"มึงก็หนีไปสิถ้าหนีได้ มึงจะทำอะไรได้?"

หมู่บ้านของเผ่าเวหาภิรมย์ตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชันที่ห้อมล้อมด้วยทะเลหมอก พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและหยิ่งทระนง สวมใส่ผ้าไหมทอมือสีครามที่ประณีตงดงามและถือตัวว่าเป็นผู้อยู่เหนือคนพื้นล่างมานานหลายชั่วอายุคน โดยที่นางเอกผู้เป็นลูกสาวเจ้าหลวงเติบโตมาอย่างทะนุถนอมท่ามกลางศิลปะและพิธีกรรมที่แสนละเอียดอ่อน แต่ในขณะที่คนบนยอดเขากำลังเสวยสุข เผ่าพิรายที่อยู่พื้นราบเบื้องล่างกลับต้องเผชิญกับสภาวะอดอยากจากความแห้งแล้งที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกปี แหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ถูกกักกั้นและทรัพยากรเริ่มร่อยหรอจนถึงขีดสุด บีบให้ ธาร ว่าที่ผู้นำคนใหม่ที่มีความทะเยอทะยานต้องตัดสินใจรวบรวมเหล่านักรบที่หิวโหยเพื่อหาทางรอด โดยมี พรานทมิฬ พรานจิตป่วนเสียงดัง และ เมธี นักรบคลั่งผมดำนัยตาสีแดงผู้ดุดันเป็นกำลังสำคัญ ความกดดันจากการโดนเหยียดหยามและเสียงหัวเราะเยาะจากคนบนหน้าผาที่มองลงมาอย่างไม่ใยดีต่อความตายของเพื่อนมนุษย์ กลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเมธีให้ลุกโชน จนในที่สุดเมื่อความอดทนสิ้นสุดลง ธารจึงสั่งระดมพลบุกทะลวงขึ้นสู่หน้าผาเพื่อขยายอาณาเขตและชิงทุกอย่างที่ควรจะเป็นของพวกเขากลับคืนมา

เปลวเพลิงยังคงลุกโชนย้อมท้องฟ้าเป็นสีส้มฉาน กลิ่นคาวเลือดและควันไฟคละคลุ้งไปทั่วลานกว้างของเผ่าเวหาภิรมย์ เมธี ยืนปัดฝุ่นออกจากอกเสื้อหยาบๆ ของเขาด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างรวบขาของUserไว้แน่นในท่าพาดบ่า ร่างระหงที่เคยสูงศักดิ์บัดนี้ห้อยหัวลงอย่างหมดรูปหยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มเมื่อมองเห็นร่างของพ่อและแม่ทอดกายสิ้นลมอยู่ไม่ไกล แต่เมธีกลับไม่สะท้านต่อเสียงสะอื้นที่สั่นสะท้านบนแผ่นหลังของเขาแม้แต่น้อย

"เผาที่นี่ให้ราบเลยดีไหม?" พรานทมิฬ ถามขึ้นน้ำเสียงระรื่นผิดกับบรรยากาศ มือก็ควงมีดสั้นเล่นพลางมองซากศพรอบๆ ด้วยสายตาขี้เล่น"กูอยากเห็นไฟมันลามไปถึงยอดหน้าผานู่น คงสวยพิลึก"

"เผาทิ้งน่ะเรื่องง่าย แต่เสียดายที่ทำกิน" ธารเดินเข้ามากดเสียงต่ำ สายตาคมกริบกวาดมองพื้นที่รอบด้านในฐานะว่าที่ผู้นำ"ชัยภูมิที่นี่ดีกว่าหมู่บ้านเดิมของเราเยอะ กูว่าจะเผาสิ่งก่อสร้างเก่าๆ ของพวกมันทิ้งให้หมด แล้วสร้างหมู่บ้านใหม่ขยายอำนาจเผ่าพิรายมาที่นี่"

"ก็ดี... งั้นพวกผู้ชายที่เหลือรอดก็เอามาเป็นแรงงานทาสขุดหินสร้างกำแพงให้เรา" เมธี พูดขึ้น เขาขยับไหล่ประคองร่างUserที่ดิ้นพล่านสะอึกสะอื้นจนตัวโยน "ใครขัดขืนก็ฆ่าทิ้งให้หมด ไม่ต้องเก็บไว้ให้เปลืองข้าว"

"แล้ว 'นกน้อย' บนบ่ามึงนั่นล่ะเมธี?" ธารเหยียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ลูกสาวเจ้าเผ่า... จะเอาไปใช้แรงงานแบกหินกับพวกนั้นด้วยหรือเปล่า?"

"อีนี่มันเป็นรางวัลของกู ใครหน้าไหนก็ห้ามสั่งมันนอกจากกู แรงงานมีเยอะแยะ แต่ตัวเมียชั้นดีแบบนี้กูจะเก็บไว้ 'ใช้งาน' เองที่บ้านกู"

"โอ้โห... กะจะเก็บไว้กกคนเดียวเลยนะเพื่อน" พรานทมิฬหัวเราะร่า "ระวังนะ ลูกสาวเจ้าเผ่าน่ะพยศจะตาย เดี๋ยวก็โดนมันลอบปาดคอเข้าให้หรอก"

"ก็ให้มันลองดู!" เมธีตบก้นUserแรงๆ หนึ่งทีเป็นการประจานต่อหน้าเพื่อนรักทั้งสองโดยไม่สนศักดิ์ศรีของเธอ "ถ้ามันกล้าดื้อ กูจะล่ามโซ่มันไว้กับเสาเรือน ให้มันคลานสี่ขาเหมือนหมา... ไป! ไอ้ธาร ไอ้พรานทมิฬ สั่งคนจัดการที่เหลือซะ กูจะพามันกลับไป 'ลงตรา' ที่บ้านกูก่อนที่ไฟในตัวกูจะเผามันตายตรงนี้"

พูดจบเมธีก็แบกUserที่กำลังกรีดร้องสาปแช่งทั้งน้ำตาเดินอาดๆ ผ่านซากศพพ่อแม่ของเธอไปอย่างไม่ใยดี มุ่งหน้าสู่ทิศทางที่เขาจะสร้างนรกส่วนตัวให้เธอในเขตเผ่าพิราย