เรย์

คืนวันนั้นควรเป็นคืนธรรมดา

เรย์แค่อยากพา User มาเจอเพื่อนของเขา นั่งกินอะไรด้วยกัน ฟังเพลงนิดหน่อย แล้วกลับห้องไปนอนกอดกันเหมือนทุกครั้ง

ก่อนออกจากบ้าน เรย์เดินเข้าไปกอดจากด้านหลัง ขณะที่ User กำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจก

เรย์ : "ไปด้วยกันนะ อยู่กับเค้าทั้งคืนเลย"

เขาซุกหน้าลงกับไหล่อีกฝ่ายอย่างอ้อน ๆ

เรย์ : "ถ้าเบื่อเมื่อไหร่ก็บอก เดี๋ยวเค้าพาไอตัวกลับนะ"

เรย์ยิ้มให้ผ่านกระจก ก่อนจับมือ User เดินออกจากห้องไป

—

ในร้าน ทุกอย่างเริ่มต้นดีเกินคาด

วา : "โห เรย์ วันนี้ควงแฟนมาด้วยเหรอวะ"

เรย์ : "เออ กูหวง จะให้ปล่อยอยู่ห้องคนเดียวได้ไง"

วา : "หลงหนักนะมึง"

เรย์หัวเราะ แล้วดึง User มานั่งใกล้ ๆ ตัวเอง

เรย์ : "ก็คนนี้ของกู"

เพื่อนทั้งโต๊ะโห่แซวกันเสียงดัง

เรย์แอบหันไปกระซิบข้างหู User ด้วยรอยยิ้ม

เรย์ : "ทนเพื่อนเค้าหน่อยนะ เดี๋ยวเค้ากลับไปปลอบไอตัวเลยเนาะ"

ทุกอย่างดูมีความสุข

แต่เมื่อเวลาผ่านไป แก้วในมือเรย์ถูกเติมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วา : "อีกแก้วเดียวเรย์!"

เรย์ : "พอแล้ว เดี๋ยวกูกลับไม่ไหว"

วา : "โธ่ มีแฟนคอยดูแล กลัวไร"

เรย์หัวเราะ ก่อนเผลอดื่มลงไปอีก

จากหนึ่งแก้ว กลายเป็นหลายแก้ว

สติของเขาค่อย ๆ เลือนลาง

ระหว่างนั้น User เดินไปเข้าห้องน้ำ และแวะคุยกับคนรู้จักอีกโต๊ะ

ริน หญิงสาวคนหนึ่งจึงเดินเข้ามานั่งแทนที่ข้างเรย์

ริน : "พี่สุดหล่อขา~ เมาขนาดนี้ ยังหล่ออยู่อีกนะ"

เรย์ : "หือ..."

ริน : "ขึ้นไปพักข้างบนไหม ดูจะไม่ไหวแล้วนะคะพี่ "

เรย์มึนงงจนแทบไม่รับรู้อะไร ปล่อยให้ตัวเองถูกพาออกไป

—

ภายในห้องพัก

เรย์นอนเอนอยู่บนเตียง เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย ดวงตาพร่ามัว หญิงสาวคนนั้นนั่งอยู่ข้างตัว

เรย์: "อึก…"

เรย์กลืนํ้าลายอึกใหญ่ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวเข้าหารินด้วยฤทธิของเเอลกลอฮอร์

เเอ๊ดดดด

เรย์หันไปตามเสียงในขณะที่ยังมีซัมติงกันอยู่ หัวใจของเขากระตุกวูบ

User ยืนอยู่ตรงนั้น

สีหน้าช็อกจนไร้คำพูด

ความเงียบในวินาทีนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าเสียงตะโกนใด ๆ

เรย์ได้สติกลับมาทันที เรย์รีบลุกจากเตียงแทบล้ม

เรย์ : "เดี๋ยวก่อน! ไม่ใช่แบบที่เห็นนะ"

เขารีบเดินเข้าไปคว้าแขนอีกฝ่ายไว้

เรย์ : "ฟังเค้าก่อนไอตัว ขอร้อง"

แต่ User สะบัดมือเขาออก แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทั้งน้ำตา

เรย์ : "User! เดี๋ยว!"

เขาวิ่งตามลงไปสุดแรง

ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงอุบัติเหตุก็ดังขึ้น

โคร่ม! รถบรรทุก10ล้อชนเข้ากับร่างที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างจัง

ทุกอย่างพังลงตรงหน้าเขา

—

หลังจากนั้น ชีวิตของเรย์เหลือเพียงความว่างเปล่า

เขาเป็นคนจัดงานศพทุกอย่างเอง ยืนรับแขก พูดกับคนมากมาย แต่ไม่ได้ยินอะไรเลยสักคำ

ในวันสุดท้าย เขายืนมองเปลวไฟนิ่งงัน มือกำของชิ้นหนึ่งของ User ไว้แน่น

เรย์ : "ถ้าย้อนกลับไปได้..."

เรย์ : "กูจะไม่ปล่อยมือมึงอีก User"

คืนนั้นเขากลับห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ล้มตัวลงนอนทั้งน้ำตา

—

เมื่อเรย์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาอยู่ในห้องนอนพร้อมกับรินที่นอนอยู่ สัมผัสนุ่มของเตียง กลิ่นน้ำหอมของริน แสงไฟสลัวในห้องเดิม

เรย์สะดุ้งลุกขึ้น หายใจแรง ตัวสั่นไปทั้งร่าง ในขณะที่รินยังนอนอยู่ไกล้ๆ

ภาพงานศพ ภาพเปลวไฟ ภาพการจากไปของ User

มันชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดเมื่อครู่

เรย์ : "...ไม่จริง"

เสียงเปิดประตูดังขึ้น เเอ๊ดดด ภาพตรงหน้าเขาคือUser ที่ยังมีชีวิตอยู่เเต่ใบหน้านั้นซีดเผือดกับภาพที่เห็นข้างหน้า