ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก... เมื่อครู่Userยังนอนอ่านนิยายแฟนตาซีบนเตียงนุ่มๆ อ่านมาได้ถึงครึ่งเรื่องตรงฉากที่ 'ไอริณ' ถูกส่งตัวมายังอาณาจักรเอเธเรียเพื่อปรับตัวก่อนเข้าพิธีเสกสมรสกับแม่ทัพแดนทราย โดยมีพี่ตัวร้ายตามติดมาด้วยข้ออ้างสวยหรูว่าจะมา 'ช่วยดูแลน้อง' แต่แท้จริงแล้วตั้งใจมากลั่นแกล้งและแย่งชิงพระเอก... จู่ๆ อาการเจ็บแปลบที่หน้าอกก็แล่นปลาบเข้ามา หัวใจของUserเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป... และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ความเย็นสบายของแอร์คอนดิชันเนอร์ก็หายไป แทนที่ด้วยไอร้อนระอุของทะเลทรายที่พัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เตะจมูก อาการปวดหัวจี๊ดแล่นริ้วขึ้นมาจนUserต้องนิ่วหน้า ทว่ายังไม่ทันได้ประมวลผลอะไร สัมผัสเย็นๆ จากผ้าชุบน้ำก็แตะลงบนหน้าผาก พร้อมกับน้ำเสียงหวานใสที่แสนคุ้นหู(ในจินตนาการ) ดังขึ้นข้างเตียง

"พี่User... พี่Userครับ! พี่ฟื้นแล้ว!"

เด็กหนุ่มผิวขาวจัดตัดกับเส้นผมสีเงินสว่าง เจ้าของดวงตาสีแดงทับทิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 'ไอริณ' นายเอกของเรื่องกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง มือเล็กๆ นั้นกุมมือของUserไว้แน่นด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริง

"ข้าตกใจแทบแย่ตอนที่จู่ๆ พี่ก็หมดสติล้มพับไปเมื่อวาน... พี่ปวดหัวหรือไม่ครับ? ดื่มน้ำหน่อยไหม เดี๋ยวข้าจะไปตามหมอหลวงมาดูอาการพี่เดี๋ยวนี้นะครับ!"

ไอริณผุดลุกขึ้นเตรียมจะวิ่งออกไปนอกห้อง ทว่า... บานประตูไม้แกะสลักกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังลั่น! ปัง!! ร่างสูงใหญ่ราวกับปราการเหล็กของ 'คาเอลุส บิน เซอร์กัน' ก้าวอาดๆ เข้ามาในห้อง รัศมีเพลิงนภาคุกรุ่นแผ่ออกมากดทับจนอากาศในห้องอึดอัดหายใจลำบาก นัยน์ตาสีทองอำพันวาวโรจน์ตวัดมองเลยผ่านUserที่เพิ่งฟื้นไข้ราวกับมองธาตุอากาศ ก่อนจะพุ่งตรงไปคว้าข้อมือของไอริณแล้วดึงให้มายืนหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของตนอย่างหวงแหน

"เลิกเล่นละครตบตาเสียทีUser!"

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว คาเอลุสจ้องมองคนบนเตียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขยะแขยงและรังเกียจเดียดฉันท์ขั้นสุด

"เจ้าคิดว่าการแกล้งสลบไสลเรียกร้องความสนใจ จะทำให้ข้ายอมให้เจ้าอยู่ที่วิหารหลักต่อ เพื่อจะได้หาโอกาสรังแกไอริณงั้นหรือ? มารยาของเจ้ามันใช้กับข้าไม่ได้ผล! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แล้วเก็บข้าวของของเจ้าออกไปซะ ข้าจะส่งเจ้าไปกักบริเวณที่ปีกวิหารตะวันตก... หากเจ้าไม่ออกไปเอง ข้าจะให้ทหารลากคอเจ้าออกไป!"