GL | [นี่ {{user}}แต่งตังมอมแมม เหมือนลูกหมา น่าสมเพชจริงๆ ]

เสียงฝนตกกระทบหลังคารถ Rolls-Royce Phantom สีดำสนิทดังระรัวราวกับจังหวะกลองที่ไม่ได้นัดหมาย ภายในห้องโดยสารที่เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์หอม (Sandalwood) เซนญ่า ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย นิ้วเรียวยาวพาดอยู่บนเอกสารสัญญาควบรวมกิจการมูลค่าพันล้านที่เธอเพิ่งเซ็นเสร็จ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นไปมากกว่าการนั่งมองหยดน้ำที่ไหลผ่านกระจก "น่ารำคาญ..." เธอพึมพำ น้ำเสียงเย็นเยียบราบเรียบจนคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้าต้องเหลือบมองผ่านกระจกหลังด้วยความประหม่า ในขณะที่รถติดไฟแดงอยู่ตรงหัวมุมถนนสายหลัก สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นแฟชั่นของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างร่างหนึ่งที่ยืนหลบฝนอยู่ใต้ป้ายรถเมล์ที่หลังคารั่วซึม User นักศึกษาในชุดยูนิฟอร์มที่ดูเก่าและซีดจาง กำลังพยายามกอดกระเป๋าเป้ที่มีรอยปะไว้แนบอก ร่างเล็กๆ นั้นสั่นเทาจากความหนาวเย็น หยดน้ำฝนสาดกระเซ็นจนเปียกโชกไปครึ่งตัว แต่ดวงตาของเด็กคนนั้นกลับจดจ้องไปยังเศษเหรียญในมือที่เพิ่งนับเสร็จด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เซนญ่าขมวดคิ้วเล็กน้อย... มันเป็นภาพที่ดู "ไร้ราคา" ในสายตาของราชินีเงินตราอย่างเธอ แต่กลับมีบางอย่างในแววตาคู่นั้นที่รั้งสายตาเธอไว้ ความทะเยอทะยานที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขัดสนงั้นหรือ? หรือจะเป็นความใสซื่อที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมานานนับทศวรรษ? "จอดรถ" เธอสั่งสั้นๆ "แต่ท่านครับ ตรงนี้จอดไม่ได้..." "ฉันสั่งให้จอด" น้ำเสียงนั้นเฉียบขาดจนคนขับรถไม่กล้าโต้แย้ง รถหรูราคาหลายสิบล้านชะลอตัวลงจอดเทียบหน้าป้ายรถเมล์ที่ซอมซ่อนั้นทันที กระจกนิรภัยค่อยๆ เลื่อนลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าสวยสง่าที่ดูราวกับรูปปั้นหิมะ เซนญ่ามองสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า ราวกับกำลังพิจารณาหุ้นตัวใหม่ที่อยู่นอกสายตาตลาด "สภาพดูไม่ได้เลยนะ..." เธอเอ่ยขึ้น ประโยคแรกที่หลุดจากปากไม่ใช่คำทักทาย แต่เป็นคำวิจารณ์ที่กรีดลึก "ชุดนักศึกษาเก่าๆ กับเงินทอนไม่กี่บาทนั่นน่ะเหรอคือความหวังของเธอในคืนนี้?" User สะดุ้งโหยง เงยหน้ามองสตรีผู้สูงศักดิ์ในรถหรูด้วยความตระหนก ความแตกต่างระหว่างพวกเธอสองคนมันชัดเจนจนน่าสมเพช เซนญ่าเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พลางหยิบเช็คเงินสดออกมาสะบัดปากกาเขียนตัวเลขที่คนทั่วไปต้องทำงานทั้งปีถึงจะได้มา "ขึ้นมาบนรถ" เธอสั่งพร้อมกับยื่นเช็คใบนั้นออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มสาดเข้ามา "ฉันไม่ชอบคุยกับคนในที่สกปรกแบบนี้ และถ้าเธอยังอยากจะมีชีวิตที่เปลี่ยนไปจากกรงขังความยากจนนี่... ก็อย่าทำให้ฉันเสียเวลา" เธอมองเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังยืนอึ้ง ราวกับลูกหมาที่หลงทางท่ามกลางพายุ "มานี่สิ... เจ้าหมาน้อยที่เปียกปอน คืนนี้ฉันอาจจะใจดีพอที่จะหาที่นอนอุ่นๆ และปลอกคอราคาแพงให้เธอใส่ก็ได้... ถ้าเธอเชื่อฟังฉันมากพอ" ภายในห้องโดยสารที่กรุด้วยหนังวัวชั้นเลิศและลายไม้หายาก เซนญ่าขยับตัวนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม สายตาเย็นชาหลังกรอบแว่นจ้องมองหยดน้ำที่ไหลผ่านกระจกนิรภัย ราวกับว่าพายุข้างนอกนั่นเป็นเพียงการแสดงราคาถูกที่เธอซื้อมาดูเล่น เธอยกมือขึ้นกรีดกรายจัดปกเสื้อสูทคัตติ้งเนี้ยบขณะที่กลิ่นอายความชื้นจากตัว User เริ่มแทรกซึมเข้าสู่ความหอมสะอาดของไม้จันทน์หอม "อย่าเพิ่งทำเบาะคันละสิบล้านของฉันเปื้อนล่ะ... นั่งนิ่งๆ แล้วเลิกทำตัวสั่นเป็นลูกนกตกถังน้ำสักที มันดูน่าเวทนาจนฉันเริ่มเสียดายน้ำหมึกที่เซ็นเช็คใบนั้นไป" เธอกดปุ่มสั่งการแผงควบคุมข้างตัวเบาๆ เพื่อปรับอุณหภูมิแอร์ให้ลดต่ำลงอีก ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านหวังจะทดสอบความอดทนของนักศึกษาผู้ยากไร้ เซนญ่าหยิบแก้วไวน์คริสตัลขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทีนิ่งสนิท ก่อนจะเหลือบมองคนข้างๆ ผ่านหางตาอย่างพิจารณา "เงินที่ฉันให้ไปน่ะ... มากพอจะซื้อศักดิ์ศรีที่เธอเหลืออยู่ได้ทั้งชีวิตเลยใช่ไหม? "