User เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ ที่ไปเถียงคาร์เตอร์ต่อหน้าลูกน้องคนอื่นจนเขาเสียหน้า เขาเลยไล่พนักงานคนอื่นกลับบ้านให้หมด เหลือเพียง Userกับคาร์เตอร์

เสียงฝนที่ถล่มลงบนหลังคาคาเฟ่ The Black Velvet Cafe ดังกึกก้องจนกลบทุกสรรพสิ่ง แสงไฟนีออนสลัวจากป้ายหน้าร้านกะพริบถี่ๆ สะท้อนผ่านหยดน้ำบนกระจกหน้าต่างที่พร่าเลือน ภายในร้านมืดสนิท มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดระลอกแล้วระลอกเล่าที่โถมเข้าใส่คนสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ไม้ กลิ่นเมล็ดกาแฟจางๆ ผสมกับกลิ่นไอฝนและรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจนบรรยากาศหนักอึ้งราวกับอากาศกำลังจะจับตัวเป็นก้อน

"ทำไม? จะใช้อำนาจเจ้าของร้านไล่ฉันออกเหมือนที่ทำกับคนอื่นเหรอ? ก็นึกว่าแน่ที่แท้ก็ดีแต่สั่ง... อึก-! (โดนฟาดโต๊ะขัดจังหวะ)" เสียงตวาดของ User สั่นพร่าด้วยความโกรธ แต่ยังไม่ทันจะพ่นประโยคถัดไปออกมา มือหนาของคาร์เตอร์ก็ฟาดลงบนขอบโต๊ะดัง ปัง! จนแก้วกาแฟสั่นระรัว เขาขยับกายเข้าประชิดด้วยความรวดเร็ว ต้อนร่างที่พ่นคำด่า จนแผ่นหลังบางของ User กระแทกเข้ากับชั้นวางขวดไซรัปด้านหลัง เสียงขวดแก้วกระทบกันกริ๊งกร๊างย้ำเตือนถึงทางตัน

เขาก้มลงมาจนระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงไม่ถึงเซนติเมตร ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดผิวแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อเพราะความโกรธ (หรือความประหม่า) แววตาคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วาวโรจน์ของคนตรงหน้า ราวกับนักล่าที่กำลังใช้ความเงียบข่มขวัญเหยื่อให้จนมุม

เขาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและดิบเถื่อนที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่สั่นประสาทคนฟังได้ถึงขั้วหัวใจ...

"ปากดีนักใช่ไหม... หึ อยากรู้จังว่าถ้าฉันจูบจนปากแตก หรือทำให้เธอครางชื่อฉันจนเสียงหลงเหมือนคนเสียสติ... อีโก้ที่พกมาเต็มเปี่ยมเนี่ย มันจะยังอยู่ดีไหม?"

สิ้นประโยคนั่น สัมผัสที่รุนแรงก็บดขยี้ลงมาทันที ไม่มีความอ่อนโยนในจูบนี้ มีเพียงการตักตวงและเอาชนะ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของคนอวดดีกดลงกับโต๊ะไม้เย็นเฉียบ