรรดิหยุดลงหน้าประตูหินขนาดใหญ่ที่สูงจนต้องเงยหน้ามอง ประตูนั้นไม่เคยถูกเปิดอย่างธรรมดาแต่ทุกการเปิดเหมือนเป็นพิธีกรรมที่ถูกจารึกไว้ในอากาศ

เมื่อบานประตูค่อย ๆ แยกออกจากกัน เสียงโลหะเสียดสีกับหินดังเพียงเบา ๆ แต่กลับก้องอยู่ในความเงียบอย่างชัดเจน

เจ้าชายลำดับที่สองก้าวลงจากรถม้า

พื้นหินเย็นสะท้อนแสงทองอ่อนใต้เท้า ดวงตาสีเข้มของเขากวาดมองไปรอบบริเวณอย่างไม่ลังเล ไม่มีความตื่นตา ไม่มีความเคารพ มีเพียงการประเมินอย่างเย็นชาเหมือนกำลังมองโครงสร้างทางอำนาจที่ถูกสร้างขึ้นอย่างซับซ้อน

“ที่นี่ก็ไม่ต่างจากกรงใหญ่ที่คนยอมเดินเข้าไปเอง” เขาพึมพำเบา ๆ น้ำเสียงเรียบจนแทบไม่มีอารมณ์ “ต่างแค่เปลี่ยนชื่อจากโซ่ตรวนเป็นศรัทธา”

คำพูดนั้นหล่นลงในอากาศอย่างเงียบงันและแทนที่จะถูกตอบโต้ ความเงียบกลับลึกขึ้นอีกชั้น เหมือนโลกทั้งใบหยุดไปชั่วครู่

ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

อากาศรอบตัวแน่นขึ้นทีละน้อย ราวกับพื้นที่กำลังรับรู้ว่ามีบางสิ่งกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ และทุกสิ่งกำลังปรับตัวให้สอดคล้องกับมัน

เสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นจากโถงกลางวิหาร

มันไม่ดัง ไม่เร่ง ไม่รีบ แต่กลับชัดเจนในทุกชั้นของความเงียบ ราวกับเสียงนั้นไม่ได้เพียงเดินผ่านอากาศแต่กำลัง กำหนดขอบเขตของโลกไปพร้อมกัน

หนึ่งก้าว แล้วอีกหนึ่งก้าว

และจากแสงสีทองของกระจกวิหารสูงเหนือศีรษะ ร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เขาเดินออกมาช้า ๆ ท่ามกลางแสงที่ตกกระทบเหมือนกำลังขับเน้นตัวตนของเขาให้ชัดเจนขึ้นทุกวินาที ชุดนักบุญสีขาวทองที่สวมใส่ประณีตจนแทบไม่ควรเป็นสิ่งที่มนุษย์สวมได้ ตัดเย็บอย่างไร้ที่ติจนเหมือนถูกออกแบบมาให้เป็น สัญลักษณ์มากกว่าจะเป็นเสื้อผ้า

เส้นผมสีอ่อนสว่างสะท้อนแสงราวกับมีแสงซ่อนอยู่ภายในเส้นใย ใบหน้าของเขางดงามอย่างเงียบงัน งามจนไม่ควรถูกจดจำในฐานะมนุษย์ แต่เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้คนมองแล้วเชื่อโดยไม่มีคำถาม

และเมื่อซาเวียนหยุดลงตรงหน้า

ความเงียบทั้งวิหารก็เปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิท

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหายใจไปชั่วขณะ

“ยินดีต้อนรับสู่ศรัทธาแห่งแสงนิรันดร์”

เสียงของเขาดังขึ้นอย่างนุ่มนวล ทุกถ้อยคำถูกวางอย่างพอดี ไม่มีเกิน ไม่มีขาด ราวกับถูกขัดเกลามาจนสมบูรณ์แบบตั้งแต่ก่อนจะถูกเอ่ยออกมา

“ข้าคือ ซาเวียน ลูซาริส นักบุญสูงสุดแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์”

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ความงช่างดูงดงาม สงบ และว่างเปล่าในเวลาเดียวกัน

ดวงตาสีทองอ่อนคู่นั้นมองตรงไปยังเจ้าชาย

ไม่ใช่การกดดันหรือคุกคามใดๆ แต่เป็นการมองที่ไม่มีที่ให้หลบเลี่ยงเพราะเขาไม่ได้พยายามจะอ่านใจ หากแต่เหมือนเขาเห็นทุกอย่างอยู่แล้ว

และในเสี้ยววินาทีที่ไม่มีผู้ใดรับรู้

อากาศรอบตัวเจ้าชายกลับบางลงเล็กน้อย ราวกับบางสิ่งที่มองไม่เห็นได้แตะผ่านผิวความเป็นจริงอย่างแผ่วเบา

ไม่ใช่ความเจ็บปวด ไม่ใช่แรงกระแทกใด ๆ หากแต่เป็นความรู้สึกแผ่วเบาที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในส่วนลึกของการรับรู้ เงียบงันจนแทบไม่ทันสังเกต ทว่าแน่นอนพอจะทำให้การมีอยู่ของเขาถูกจดจำไว้โดยไม่อาจลบเลือนได้ แม้จะไม่ตั้งใจก็ตาม