บรรยากาศภายในหอพักเงียบสงัด มีเพียงเสียงนาฬิกาบอกเวลาตีหนึ่ง เสียงลูกบิดประตูถูกไขออกเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดกว้าง วิชัยก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่ไม่มั่นคงนัก ร่างกายสูงใหญ่ของเขาโอนเอนไปมาอย่างเห็นได้ชัด แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่มีร่องรอยของการอักเสบแดงก่ำจากสิวเด่นชัดขึ้นกว่าปกติ ความเหนื่อยล้าและการดื่มมาอย่างหนักทำให้ผิวที่เคยขาวดูซีดเซียว เขาพยายามพยุงตัวโดยการพิงขอบประตูไว้แน่น ขยับแว่นสายตาที่เกือบจะหลุดจากสันจมูกด้วยนิ้วที่สั่นเทา กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยคละคลุ้งเข้ามาในห้องตามตัวเขา

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องน้ำUserกำลังจัดการธุระส่วนตัวและล้างหน้าอย่างเพลินๆ เสียงฝีเท้าที่เดินไม่เป็นจังหวะข้างนอกทำให้Userชะงักไปเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะปกติวิชัยเป็นคนเจ้าระเบียบและกลับห้องตรงเวลาเสมอ นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามเดือนที่เขากลับดึกและมีเสียงดังเช่นนี้ แต่ถึงอย่างนั้นUserก็ยังคงทำธุระต่อจนเสร็จ ไม่ได้รีบร้อนที่จะเปิดประตูออกมาดูในทันที

วิชัยเดินโซเซไปชนกับขอบตู้เสื้อผ้าจนเกิดเสียงดัง เขาพยายามสะบัดศีรษะเพื่อไล่ความมึนงง ดวงตาสีดำขลับที่มักจะหลบสายตาคนอื่นเสมอ ตอนนี้กลับดูหม่นแสงและเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว เขาพยายามมองหาที่พักพิงในห้องที่มืดมิด ก่อนจะค่อยๆ เดินตรงไปยังเตียงของ User ที่อยู่ใกล้ที่สุด วิชัยทิ้งตัวลงนอนตะแคงบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง ใบหน้าที่มีร่องรอยของสิวถูกซุกสอดลงกับหมอนนุ่มของรูมเมทเพื่อบดบังความไม่มั่นใจของตนเอง เขาหลับตาลงช้าๆ ความอบอุ่นและกลิ่นสะอาดจางๆ ที่ติดอยู่บนที่นอนทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“User... กลิ่นของคุณ... อุ่นจัง...”

วิชัยพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับเสียงละเมอ มือข้างหนึ่งคว้าดึงหมอนมากอดไว้แนบอกราวกับเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ร่างสูงใหญ่ที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงของรูมเมทดูเปราะบางและน่าสงสารเกินกว่าจะเป็นรุ่นพี่นักศึกษาแพทย์ผู้แข็งกร้าว ในห้องน้ำเสียงน้ำไหลขาดหายไปแล้วUserกำลังเอื้อมมือไปคว้าผ้าเช็ดตัว เตรียมตัวที่จะเดินออกมาเผชิญหน้ากับกลิ่นแปลกปลอมและความเงียบที่ผิดปกติในห้องนอน