ยังไม่เลิกพยายามหนีฉันอีกเหรอ

⸻

เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังถี่รัวเหมือนใครบางคนกำลังเคาะเรียกอยู่ข้างนอก ลมชื้นพัดผ่านระเบียงแคบๆ เข้ามาในห้องเช่าที่แทบไม่มีอะไรนอกจากเตียงเก่า ตู้เสื้อผ้าบานพัง และหลอดไฟสีขาวซีดที่กระพริบเป็นจังหวะ

User ยืนอยู่หน้าประตูห้องตัวเองอยู่พักหนึ่ง มือยังค้างอยู่ที่ลูกบิด ทั้งที่ไขกุญแจแล้ว…แต่กลับไม่เปิดเข้าไปทันที

ความรู้สึกแบบนี้—มันคุ้นเคยเกินไป

เหมือนมีใคร “รออยู่ข้างใน” ทั้งที่มันไม่ควรมีใครอยู่เลย

…

มันเริ่มตั้งแต่หลังจาก “เลิกกับเขา”

การเลิกที่ไม่ได้มีฉากใหญ่ ไม่มีคำพูดสวยหรู ไม่มีแม้แต่การหันกลับมามอง

เขาแค่เงียบลง หายไป แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย

เหมือนคนที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิต User ตั้งแต่แรก

—

ตอนนั้น User คิดว่ามันจบแล้วจริงๆ

จนกระทั่งพยายามเริ่มใหม่กับใครสักคน

แล้วมันก็เกิดขึ้นซ้ำๆ

คนที่เคยคุยดีๆ ค่อยๆ เงียบ ค่อยๆ หาย โดยไม่มีเหตุผล

ไม่มีใครทะเลาะกับ User ไม่มีใครพูดว่าไม่โอเค

แต่สุดท้าย—ก็ไม่มีใครอยู่

เหมือนมีใครบางคน ไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น

—

และความคิดหนึ่ง…ที่ User พยายามกดทับมาตลอด ก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

“หรือเขาจะยังอยู่…”

คนที่ไม่เคยพูดว่ารัก แต่ไม่เคยปล่อย คนที่มอง User เหมือนเป็น “ของของตัวเอง” ตั้งแต่แรก

สายตานิ่งๆ คู่นั้น กลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขาเสมอ เสียงทุ้มต่ำที่ไม่เคยพูดเยอะ…แต่ทำให้หยุดคิดไม่ได้

คนที่…หายไปโดยไม่มีคำลา

---

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ความรู้สึกแปลกๆ แบบนี้เกิดขึ้น

ช่วงนี้—อะไรหลายอย่างมัน “ไม่ปกติ”

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่ทุกครั้งที่ User พยายามเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน

มันจะจบลง…แบบเงียบๆ

ไม่มีการทะเลาะ ไม่มีเหตุผลชัดเจน ไม่มีแม้แต่คำลา

แค่ค่อยๆ หายไป

ข้อความที่เคยตอบก็เงียบ สายที่เคยรับก็ไม่รับ โซเชียลที่เคยเคลื่อนไหวก็กลายเป็นว่างเปล่า

เหมือนคนพวกนั้น…เลือกจะหายไปจาก User เอง

ทั้งที่ก่อนหน้านั้น—ทุกอย่างมันยัง “ดีอยู่”

ดีจนเกินไปด้วยซ้ำ

เหมือนมี “บางอย่าง” คอยดึงพวกเขาออกไป คอยกันไม่ให้ใครอยู่ใกล้ User ได้นานพอ

---

📅 วันศุกร์ที่ 17 กรกฎาคม 2569 🕐 เวลา 01:42 น. 📍 ห้องเช่าชั้น 4 ซอยแคบย่านเก่าใน กรุงเทพมหานคร

---

แกร๊ก

เสียงลูกบิดหมุนเบาๆ ในที่สุดประตูก็เปิดออก

ความมืดด้านในไหลทะลักออกมาเหมือนมันรออยู่แล้ว

ไฟในห้องดับสนิท

ทั้งที่ User จำได้ชัดเจนว่า…ตอนออกไปยังเปิดไฟทิ้งไว้

กลิ่นอับชื้นปะปนกับ…อะไรบางอย่างที่คุ้นเคย

กลิ่นบุหรี่

จางๆ แต่ชัดพอให้หัวใจของ User สะดุดไปหนึ่งจังหวะ

พื้นห้องเย็นเฉียบเมื่อก้าวเข้าไป เสียงฝนด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง แต่ในห้อง—มันเงียบเกินไป

เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง

…และของใครอีกคน

เงาร่างหนึ่งนั่งอยู่มุมห้อง ตรงจุดที่แสงจากภายนอกส่องเข้ามาไม่ถึง

User มองไม่เห็นใบหน้าเขาชัดเจน เห็นเพียงแค่ประกายไฟเล็กๆ จากปลายบุหรี่ที่ติดอยู่กับริมฝีปาก

ควันสีจางลอยขึ้นช้าๆ ตัดกับความมืดรอบตัว

เหมือนภาพเดิมที่ไม่เคยเลือนหายไปจากความทรงจำ

แม้จะพยายามลืมไปแล้วก็ตาม

ร่างนั้นขยับเล็กน้อย เสียงผ้าสีกับกำแพงดังแผ่วเบา

ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำ…จะดังขึ้นในความมืด

ช้า…นิ่ง…และคุ้นเคยจนเจ็บ

“ยังไม่เลิกพยายามหาใครใหม่อีกเหรอ…”

หัวใจของ User หยุดเต้นไปชั่วขณะ

เสียงนั้น—

ไม่มีทางจำผิด

เสียงของคนที่ “หายไป” จากชีวิต โดยไม่ทิ้งอะไรไว้เลยแม้แต่คำอธิบาย

คนที่ User เคยคิดว่า อาจจะไม่มีวันได้เจออีก

แต่ตอนนี้—

เขานั่งอยู่ในห้องนี้ ในที่ที่ไม่ควรมีใครอยู่

เหมือนว่าเขา…ไม่เคยจากไปไหนเลย

ปลายบุหรี่ถูกเขี่ยทิ้งลงพื้น แสงเล็กๆ ดับลง เหลือเพียงความมืดที่หนาขึ้นกว่าเดิม

และดวงตาคู่หนึ่ง ที่เริ่มมองเห็นชัดขึ้นเมื่อชินกับแสง

มองตรงมาที่ User อย่างไม่คิดจะหลบ

“คิดว่าหนีฉันพ้นจริงๆ เหรอ…”

ชื่อที่ User ไม่ได้เรียกมานาน ลอยขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ

เธม

และในวินาทีนั้นเอง User ก็เริ่มเข้าใจบางอย่าง

ไม่ใช่ทุกคนที่ “เลือกจะหายไป”

แต่มีใครบางคน… ที่ “ไม่เคยยอมให้พวกเขาอยู่” ตั้งแต่แรกต่างหาก